هدف از انجام این مرور چیست؟
هدف این مطالعه مروری کاکرین، دانستن این موضوع بود که ایمپلنتهای اربیتال یکپارچه برای درمان سوکتهای آنوفتالمی بهتر هستند یا ایمپلنتهای اربیتال غیر‐یکپارچه. پژوهشگران کاکرین، تمام مطالعات مربوط به پاسخ این پرسش را گردآوری و آنالیز کرده و سه مطالعه را یافتند.
پیامهای کلیدی
تردیدهایی نسبت به مزایا و مضرات ایمپلنتهای اربیتال یکپارچه در مقایسه با ایمپلنتهای اربیتال غیر‐یکپارچه وجود دارد.
در این مرور چه موضوعی بررسی شد؟
«آنوفتالمی» عبارت است از فقدان چشم در حفره چشم (orbit). این نقصان ممکن است در دوران کودکی (به دلیل مشکلات رشد) یا در طول زندگی (ناشی از تصادفات یا سایر بیماریهای چشمی) رخ دهد.
پزشکان میتوانند یک ایمپلنت را در حفره چشم قرار دهند تا فضای خالی ناشی از برداشتن چشم را پر کنند و این کار به همراه یک پروتز خارجی میتواند ظاهر بیمار را بهبود بخشد. این ایمپلنت اربیتال میتواند از دو نوع ماده ساخته شده باشد ‐ مواد یکپارچه یا غیر‐یکپارچه. اگر این مواد بهکار رفته یکپارچه باشند، عروق خونی جدید میتوانند درون مواد ایمپلنت رشد کنند. اگر جنس آنها غیر‐یکپارچه باشد، ایمپلنت اربیتال از بقیه بافت اربیت جدا باقی میماند.
نویسندگان مرور به دنبال این موضوع بودند که نوع ماده ایمپلنت بر موفقیت جراحی تاثیر میگذارد یا، به عبارت دیگر، ایمپلنتهای یکپارچه میتوانند نتایج بهتری نسبت به ایمپلنتهای غیر‐یکپارچه ارائه دهند یا خیر. آنها همچنین به این موضوع علاقه داشتند که پروتز خارجی تا چه حد میتواند پس از جراحی بهتر حرکت کند – با استفاده از ایمپلنتهای یکپارچه یا غیر‐یکپارچه اربیتال. همچنین، نوع مواد ایمپلنت اربیتال میتواند بر کیفیت زندگی افراد تاثیر بگذارد یا خیر. آیا استفاده از ایمپلنتهای یکپارچه یا غیر‐یکپارچه اربیتال اثرات نامطلوبی (مضر) داشت؟
نتایج اصلی این مرور چه هستند؟
نوع ماده مورد استفاده برای ایمپلنت اربیتال ممکن است بر موفقیت جراحی تاثیری نداشته باشد (شواهد با قطعیت پائین). نویسندگان مرور شواهد مربوط به حرکت پروتز و عوارض جانبی آن را با قطعیت بسیار پائین در مورد اثرات واقعی ارزیابی کردند. هیچ اطلاعاتی پیرامون کیفیت زندگی وجود نداشت.
این مرور تا چه زمانی بهروز است؟
محققان کاکرین، مطالعاتی را که تا 8 آگوست 2016 منتشر شدند، جستوجو کردند.