هدف این مطالعه مروری چیست؟
بیشتر افراد در بخش مراقبتهای ویژه (ICU) زنده میمانند، اما مستعد ابتلا به بیماریهای فیزیکی و روحی هستند که ممکن است بر کیفیت زندگی آنها تاثیر بگذارد. خدمات پیگیری پیشرفتهای نسبتا جدیدی در عرصه مراقبت سلامت هستند. این خدمات، که شامل مشاوره با متخصصان مراقبت سلامت میشود، برای شناسایی و اداره تاثیرات بعدی موثرتر از مراقبت استاندارد هستند (که از خدمات پیگیری استفاده نمیکنند). هدف از این مرور کاکرین این بود که بدانیم خدمات پیگیری برای افراد بعد از بستری شدن در ICU موثر هستند یا خیر. برای پاسخ به این سوال تمام مطالعات مرتبط را گردآوری و مورد تجزیهوتحلیل قرار دادیم و پنج مطالعه را یافتیم.
پیامهای کلیدی
بهطور کلی، ما مطالعات اندکی را یافتیم، که هر کدام از طرحهای متفاوت خدمات پیگیری استفاده کردند، بنابراین اطمینان ما برای تصمیمگیری در مورد اینکه خدمات پیگیری ICU موثر هستند یا خیر، محدود بود. هیچ شواهدی را مبنی بر اینکه استفاده از خدمات پیگیری پس از بستری در ICU، کیفیت زندگی مرتبط با سلامت فرد، اضطراب و افسردگی، اختلال استرس پس از تروما (post‐traumatic stress disorder; PTSD) یا عملکرد فیزیکی و روانی را بهبود میبخشد، نیافتیم. هیچ شواهدی را نیافتیم که نشان دهد استفاده از خدمات پیگیری، تعداد افرادی را که میمیرند یا تعداد افرادی را که 12 ماه پس از ترخیص از ICU به کار باز میگردند، کاهش میدهد.
حین جستوجوی ما از منابع علمی، پنج مطالعه در حال انجام را یافتیم. این مطالعات در این مرور وارد نشدند، اما ورود آنها در نسخه بهروز بعدی ممکن است قطعیت شواهد و اطمینان ما را برای تصمیمگیری در مورد اینکه خدمات پیگیری ICU موثر هستند یا خیر، افزایش دهد.
در این مرور چه موضوعی بررسی شد؟
برخی از بیماریهای فیزیکی و روحی که ممکن است افراد پس از اینکه در ICU بستری شدند از آنها رنج ببرند و ممکن است بر کیفیت زندگی آنها تاثیر بگذارد، مانند اضطراب و افسردگی یا PTSD را مطالعه کردیم. ما بررسی کردیم که این عواقب در صورت استفاده از خدمات پیگیری، بهبود یافتند یا خیر.
نتایج اصلی این مرور چه هستند؟
ما چهار مطالعه تصادفیسازی شده را با 1297 شرکتکننده و یک مطالعه غیر‐تصادفیسازی شده را با 410 شرکتکننده یافتیم. این مطالعات در دانمارک، آلمان، سوئد، انگلستان و ایالات متحده انجام شدند. شرکتکنندگان در ICU طیفی از بیماریها را داشتند، و از نظر شدت این بیماریها متغیر بودند. یک مطالعه شامل شرکتکنندگانی بود که مبتلا به سپسیس بودند.
مطالعاتی را که خدمات پیگیری ارائه شده بعد از بستری در ICU را با مراقبت استاندارد (که هیچ نوع خدمات پیگیری ارائه نشد) مقایسه کردند، وارد کردیم. خدمات پیگیری در چهار مطالعه توسط پرستاران و در مطالعه پنجم توسط یک تیم چند‐رشتهای (پرستاران، پزشکان، و فیزیوتراپیستها) رهبری شدند. مشاورهها به صورت رو‐در‐رو در منزل یا در یک کلینیک، یا به صورت تلفنی، یا هر دو ارائه شدند. شرکتکنندگان به عنوان بخشی از این خدمات دارای بیش از یک مشاوره بودند، و در دو مطالعه شرکتکنندگان تا هشت مشاوره داشتند. هر چند طراحی مشاورههای خدمات پیگیری در هر مطالعه متفاوت بود، ما اشاره کردیم که هر سرویس، در صورت لزوم، شامل ارزیابی نیازهای شرکتکنندگان با ارجاع به حمایت تخصصی بود.
ما دریافتیم که خدمات پیگیری ممکن است 12 ماه پس از بستری در ICU تفاوتی اندک یا عدم تفاوت در کیفیت زندگی مرتبط با سلامت افراد (1 مطالعه؛ 286 شرکتکننده؛ شواهد با قطعیت پائین)، و احتمالا در تعداد مرگومیر پس از 12 ماه ایجاد کند (5 مطالعه؛ 1707 شرکتکننده، شواهد با قطعیت متوسط). خدمات پیگیری ممکن است تفاوتی اندک یا عدم تفاوت در PTSD ایجاد کنند (3 مطالعه؛ 703 شرکتکننده؛ شواهد با قطعیت پائین).
ما اطمینانی به شواهد مربوط به اینکه استفاده از خدمات پیگیری افسردگی و اضطراب (3 مطالعه؛ 843 شرکتکننده)، عملکرد فیزیکی (4 مطالعه؛ 1297 شرکتکننده)، عملکرد شناختی (4 مطالعه؛ 1297 شرکتکننده) را کاهش میدهد، یا توانایی بازگشت به کار یا آموزش را افزایش میدهد (1 مطالعه؛ 386 شرکتکننده) نداریم؛ قطعیت این شواهد را بسیار پائین ارزیابی کردیم. هیچ مطالعهای عوارض جانبی را اندازهگیری نکرد.
ما امیدوار بودیم که تفاوتی بین انواع خدمات پیگیری ICU و بین افرادی که ممکن بود دچار دلیریوم شوند یا نشوند، بیابیم، تا بتوانیم اطلاعات بیشتری در مورد اینکه سبکهای خاص ارائه خدمات بهتر هستند، یا اینکه این خدمات برای افرادی با بیماریهای مختلف مفیدتر هستند به دست بیاوریم. با این حال، مطالعات کافی را نیافتیم تا بتوانیم این تفاوتها را بررسی کنیم.
این مرور تا چه زمانی بهروز است؟
ما به جستوجوی مطالعاتی پرداختیم که تا نوامبر 2017 منتشر شدهاند.