سوال مطالعه مروری
برای بررسی این موضوع که افراد مبتلا به اختلالات انعقادی (لخته شدن ضعیف خون) پیش از قرار دادن خط مرکزی (کاتتر ورید مرکزی (CVC)) به ترانسفیوژن پلاسما نیاز دارند یا خیر، و اگر چنین است، اختلالات انعقادی باید به چه میزان باشد تا پلاسما تزریق شود، شواهد را بررسی کردیم.
پیشینه
افراد مبتلا به اختلالات انعقادی اغلب نیاز به کارگذاری خطوط مرکزی دارند. خطوط مرکزی کاتترهایی هستند که نوک آنها معمولا در یکی از دو ورید اصلی که خون را به قلب بازمیگردانند، قرار داده میشوند. کاربردهای آنها عبارتند از: نظارت فشرده و درمان افراد به شدت بیمار؛ ورود مواد مغذی به داخل ورید (زمانی که بیمار نمیتواند غذا بخورد)؛ تجویز شیمیدرمانی یا دیگر داروهای محرک با عوارض کمتر؛ و هنگامی که بیماران به درمانهای تکراری داخل وریدی طولانی‐مدت نیاز دارند. عملکرد بالینی کنونی در بسیاری از کشورها آن است که، اگر آزمایشهای خون، روند لختهشدن خون را غیر‐طبیعی ارزیابی کنند، ترانسفیوژن پلاسما برای پیشگیری از وقوع خونریزی شدید ناشی از پروسیجر انجام میشود. اگر پزشک برای هدایت وارد کردن خط از سونوگرافی استفاده کند، بهنظر میرسد خطر خونریزی پس از کارگذاری خط مرکزی پائین باشد. اصلاح اختلالات انعقادی با پلاسمای تازه منجمد (FFP) بهخودیخود بدون خطر نیست و مشخص نیست که این عمل مفید است یا مضر. افراد ممکن است خطرات ناشی از ترانسفیوژن پلاسما را بدون هرگونه مزایای بالینی آشکار نشان دهند.
ویژگیهای مطالعه
شواهد تا مارچ 2016 بهروز است. در این مطالعه مروری، چهار کارآزمایی تصادفیسازی و کنترل شده را شناسایی کردیم، که سه مورد هنوز در حال انجام هستند و تا فوریه 2018 تکمیل میشوند. کارآزمایی کاملشده (58 شرکتکننده) ترانسفیوژن پلاسما را با عدم ترانسفیوژن پلاسما پیش از کارگذاری خط مرکزی مقایسه کرد.
نتایج کلیدی
برای تعیین اینکه ترانسفیوژن پلاسما بر خونریزی خفیف یا شدید مرتبط با پروسیجر تاثیری دارد یا خیر، شواهد کافی وجود ندارد. مطالعه وارد شده، تعداد افراد فوت شده را به هر علتی، تعداد افراد دریافتکننده گلبول قرمز یا ترانسفیوژن پلاسما، وقوع عوارض مرتبط با ترانسفیوژن یا لاین، طول مدت بستری در بیمارستان، اصلاح اختلالات انعقاد خون یا کیفیت زندگی را گزارش نکرد.
کیفیت شواهد
سطح کیفیت شواهد بسیار پائین است چرا که این مطالعه مروری فقط یک مطالعه کوچک را وارد کرد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
مطالعات در حال انجام (انتظار میرود در مجموع 355 شرکتکننده را وارد کنند) قادر به ارائه دادههای کافی برای پیامدهای اولیه این مطالعه مروری نخواهند بود، زیرا خونریزی شدید و مرگومیر چندان شایع نیستند. باید مطالعهای را با حداقل 4634 شرکتکننده طراحی کنیم تا بتوانیم افزایش تعداد افراد مبتلا به خونریزی شدید را از 1 در 100 به 2 در 100 تشخیص دهیم. طبق شواهد به دست آمده از کارآزمایی تصادفیسازی و کنترل شده کنونی، نمیتوان گفت که ترانسفیوژن پروفیلاکتیک پلاسما در این وضعیت مفید است یا مضر.