جلد 2016 -                   جلد 2016 - صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Chao Ma, Jiawei Xie, Hui Wang, Jinsong Li, Suyun Chen. Radioiodine therapy versus antithyroid medications for Graves' disease. 3. 2016; 2016
URL: http://cochrane.ir/article-1-330-fa.html
پیشینه
بیماری گریوز (Graves) شایع‌ترین علت پرکاری تیروئید است. هر دو داروی ضدتیروئید و ید رادیواکتیو (radioiodine)، درمان‌هایی هستند که به صورت معمول استفاده می‌شوند، اما میزان استفاده از این داروها در مناطق و کشورهای مختلف، متغیر است. با وجود عمومیت تشخیص، هرگونه تفاوت میان این دو درمان، از نظر پیامدهای بلندمدت مشخص نیست.
اهداف
بررسی اثر درمان ید رادیواکتیو در مقابل داروهای ضدتیروئید برای بیماری گریوز.
روش های جستجو
ما جست‌وجوی نظام‌مند منابع را در کتابخانه کاکرین (The Cochrane Library)؛ MEDLINE؛ EMBASE و پرتال جست‌وجوی کارآزمایی‌های ثبت‌شده در ICTRP و ClinicalTrials.gov انجام دادیم. تاریخ آخرین جست‌وجو، برای همه پایگاه‌های اطلاعاتی، سپتامبر 2015 بود.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده (RCTs؛ Randomised Controlled Trials) که به مقایسه اثرات درمان با ید رادیواکتیو در مقابل داروهای ضدتیروئید برای بیماری گریوز با مدت حداقل دو سال پیگیری پرداخته باشند.
گردآوری و تحلیل داده‌ها
دو نویسنده به‌طور جداگانه، عناوین و چکیده‌ها را از نظر مرتبط بودن آنها غربالگری کردند. یکی از نویسند‌گان، غربالگری را برای انتخاب مطالعه، استخراج داده‌ها و ارزیابی خطر سوگیری (Bias) انجام داد و نویسنده دوم آنها را بررسی کرد. ما داده‌هایی را که برای متاآنالیز (meta-analysis) مناسب نبودند، به صورت داده‌های توصیفی آماده کردیم. ما کیفیت کلی شواهد را با به کارگیری ابزار درجه‌بندی GRADE، تجزیه و تحلیل کردیم.
نتایج اصلی
ما 2 RCT شامل 425 شرکت‌کننده بزرگسال مبتلا به بیماری گریوز را در این مطالعه مروری انتخاب کردیم. در مجموع، 204 شرکت‌کننده به‌طور تصادفی، با ید رادیواکتیو و 221 شرکت‌کننده با متی‌مازول (methimazole) تحت درمان قرار گرفتند. یک دوز واحد از ید رادیواکتیو تجویز شد. طول مدت مصرف داروی متی‌مازول 18 ماه بود. دوره پیگیری، بسته به پیامد اندازه‌گیری شده، حداقل دو سال بود. برای بسیاری از پیامد‌های اندازه‌گیری شده، خطر سوگیری پایین بود. برای پیامدهای کیفیت زندگی مرتبط با سلامت و پیشرفت و بدتر شدن افتالموپاتی گریوز (Graves' ophthalmopathy)، خطر سوگیری عملکرد و سوگیری تشخیص در حداقل یکی از دو RCT بالا بود.
به‌نظر می‌رسد کیفیت زندگی مرتبط با سلامت در دو گروه درمان با ید رادیواکتیو و درمان با متی‌مازول مشابه باشد، با این حال، داده‌های غیر کمی، گزارش شده بود (425 شرکت‌کننده؛ 2 کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت پایین). پیشرفت و بدتر شدن افتالموپاتی گریوز در 76 مورد از 202 شرکت‌کننده تحت درمان با ایزوتوپ ید رادیواکتیو (%38)، و در 40 مورد از 215 شرکت‌کننده تحت درمان با متی‌مازول (%19) مشاهده شد: خطر نسبی (RR): 1.94؛ (95% فاصله اطمینان (CI): 1.40 تا 2.70)؛ 417 شرکت‌کننده؛ 2 کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت پایین.
در مجموع 35 تا 56 درصد از شرکت‌کنندگان تحت درمان با ید رادیواکتیو و 42 درصد از شرکت‌کنندگان تحت درمان با متی‌مازول افراد سیگاری بودند، که با خطر بدتر شدن یا پیشرفت افتالموپاتی گریوز در ارتباط بودند. هیچ‌یک از شرکت‌کنندگانی که با ید رادیواکتیو تحت درمان قرار گرفتند، به یوتیروئید (Euthyroidism) دست نیافتند، در حالی که 64 نفر از 68 شرکت‌کننده (94%) پس از درمان با متی‌مازول به وضعیت یوتیروئید رسیدند (112 شرکت‌کننده؛ 1 کارآزمایی).
