پیشینه
ونتیلاتورها ماشینهایی هستند که برای بیماران (در واقع به جای بیمار) تنفس میکنند. لوله ونتیلاتور درون دهان و در نای گذاشته میشود. گاهی باکتریهایی روی لوله ونتیلاتور وجود دارند که باعث عفونت ریه بیماران شده، و به بروز پنومونی مرتبط با ونتیلاتور میانجامند. پنومونی مرتبط با ونتیلاتور میتواند تاثیرات زیانآور مهمی را ایجاد کرده و گاهی موجب مرگ بیمار شود. برای درمان افراد مبتلا به پنومونی مرتبط با ونتیلاتور، پزشکان باید تصمیم بگیرند کدام درمان آنتیبیوتیکی را تجویز کنند، اغلب بدون آنکه بدانند کدام باکتری خاص موجب بروز عفونت شده است. این تصمیم بسیار مهم است چون درمان اولیه نامناسب ممکن است خطر تاثیرات زیانآور و طول مدت بستری را در بیمارستان افزایش دهد.
تاریخ جستوجو
مطالعات را تا دسامبر 2015 جستوجو کردیم.
ویژگیهای مطالعه
در جستوجوی مطالعاتی بودیم که در بزرگسالان بالای 18 سال و بستری در بخش مراقبتهای ویژه، به دلیل ابتلا به پنومونی ناشی از ونتیلاتور و نیاز به درمان آنتیبیوتیکی، انجام شدند. تعداد 12 مطالعه را با 3571 شرکتکننده تجزیهوتحلیل کردیم.
نتایج کلیدی
تمام مطالعات وارد شده کاربرد درمانی یک آنتیبیوتیک را با آنتیبیوتیک دیگر مقایسه کردند، اما این آنتیبیوتیکها در مطالعات، مختلف بودند. سوگیری (bias) بالقوه وجود داشت چون برخی مطالعات، پیامدها را برای همه شرکتکنندگان گزارش نکردند، و سرمایهگذاری بسیاری از مطالعات توسط شرکتهای داروسازی انجام شد و نویسندگان مطالعات، وابستگی (affiliation) به این شرکتها داشتند.
از تکنیکهای آماری برای ارزیابی نتایج استفاده کردیم. برای مقایسه میان یک آنتیبیوتیک و چند آنتیبیوتیک، هیچ تفاوتی را در نرخ مرگومیر یا بهبودی، یا عوارض جانبی پیدا نکردیم. برای مقایسه درمانهای ترکیبی با مکملهای اختیاری، فقط توانستیم درمان بالینی را برای یکی از آنتیبیوتیکهای تیگسیکلین و ایمیپنم‐سیلاستاتین انجام دهیم که نشان داده شد ایمیپنم‐سیلاستاتین درمان بالینی بالاتری را ایجاد میکند. همچنین درمان با کارباپنم (آنتیبیوتیکی که برای عفونتهای باکتریایی مقاوم به چند دارو استفاده میشود) را با درمان بدون کارباپنم بررسی کردیم؛ تفاوتی را در نرخ مرگومیر یا عوارض جانبی نیافتیم، اما کارباپنم با افزایش بهبودی بالینی همراه بود.
کیفیت شواهد ارزیابی ما از کیفیت شواهد برای اکثر پیامدها در سطح متوسط، و برای بهبودی بالینی با یک آنتیبیوتیک در مقایسه با درمان چند آنتیبیوتیکی، بسیار پائین بود. همچنین دریافتیم سطح کیفیت شواهد برای عوارض جانبی در مقایسه کارباپنم با درمانهای غیر کارباپنم، پائین بود.
نتیجهگیریها
تفاوتی را میان تک درمانی و درمان ترکیبی نیافتیم، به این معنا که استفاده از یک برنامه تک درمانی با آنتیبیوتیک برای افراد مبتلا به پنومونی مرتبط با ونتیلاتور قابل توجیه است. این امر ممکن است برای همه بیماران قابل اجرا نباشد زیرا مطالعات، بیمارانی را شناسایی نکردند که در معرض انواع مضر باکتری قرار داشتند.
ما نتوانستیم بهترین گزینه تک درمانی آنتیبیوتیکی را برای درمان افراد مبتلا به پنومونی مرتبط با ونتیلاتور ارزیابی کنیم، زیرا مطالعات اندکی وجود داشتند، با این حال کارباپنم ممکن است نرخ بهبودی بهتری نسبت به دیگر آنتیبیوتیکهای تست شده داشته باشد.