دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم نتایج جستوجو را غربالگری، دادهها را استخراج و کیفیت کارآزمایی را ارزیابی کردند. ما خلاصه خطرات نسبی (RRs) را برای پیامدهای دو حالتی تخمین زدیم. برای پیامدهای پیوسته برنامهریزی کردیم که از تفاوت میانگین (MD) استفاده کنیم. کلیه خلاصه معیارها با 95% فاصله اطمینان (CI) ارائه شد.
ما نتوانستیم متاآنالیز شبکهای را انجام دهیم زیرا مطالعات وارد شده تفاوتهای مهمی در شدت پایه بیماری شرکتکنندگان و در تعداد شرکتکنندگان تحت شیمیدرمانی داشتند. این مساله نگرانیهای مهمی را راجع به امکانپذیر بودن فرضیه انتقال در مجموعه دادههای نهایی ایجاد کرد و به دلیل تعداد اندک کارآزماییها در هر مقایسه، نتوانستیم از نظر آماری میزان انتقال را ارزیابی کنیم. بنابراین، ما فقط توانستیم متاآنالیزهای جفتی مستقیم را از مداخلات وارد شده انجام دهیم.
ما از مدل اثرات تصادفی برای متاآنالیزها استفاده کردیم. ناهمگونی آماری را با استفاده از آماره I2 و 95% CI آن ارزیابی کردیم. خطر سوگیری (bias) هر مطالعه وارد شده با استفاده از ابزار «خطر سوگیری» کاکرین ارزیابی شد. کیفیت شواهد با استفاده از روشهای GRADE بررسی شد.
ما هفت کارآزمایی تکمیل شده (472 شرکتکننده) و چهار کارآزمایی در حال انجام (در حال ورود 837 شرکتکننده) را شناسایی کردیم که قرار است تا دسامبر 2020 به اتمام برسند. از هفت کارآزمایی تکمیل شده، پنج کارآزمایی (456 شرکتکننده) یک تقلید کننده TPO را در مقابل دارونما (چهار کارآزمایی romiplostim، و یک کارآزمایی eltrombopag)، یک کارآزمایی (هشت شرکتکننده) DDAVP را با دارونما و یک کارآزمایی (هشت شرکتکننده) ترانکسامیک اسید را با دارونما مقایسه کردند. در کارآزمایی DDAVP، تنها پیامد گزارش شده زمان خونریزی بود. در کارآزمایی ترانکسامیک اسید، نواقص روششناسی وجود داشت و تعاریف خونریزی تحت سوگیری قابل توجهی قرار داشتند. در نتیجه، این کارآزماییها نتوانستند در سنتز کمّی (quantitative synthesis) ترکیب شوند. هیچ کارآزمایی تصادفیسازی شدهای در رابطه با بررسی جایگزینی با پلاکت مصنوعی، پلاسمای فاقد پلاکت، کنسانتره فیبرینوژن، rFVIIa؛ rFXIII؛ rIL6 یا rIL11، شناسایی نشد.
ما پنج کارآزمایی تقلید کنندههای TPO را که در این مرور وارد شدند، با خطر بالای سوگیری ارزیابی کردیم، زیرا کارآزماییها توسط تولید کنندگان آنها حمایت مالی شده و نویسندگان دارای سهام مالی در کمپانیهای حمایت کننده بودند.
کیفیت GRADE شواهد در طول پیامدهای متفاوت، بسیار پائین تا متوسط بود.
شواهد کافی برای تشخیص تفاوت در تعداد شرکتکنندگان مبتلا به حداقل یک اپیزود خونریزی، بین تقلید کنندههای TPO و دارونما وجود نداشت (RR: 0.86؛ 95% CI؛ 0.56 تا 1.31، چهار کارآزمایی، 206 شرکتکننده، شواهد با کیفیت پائین).
شواهد کافی برای یافتن تفاوت در خطر خونریزی تهدید کننده زندگی بین افراد تحت درمان با یک تقلید کننده TPO و دارونما دیده نشد (RR: 0.31؛ 95% CI؛ 0.04 تا 2.26، یک کارآزمایی، 39 شرکتکننده، شواهد با کیفیت پائین).
شواهد کافی برای تشخیص تفاوت در خطر مورتالیتی به هر علتی بین افراد تحت درمان با یک تقلید کننده TPO و دارونما وجود نداشت (RR: 0.74؛ 95% CI؛ 0.52 تا 1.05، پنج کارآزمایی، 456 شرکتکننده، شواهد با کیفیت بسیار پائین).
کاهش معنیداری در تعداد شرکتکنندگان دریافت کننده ترانسفیوژن پلاکت بین افراد تحت درمان با تقلید کنندههای TPO و دارونما به دست آمد (RR: 0.76؛ 95% CI؛ 0.61 تا 0.95، چهار کارآزمایی، 206 شرکتکننده، شواهد با کیفیت متوسط).
هیچ شواهدی از تفاوت در بروز واکنشهای ترانسفیوژن بین افراد تحت درمان با تقلید کنندههای TPO و دارونما مشاهده نشد (pOR: 0.06؛ 95% CI؛ 0.00 تا 3.44، یک کارآزمایی، 98 شرکتکننده، شواهد با کیفیت بسیار پائین).
هیچ شواهدی از تفاوت در حوادث ترومبوآمبولی بین تقلید کنندههای TPO و دارونما وجود نداشت (RR: 1.41؛ 95% CI؛ 0.39 تا 5.01، پنج کارآزمایی، 456 شرکتکننده، شواهد با کیفیت بسیار پائین).
هیچ شواهدی از تفاوت در واکنشهای دارویی بین تقلید کنندههای TPO و دارونما به دست نیامد (RR: 1.12؛ 95% CI؛ 0.83 تا 1.51، پنج کارآزمایی، 455 شرکتکننده، شواهد با کیفیت پائین).
هیچ کارآزماییای تعداد روزهای خونریزی به ازای هر شرکتکننده، اپیزودهای ترانسفیوژن پلاکت، میانگین ترانسفیوژن گلبولهای قرمز خون به ازای هر شرکتکننده، اپیزودهای ترانسفیوژن گلبولهای قرمز خون، عفونتهای منتقل شده از ترانسفیوژن، تشکیل آنتیبادیهای ضد‐پلاکت یا مقاومت پلاکتی را گزارش نکرد.
برای نشان دادن کاهش در وقایع خونریزی از 26 مورد در هر 100 نفر به 16 مورد در هر 100 شرکتکننده، یک مطالعه نیاز به جذب 514 شرکتکننده (قدرت 80%، اهمیت 5%) دارد.