در این کارآزمایی برای جلوگیری از کم‌کاری تیروئید (hypothyroidism)، تیروکسین‌درمانی در هیچ‌یک از دو بازوی درمان، وارد نشد. بازگشت کم‌کاری تیروئید (عود) به نفع درمان ید رادیواکتیو بود: RR: 0.20؛ (95% فاصله اطمینان (CI): 0.01 تا 2.66)؛ 0.22 = P-value؛ 417 شرکت‌کننده؛ 2 کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت بسیار پایین. ناهمگونی بالا بود (91% = I²) و RRها برابر 0.61 یا 0.06 بودند و فواصل اطمینان آنها همپوشانی نداشت.
عوارض جانبی به جز پیشرفت و بدتر شدن افتالموپاتی گریوز، کم‌کاری تیروئید در درمان با ید رادیواکتیو (39 نفر از 41 شرکت‌کننده (95%)، در مقایسه با صفر درصد از شرکت‌کنندگانی که متی‌مازول دریافت کرده بودند، دیده نشد، با این حال درمان تیروکسین برای اجتناب از کم‌کاری تیروئید، در گروه ید رادیواکتیو استفاده نشد (104 شرکت‌کننده؛ 1 کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت بسیار پایین) و عوارض جانبی مربوط به داروها در درمان با متی‌مازول (23 نفر از 215 شرکت‌کننده (11%)، عوارض جانبی احتمالی مرتبط با درمان با متی‌مازول را گزارش کردند (215 شرکت‌کننده؛ 2 کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت بسیار پایین). اندازه‌های مربوط به پیامدهای مرگ در اثر تمام علل و تراکم مواد معدنی استخوان در کارآزمایی‌های انتخاب‌شده، گزارش نشده بود. یک کارآزمایی؛ (174 شرکت‌کننده) اثرات اجتماعی و اقتصادی را گزارش کرد: هزینه‌ها بر اساس سیستم رسمی بازپرداخت بیمارستان در سوئد برای بیماران بدون عود تحت درمان با متی‌مازول 1126 به 1164 دلار آمریکا (گروه متی‌مازول جوان به مسن) و برای بیماران بدون عود تحت درمان با ید رادیواکتیو 1862 دلار آمریکا بود. هزینه‌ها برای بیماران دارای عود و تحت درمان با متی‌مازول 1972 به 2284 دلار آمریکا (گروه متی‌مازول جوان به مسن) و برای درمان با ایزوتوپ ید رادیواکتیو 2760 دلار آمریکا بود.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان

تنها داروی ضدتیروئیدی که در دو کارآزمایی انتخاب شده بررسی شد، متی‌مازول بود، که ممکن است کاربرد یافته‌های ما را از نظر ترکیبات دیگر مانند پروپیل‌تیوراسیل (propylthiouracil)، محدود سازد. نتایج به دست آمده از دو RCT نشان می‌دهد که درمان با ایزوتوپ ید رادیواکتیو، با افزایش خطر ابتلا به افتالموپاتی گریوز در ارتباط است. یافته‌های ما نشان می‌دهد که درمان با ایزوتوپ ید رادیواکتیو تا اندازه‌ای به نفع بازگشت کم‌کاری تیروئید (عود) است، اما در مورد مقدار اندازه اثر، عدم اطمینان وجود دارد.
خلاصه به زبان ساده
درمان با ید رادیواکتیو در مقابل داروهای ضدتیروئید برای بیماری گریوز
سوال مطالعه مروری
آیا برای درمان بیماری گریوز، درمان با ید رادیواکتیو بهتر از داروهای ضدتیروئید است ؟
پیشینه
بیماری گریوز یک اختلال خود ایمنی است، به این معنی که سیستم ایمنی بدن، با استفاده از آنتی‌بادی‌ها، به خود بدن حمله می‌کند. این آنتی‌بادی‌ها با تحریک غده تیروئید، باعث تولید و ترشح مقادیر بیش از حد هورمون‌های تیروئید می‌شود (کم‌کاری تیروئید). بیماری گریوز، شایع‌ترین علت کم‌کاری تیروئید است. از دیگر ویژگی‌های بیماری گریوز، گواتر و بیماری چشم (افتالموپاتی گریوز یا اوربیتوپاتی (orbitopathy)) است. در حال حاضر، داروهای ضدتیروئید مانند متی‌مازول یا پروپیل‌تیوراسیل و ید رادیواکتیو (ید رادیواکتیو، به صورت کپسول یا به صورت محلول بی‌مزه در آب، داده می‌شود)، اغلب برای درمان بیماری گریوز استفاده می‌شود. ید رادیواکتیو، بسیاری از سلول‌های غده تیروئید را از بین می‌برد، به طوری که ترشح هورمون‌های تیروئید به میزان زیادی کاهش می‌یابد. داروهای ضدتیروئید، با جلوگیری از تولید هورمون تیروئید، منجر به کاهش تولید این هورمون‌ها نیز می‌شوند.
