حرف آخر
شواهد خوبی برای حمایت یا رد این توصیه که فنتانیل میتواند درد نوروپاتیک را کاهش دهد، وجود نداشت.
پیشینه
درد نوروپاتیک دردی است که در نتیجه آسیب به سیستم عصبی ایجاد میشود. این درد با دردی که توسط یک عصب سالم از یک بافت صدمه دیده هدایت میشود، متفاوت است (مثلا در اثر افتادن یا بریدگی یا یک زانوی آرتریتی). و اغلب توسط داروهای مختلفی که برای درد ناشی از آسیب به کار میرود، درمان میشود که ما آنها را به عنوان داروهای مسکّن میشناسیم. انواع مختلفی از درد نوروپاتیک وجود دارند که علل متفاوتی هم دارند. برخی داروهایی که به عنوان ضد‐افسردگی یا ضد‐صرع تلقی میشوند، در برخی افرادی که درد نوروپاتیک دارند مفید واقع میشوند. برخی اوقات داروهای مسکّن اوپیوئیدی برای درمان درد نوروپاتیک به کار میروند.
داروهای مسکّن اوپیوئیدی داروهایی مثل مورفین هستند. مورفین از گیاه به دست میآید اما بسیاری از اوپیوئیدها به جای گیاه به صورت مصنوعی به دست میآیند. فنتانیل (fentanyl) یکی از این اوپیوئیدهای صناعی است. این ماده در بسیاری از کشورها در دسترس است و به عنوان داروی مسکّن برای درمان درد مزمن به کار میرود و به صورت پچهای پوستی چسبنده، به پوست چسبانده میشود تا دارو جذب شود.
ویژگیهای مطالعه
در ژانویه 2016، برای یافتن کارآزماییهای بالینی که از فنتانیل به عنوان ضد‐درد در درد نوروپاتیک در بزرگسالان استفاده کرده بودند، جستوجو کردیم. یک مطالعه کوچک را یافتیم که چنین کرده بود و برای ورود به مرور مناسب بود. مطالعه طراحی پیچیدهای داشت. شرکتکنندگان مطالعه در ابتدا به مدت یک ماه فنتانیل دریافت کرده بودند (پچهای یک روزه پوستی). افرادی که به درمان جواب دادند (یعنی به طور معناداری کاهش درد داشتند) به طور تصادفی به مدت 12 هفته به دو گروه فنتانیل یا دارونما (placebo) اختصاص داده شدند. شرکتکنندگان یکی از سه نوع مختلف درد نوروپاتیک را داشتند و پیش از این هرگز از اوپیوئید استفاده نکرده بودند. فقط 163 نفر در 12 هفته مقایسه با دارونما حضور داشتند.
نتایج کلیدی
این مطالعه نشان داد بیشتر افرادی که فنتانیل مصرف کردند، نسبت به گروهی که دارونما مصرف کردند، از درد رهایی پیدا کردند. حدودا 1 نفر از 7 شرکتکننده مصرف فنتانیل را به خاطر عوارض جانبی متوقف کرد و 1 نفر از 5 نفر به سطح خوبی از کاهش درد در قسمت اول مطالعه نرسید. تقریبا نیمی از افرادی که به قسمت دوم مطالعه رسیدند نیز مصرف را متوقف کردند. بیشترین عوارض جانبی، یبوست، تهوع (احساس بیماری)، خوابآلودگی (احساس نیاز به خواب) و سرگیجه بود. اینها عوارض جانبی معمولی هستند که با اوپیوئیدهایی مثل فنتانیل رخ میدهند. اطلاعات بسیار کمی وجود دارد که از یک مطالعه واحد کوچک به دست آمده و به ما هیچ شواهد قانع کنندهای برای حمایت یا رد مزیت فنتانیل نسبت به دارونما در درمان درد ارائه نمیدهد.
کیفیت شواهد
سطح کیفیت شواهد را بسیار پائین برآورد کردیم چون فقط یک مطالعه با شرکتکنندگان کم و رویدادهای ناچیز و طراحی غیر‐معمول وجود داشت. شواهد با کیفیت بسیار پائین بدان معناست که ما در مورد نتایج بسیار نامطمئن هستیم.