سوال مطالعه مروری
ما بررسی کردیم که شانتگذاری چگونه بر سکته مغزی، مرگومیر، و دیگر عوارض تاثیر میگذارد، و روشهای نظارتی مختلف برای شانتگذاری انتخابی چگونه بر این پیامدها در افرادی که زیر بیهوشی عمومی تحت اندآرترکتومی کاروتید قرار میگیرند، تاثیر میگذارند.
پیشینه
حدود 20% از سکتههای مغزی، ناشی از باریک شدن شریان کاروتید (شریان اصلی خونرسانی به مغز) است. اندآرترکتومی کاروتید روشی برای حذف این تنگی و در نتیجه کاهش خطر وقوع سکته مغزی است. با این حال، خطر جراحی برای ایجاد سکته مغزی 2% تا 3% است. استفاده از لوله سیلیکونی، یا شانت، به عنوان یک بایپس موقت میتواند مدت زمان قطع جریان خون را به مغز در طول جراحی کاهش دهد. این امر ممکن است خطر وقوع سکته مغزی را حولوحوش زمان انجام جراحی کاهش دهد، اما میتواند منجر به آسیب دیواره شریان شود و در نتیجه خطر بروز سکته مغزی را افزایش دهد. شانتگذاری جراحی به سه دسته تقسیم میشود. اول، در شانتگذاری روتین، جراح یک شانت را در هر بیمار قرار میدهد. دوم، در شانتگذاری انتخابی، جراح فقط در بیمارانی از شانت استفاده میکند که پس از بستن شریان، خونرسانی ناکافی به مغز دارند؛ تکنیکهای مختلف پایش مغز، مانند سونوگرافی برای پیشبینی اینکه چه کسی به شانت نیاز دارد، در این سیاست استفاده شده است. سوم، عدم استفاده از شانت، که جراحان اصلا از شانت استفاده نمیکنند.
ویژگیهای مطالعه
در این مرور بهروز شده، شش کارآزمایی که در مجموع شامل 1270 شرکتکننده بودند، آنالیز شدند. سه کارآزمایی، شانتگذاری روتین را با عدم استفاده از شانت مقایسه کردند، یک کارآزمایی، شانتگذاری روتین را در مقابل شانتگذاری انتخابی، و دو کارآزمایی دیگر، روشهای مختلف نظارت را در شانتگذاری انتخابی مقایسه کردند. هنوز هیچ کارآزماییای را شناسایی نکردهایم که شانتگذاری انتخابی را با عدم استفاده از شانت مقایسه کرده باشد. همه کارآزماییهای وارد شده، شانتگذاری را در افرادی ارزیابی کردند که زیر بیهوشی عمومی تحت اندآرترکتومی قرار گرفتند. بهطور کلی، سن شرکتکنندگان از 40 تا 89 سال متغیر بوده و تعداد شرکتکنندگان مرد بیشتر از زن بود. در صورت ارائه گزارش، شرکتکنندگان بیش از 30 روز پیگیری شدند.
نتایج کلیدی
تعداد بسیار محدودی از کارآزماییها نشان دادند که شانتگذاری روتین در مقایسه با عدم استفاده از شانت در بیمارانی که زیر بیهوشی عمومی تحت اندآرترکتومی کاروتید قرار گرفتند، منجر به مرگومیر کمتر ناشی از سکته مغزی طی 30 روز پس از جراحی، نرخ کمتر وقوع سکته مغزی طی 24 ساعت پس از جراحی، و کاهش نرخ وقوع سکته مغزی در همان طرف طی 30 روز پس از جراحی شد. انجام کارآزماییهای بیشتری مورد نیاز است.
کیفیت شواهد
کیفیت پائین شواهد برای همه پیامدها باعث کاهش قابلیت اطمینان نتایج شد. مشکلات قابلتوجهی در کاهش سطح کیفیت شواهد، به خصوص در متدولوژی (methodology) تحقیق، وجود داشت.