پیشینه: به طور کلی، کنترل درد را در طول بخیه زدن پوست پاره شده میتوان با تزریق دارو به پوست (انفیلتراسیون (infiltration)) و بیحس کردن این منطقه به دست آورد. خود این تزریق ممکن است درد ایجاد کند، اما بیحس کنندههای موضعی به طور مستقیم روی پوست استفاده میشوند و بیدردی را ایجاد میکنند. کوکائین یکی از اولین بیحس کنندههای موضعی بود که با موفقیت به کار گرفته شد. نگرانی درباره عوارض جانبی کوکائین، سوءاستفاده بالقوه از آن و بار (burden) اجرایی آن از نظر توزیع کنترل شده مواد آن، منجر به توسعه بیحس کنندههای موضعی بدون کوکائین شده است. بیحس کنندههای موضعی چند‐گانه بدون کوکائین برای فراهم کردن بیحسی موثر برای ترمیم پارگی پوست، در نظر گرفته شدند.
ویژگیهای مطالعه: شواهد تا دسامبر 2016 بهروز است. در این مرور، ما 25 کارآزمایی تصادفیسازی و کنترل شده را شامل 3278 شرکتکننده وارد کردیم. مطالعات، هم بزرگسالان و هم کودکان را انتخاب کردند. پانزده کارآزمایی از کارآزماییهای وارد شده، برای تعیین اثربخشی داروهای بیحس کننده موضعی، از شدت درد گزارش شده توسط خود شرکتکنندگان کارآزمایی استفاده کردند.
نتایج کلیدی: نتایج مطالعه نشان میدهد که بیحس کنندههای موضعی که به طور مستقیم روی پوست به کار میروند، یک راه موثر و غیر‐تهاجمی برای فراهم کردن کنترل درد در طول بخیه زدن یا دوختن پارگی پوست هستند. یافتههای این مطالعه درباره اثربخشی بیحس کنندههای موضعی فردی با طراحی مطالعه محدود شدند و دادههای مربوط به تاثیر هر عامل موضعی، عمدتا از کارآزماییهای واحد به دست آمدند. محققان به دنبال استفاده از بیحس کنندههای موضعی حاوی کوکائین یا بدون کوکائین، عوارض جانبی جدی گزارش نکردند. به طور کلی، اثربخشی گسترده قابل مقایسه بیحس کنندههای موضعی بدون کوکائین برای ترمیم پارگی پوست، بررسی ضرورت انتخاب کوکائین را به عنوان جزئی از محلولهای بیحس کننده موضعی به وجود میآورد. تعداد کمی از کارآزماییها در هر گروه مقایسه و طیف وسیعی از میزان پیامدها، پیشگیری از تجزیهوتحلیل کمّی (quantitative) و تجمعی دادهها را برای همه پیامدها به جز یک پیامد واحد درباره شدت درد، ارزیابی کردند.
مطالعات بیشتری در مورد مقایسه مستقیم اثربخشی فرمولاسیونهای مختلف بیحس کنندههای موضعی مورد نیاز هستند. مرور ما درباره کنترل درد هنگام ترمیم پارگی سطحی محدود شد و نتایج ما ممکن است قابل تعمیم به پارگیهای عمیقتر یا پروسیجرهای پیچیدهتر در پوست سالم نباشد. پژوهش بیشتری برای تقویت شواهد و غلبه بر ضعف مطالعات وارد شده مورد نیاز است.
کیفیت شواهد: با توجه به محدودیتهای طراحی مطالعه، راههایی که مطالعات انجام شده بودند (اجرا)، عدم‐دقت نتایج و احتمال بالای گزارش دادههای انتخابی، کیفیت کلی شواهد پائین بود. بسیاری از کارآزماییهایی که بیحس کنندههای موضعی و قابل جذب را مقایسه کردند، در معرض خطر سوگیری (bias) بالایی بودند، و این کار احتمالا تاثیرات اندازهگیری شده را متاثر میسازد.