ویژگی‌های مطالعه
ما دو کارآزمایی تصادفی‌سازی کنترل‌شده (RCTs) شامل 425 شرکت‌کننده بزرگسال با بیماری گریوز را شناسایی کردیم. در مجموع 204 شرکت‌کننده به‌طور تصادفی با ید رادیواکتیو و 221 شرکت‌کننده با متی‌مازول تحت درمان قرار گرفتند. در مطالعات انتخاب شده، مدت زمان پیگیری بسته به این که کدام پیامد بررسی شده باشد، بین 2 تا 21 سال بود.
نتایج اصلی
نویسندگان این مطالعه، کیفیت زندگی مرتبط با سلامت را در گروه‌های درمان با ید رادیواکتیو و درمان با متی‌مازول، یکسان گزارش کردند، با این حال، داده‌های دقیق منتشر نشده بود.
پیشرفت و بدتر شدن افتالموپاتی گریوز، که یک بیماری خطرناک چشمی است و در برخی از افراد مبتلا به گریوز اتفاق می‌افتد، در 186 مورد از 1000 نفری که با متی‌مازول درمان شده بودند و در 361 مورد از 1000 نفری که با ید رادیواکتیو درمان شده بودند، مشاهده شد. درصد بالایی از شرکت‌کنندگان در مطالعه، افراد سیگاری بودند که این مساله با خطر بدتر شدن یا پیشرفت افتالموپاتی گریوز مرتبط بود.
دستیابی به عملکرده نرمال غده تیروئید، در 64 نفر از 68 شرکت‌کننده (94%) تحت درمان با متی‌مازول اتفاق افتاد، اما در هیچ یک از شرکت‌کنندگانی که با ید رادیواکتیو درمان شده بودند، اتفاق نیفتاد. در این مطالعه، به منظور برقراری یوتیروئید، درمان هورمون تیروئید (تیروکسین)، در هر دو بازوی درمان، زودهنگام آغاز نشد.
بازگشت کم‌کاری تیروئید (عود بیماری) در اغلب موارد، بعد از درمان با متی‌مازول مشاهده شد، با این حال، به دلیل تفاوت فاحش بین دو مطالعه انتخاب شده، اندازه اثر نامشخص است.
یک اثر جانبی مربوط به درمان با ید رادیواکتیو، فعالیت کم غده تیروئید بود (کم‌کاری تیروئید)، که در 39 مورد از 41 شرکت‌کننده (95%) در مقایسه با صفر درصد از شرکت‌کنندگان تحت درمان با متی‌مازول مشاهده شد. باز هم، در این مطالعه، با هدف جلوگیری از کم‌کاری تیروئید در گروه درمان با ید رادیواکتیو، تیروکسین درمانی در اوایل درمان ارائه نشد. عوارض جانبی مربوط به درمان با متی‌مازول در 23 مورد از 215 شرکت‌کننده (11%) مشاهده شد. پیامد‌های مرگ به هر علت و تراکم مواد معدنی استخوان در مطالعات انتخاب شده، گزارش نشده بود.
یک مطالعه، اثرات اجتماعی و اقتصادی را گزارش کرد: هزینه بر اساس سیستم رسمی بازپرداخت بیمارستان در سوئد برای افراد بدون عود و درمان شده با متی‌مازول بین 1126 و 1164 دلار آمریکا و برای درمان با ید رادیواکتیو 1862 دلار آمریکا بود. هزینه برای افراد دارای عود و درمان شده با متی‌مازول بین 1972 و 2284 دلار آمریکا و برای درمان با ید رادیواکتیو 2760 دلار آمریکا بود.
کیفیت شواهد
کیفیت کلی شواهد، از پایین تا بسیار پایین ارزیابی شد، عمدتا به دلیل این‌که فقط یک یا دو مطالعه به ازای هر پیامد وجود داشت و تعداد شرکت‌کنندگان کم بود. محدودیت دیگر این است که در میان داروهای ضدتیروئید، تنها متی‌مازول بررسی شد، که ممکن است کاربرد یافته‌های ما را با توجه به داروهای دیگر مانند پروپیل‌تیوراسیل محدود کند.
این شواهد در سپتامبر 2015 به‌روزرسانی شده است.

(7194 مشاهده)
متن کامل [PDF 4 kb]   (41 دریافت)    

پذیرش: ۱۳۹۴/۶/۱۱ | انتشار: ۱۳۹۴/۱۱/۲۹