یبوست دوران کودکی به چه معناست؟
یبوست عملکردی دوران کودکی یک مشکل شایع است. کلمه یبوست عملکردی وقتی به کار میرود که هیچ علت ارگانیکی به عنوان دلیل برای این نشانهها شناخته نشده باشد. نشانهها به طور معمول شامل کاهش فراوانی حرکات روده، بیاختیاری مدفوع و تغییر در قوام مدفوع میشود. علیرغم شیوع استفاده از مسهلها توسط متخصصان سلامت برای مدیریت یبوست در کودکان، در عمل شواهد کافی برای حمایت از این کار وجود ندارد.
سوال مطالعه مروری
هدف اولیه این بود که اثربخشی و عوارض جانبی مسهلهای اسموتیک و محرکها را برای درمان یبوست عملکردی دوران کودکی مورد ارزیابی قرار دهیم.
مسهلهای اسموتیک و محرکها چه هستند؟
مسهلهای اسموتیک داروهایی هستند که باعث ورود آب به مدفوع شده و باعث میشوند مدفوع نرمتر و دفعات دفع آن بیشتر شود و مدفوع راحتتر از روده عبور کند. از مسهلهای اسموتیک معمولی که مورد استفاده قرار میگیرند میتوان به پلیاتیلن گلیکول (polyethylene glycol; PEG)، شیر منیزیم و لاکتولوز اشاره کرد. مسهلهای محرک حرکت را در روده با افزایش انقباضات عضلانی در روده القا میکنند. مثالهای محرکها، آلوئه، کاسکارا، ترکیبات سنا، بیزاکودیل و روغن گرچک هستند.
پژوهشگران چه موضوعی را بررسی کردند؟
پژوهشگران مطالعه کردند تا بدانند اسموتیکها و مسهلهای محرک در درمان یبوست در دوران کودکی موثر هستند یا منجر به آسیب میشوند. محققان منابع علمی پزشکی را به صورت گسترده تا 10 مارچ ‐ جون 2016 جستوجو کردند.
پژوهشگران به چه نتایجی دست یافتند؟
این مرور شامل 25 مطالعه با 2310 کودک بود که ده عامل مختلف را یا با دارونما (placebo) (داروهای غیر‐فعال) یا با یکدیگر مقایسه کرده بودند. بسیاری از مطالعات حجم نمونه کمی داشتند و از نظر کیفیت ضعیف یا نامشخص قضاوت شده بودند. نتایج این مرور نشان داد که ترکیبات PEG ممکن است فراوانی دفع مدفوع و حرکات روده را در کودکان دچار یبوست افزایش دهد. شواهدی که از یک مطالعه به دست آمد نشان داد که دوز بالای PEG (معادل 0.7 گرم/کیلوگرم) ممکن است موثرتر از دوز پائین آن (0.3 گرم/کیلوگرم) برای افزایش فراوانی حرکات روده در کودکان مبتلا به یبوست باشد. نسبت عوارض جانبی کوچک در کل در مقایسه با عوامل دیگر، کمتر بود. عوارض جانبی شایع شامل نفخ شکم، درد شکم، تهوع، اسهال و سردرد بود. همچنین شواهدی وجود داشت که نشان میداد مایع پارافین (نوعی روغن معدنی) برای افزایش فراوانی حرکات روده در کودکان مبتلا به یبوست موثر است. عوارض جانبی شایع با پارافین مایع شامل درد شکم، اتساع شکم و مدفوع آبکی بود. هیچ شواهدی دال بر اینکه لاکتولوز بهتر از عوامل دیگر مورد مطالعه عمل میکند، وجود نداشت اگرچه هیچ کارآزماییای که آن را با دارونما مقایسه کرده باشد وجود نداشت. این مطالعات از نظر مدت زمان نسبتا کوتاه بودند و بنابراین ارزیابی اثربخشی طولانی‐مدت این عوامل برای درمان یبوست دوران کودکی دشوار است. اثربخشی طولانی‐مدت، به علت ماهیت مزمن این مشکل در کودکان مهم است.
نتایج این مرور به علت مسائل مربوط به کیفیت مطالعات وارد شده باید با احتیاط تفسیر شود. به همین ترتیب، قدرت نتیجهگیریهای ما بسیار محدود است و پژوهش بیشتری مورد نیاز است. سوالات کلیدیای که باید به آنها پرداخته شود شامل بیخطری مایع پارافین، در مقابل اثربخشی آن است که تحقیقات در مورد آن محدود است. مخصوصا، پژوهشهای آینده باید مایع پارافین را با PEG مقایسه کند. دوز مناسب PEG هم باید در تحقیقات آینده مشخص شود. نقش PEG در مدیریت طولانی‐مدت یبوست نیز نیاز به پژوهش در آینده دارد تا به پژوهش اجازه دهد که در واقع عملکرد بالینی بهتری داشته باشد. عدم وجود مطالعاتی که لاکتولوز را با دارونما مقایسه کرده باشند، مشهود است.