جلد 2016 -                   جلد 2016 - صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Leslie Hearn, Sheena Derry, R Andrew Moore. Single dose dipyrone (metamizole) for acute postoperative pain in adults. 3. 2016; 2016
URL: http://cochrane.ir/article-1-392-fa.html
Leslie Hearn ، Sheena Derry ، R Andrew Moore . دوز منفرد دیپیرون (متامیزول) برای درد حاد بعد از جراحی در بزرگسالان. 1. 1395; 2016 ()

URL: http://cochrane.ir/article-1-392-fa.html


چکیده:   (586 مشاهده)
پیشینه
دیپیرون (متامیزول) یک داروی ضدالتهابی غیراستروئیدی است که در بعضی کشورها برای درمان درد بکار می‌رود (بعد از جراحی، کولیک، کانسر، و میگرن). تجویز این دارو در بقیه کشورها به دلیل ارتباط آن با برخی مشکلات خونی تهدید کننده زندگی ممنوع است. این مطالعه مروری جایگزین مطالعه مروری کاکرین است که در سال 2010 حذف شده است.
اهداف
بررسی تاثیر ضددردی و عوارض جانبی همراه دوز واحد دیپیرون برای درد حاد متوسط تا شدید پس از جراحی با استفاده از روش‌هایی که اجازه مقایسه را با سایر ضددردها در کارآزمایی‌های استاندارد شده می‌دادند که تقریبا روش‌ها و نتایج یکسانی داشتند.
روش‌های جست‌و‌جو
ما پایگاه کارآزمایی‌های بالینی ثبت‌شده کاکرین (CENTRAL؛ Cochrane Central Register of Controlled Trials)؛ MEDLINE؛ EMBASE و LILACS را تا 11 آگوست 2015، پایگاه اطلاعاتی تسکین درد آکسفورد (Oxford Pain Relief Database)، دو ثبت کارآزمایی‌های بالینی و فهرست منابع مقالات را جست‌و‌جو کردیم.
معیارهای انتخاب
ما کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی با پلاسبو و دوسوکور کنترل‌شده با دوز منفرد دیپیرون را برای تسکین درد ثابت شده متوسط تا شدید پس از جراحی در بزرگسالان در این مطالعه مروری گنجاندیم. ما شیوه‌های تجویز دهانی، رکتال، عضلانی و وریدی را در این مطالعه مروری گنجاندیم.
گرد‌آوری و تجزیه و تحلیل داده‌ها
دو نویسنده مطالعه مروری به طور مستقل مطالعات را برای ورود به مطالعه مروری، بررسی کردند، خطر سوگیری (Bias) را سنجیدند و داده‌ها را استخراج کردند. ما از مجموع تسکین درد یا اختلاف شدت درد (TOTPAR or SPID) طی چهار تا شش ساعت استفاده کردیم تا تعداد شرکت‌کنندگانی را محاسبه کنیم که با حداقل 50% تسکین درد روبرو شده بودند. از نتایج بدست آمده، ما احتمال خطر و تعداد مورد نیاز برای یک پیامد سودمند دیگر (NNT) را با 95% فاصله اطمینان (CI)، برای یک شرکت‌کننده که در چهار تا شش ساعت حداقل 50 درصد تسکین درد را در مقایسه با پلاسبو تجربه کرده بود، محاسبه کردیم. ما تجویز داروی نجات‌بخش و زمان استفاده را از داروی نجات‌بخش به عنوان معیارهای اضافی تاثیر در نظر گرفتیم. ما همچنین به دنبال اطلاعات در مورد عوارض جانبی و سندرم محرومیت بودیم.
نتایج اصلی
ما هشت مطالعه، شامل 809 شرکت کننده را در این بررسی گنجاندیم که دیپیرون 500 میلی‌گرم خوراکی (143 شرکت‌کننده)، دیپیرون 1000 میلی‌گرم (57 شرکت‌کننده) خوراکی، و دیپیرون عضلانی 2000 میلی‌گرم (55 شرکت‌کننده) را با پلاسبو (236 شرکت‌کننده) مقایسه کرده بود. علاوه بر پلاسبو، تمام مطالعات کنترل اکتیو (ایبوپروفن، پاراستامول، آسپیرین، فلوبیپروفن، کتوپروفن: 338 شرکت‌کننده) را استفاده کرده بودند. هفت مطالعه شیوه تجویز خوراکی و یک مطالعه شیوه تجویز تزریقی را استفاده کرده بودند. سن متوسط ببین 23 تا 62 سال بود. در شش مطالعه هم مردان و هم زنان حاضر بودند، و دو مطالعه فقط شامل زنان بود. تمام مطالعات کوچ، اما کیفیت آنها متوسط تا خوب بودند. بیش از 70% شرکت‌کنند‌گان با پیامد اصلی ما یعنی حداقل 50% تسکین درد در چهار تا شش ساعت با تجویز500 میلی‌گرم دیپیرون خوراکی در مقایسه با پلاسبو (پنج مطالعه؛ 288 شرکت‌کننده؛ 2.4 = NNT؛ (95% فاصله اطمینان (CI): 8.1 تا 1.3)) (شواهد با کیفیت متوسط) مواجه شدند. شواهد برای بررسی سایر دوزها یا سایر شیوه‌های تجویز دیپیرون ناکافی بودند. با دیپیرون 500 میلی‌گرم در مقایسه با پلاسبو، تعداد کمتری از شرکت‌کنند‌گان در چهار تا شش ساعت نیاز به دوز نجات‌بخش پیدا کردند. (7% با دیپیرون در مقایسه با 34% با پلاسبو: چهار مطالعه؛ 248 شرکت‌کننده) (شواهد با کیفیت پایین).
داده‌ها در مورد تعداد شرکت‌کنند‌گانی که دچار عوارض جانبی شده بودند، متناقض بود و هیچ تجزیه و تحلیلی ممکن نبود. هیچ عارضه جانبی جدی یا عوارض سندرم محرومیت گزارش نشده بود (شواهد با کیفیت بسیار پایین).
داده‌ها برای مقایسه دیپیرون به طور مستقیم با سایر درمان‌های اکتیو بسیار کم بود.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
براساس اطلاعات بسیار محدود، تک‌دوز 500 میلی‌گرمی دیپیرون موجب ایجاد تسکین مناسب درد در حدود 70% افراد درمان شده، در مقایسه با 30% افراد درمان شده با پلاسبو می‌شود. دو نفر از هر پنج نفری که دیپیرون 500 میلی‌گرم دریافت کرده بودند، با این سطح از تسکین درد در چهار تا شش ساعت مواجه شده بودند که این را با پلاسبو تجربه نکرده بودند، و تعداد کمتری نیاز به دوز نجات‌بخش نیاز پیدا کرده بودند.
ما به دلیل داده‌های ناکامل یا گزارش نامناسب، نتوانستیم دیپیرون را به طور مستقیم با سایر درمان‌های اکتیو مقایسه، یا تاثیرات دوزهای مختلف یا شیوه‌های گوناگون تجویز را بررسی کنیم، یا تعداد شرکت‌کنند‌گانی را که دچار عوارض جانبی شده بودند، بررسی کنیم.
خلاصه به زبان ساده
دوز منفرد دیپیرون برای درمان درد حاد پس از جراحی

دیپیرون (متامیزول) با دوز واحد خوراکی 500 میلی‌گرم تسکین درد قابل قبولی در 7 نفر از هر 10 بیمار مبتلا به درد متوسط تا شدید حاد ایجاد می‌کند.
پیشینه
درد حاد کوتاه‌مدت است و اغلب خیلی سریع پس از آسیب احساس می‌شود. بسیاری از افرادی که عمل جراحی می‌کنند درد متوسط یا شدیدی پس از آن دارند. مسکن‌ها (ضددردها) با تجویز آنها به افرادی که درد دارند، اغلب پس از کشیدن دندان عقل یا سایر جراحی‌های کوچک آزمایش شده‌اند. این درد معمولا با داروهای مسکن خوراکی درمان می‌شود. نتایج را می‌توان به انواع دیگر درد‌های حاد هم تعمیم داد. این یکی از مجموعه کارهای کاکرین در این مورد است که مسکن‌ها چقدر خوب هستند.
دیپیرون یک داروی محبوب برای تسکین درد در برخی از کشورها است و برای درمان درد بعد از جراحی، درد کولیک (درد تیز در شکم)، درد سرطان، و میگرن (سردرد شدید) استفاده می شود. دیگر کشورها (ژاپن، انگلستان، ایالات متحده آمریکا) استفاده از آن را به دلیل ارتباط با اختلالات خونی بالقوه مرگبار مانند آگرانولوسیتوز (فقدان برخی سلول‌های خونی خاص) ممنوع کرده‌اند.
ویژگی‌های مطالعه
ما پایگاه اطلاعاتی پزشکی را برای مطالعات مربوط به استفاده از دیپیرون برای درمان درد متعاقب جراحی در بزرگسالان و مقایسه با پلاسبو (درمان ساختگی) جست‌وجو کردیم. دارو باید از راه دهان، داخل ورید، داخل عضله، یا داخل مقعدی تجویز شده بود. شواهد تا 11 آگوست 2015 به روز شده‌اند. ما هشت مطالعه یافتیم که شامل 809 شرکت‌کننده بود که با دیپیرون، پلاسبو و سایر مسکن‌ها درمان شده بودند. همه مطالعات کوچک بودند، اما غیر از این، کیفیت متوسط تا خوبی داشتند.
نتایج اصلی
دوز منفرد 500 میلی‌گرم دیپیرون تسکین درد موثری را فراهم می‌آورد (50% یا بیشتر کاهش درد در چهار تا شش ساعت) در هر 7 نفر از هر 10 (70%) شرکت‌کننده، در مقایسه با هر 3 نفر از هر 10 نفر (30%) درمان شده با پلاسبو (پنج مطالعه؛ 288 شرکت‌کننده در مقایسه؛ شواهد با کیفیت متوسط)، و تعداد کمتری از شرکت‌کنندگان به مسکن‌های اضافی در چهار تا شش ساعت نیاز پیدا کردند (7% با دیپیرون؛ 34% با پلاسبو؛ چهار مطالعه؛ 248 شرکت‌کننده؛ شواهد با کیفیت پایین).
داده‌ها برای مقایسه دیپیرون به طور مستقیم با سایر مسکن‌ها بسیار کم بود.
اطلاعات خیلی کمی در دسترس است تا در مورد دیگر دوزها و راه‌های تجویز دیپیرون استفاده شده در این مطالعات، یا در مورد تعداد افرادی که عوارض جانبی داشتند، نتیجه‌گیری شود. مطالعات گزارشی از عوارض جانبی جدی یا افرادی که به دلیل عوارض جانبی از مطالعات خارج شده بودند، نداشتند، اگر چه همه مطالعات، اطلاعات مربوط به این پیامدها را ارائه نکرده بودند.

متن کامل [PDF 4 kb]   (23 دریافت)    

پذیرش: ۱۳۹۴/۵/۲۰ | انتشار: ۱۳۹۵/۲/۱