سوال مطالعه مروری
هدف آن بود که بدانیم هیدروکسی اوره در افراد مبتلا به بتا تالاسمی بدون وابستگی به ترانسفیوژن، نیاز به ترانسفیوژن خون را کاهش میدهد یا خیر.
پیشینه
تالاسمی یک اختلال خونی ژنتیکی است که به ایجاد هموگلوبین (جزء حمل اکسیژن در سلولهای قرمز خون) بالغ معیوب میانجامد. این مساله باعث بروز کم خونی با شدتهای مختلفی میشود. افراد مبتلا به بتا تالاسمی بدون وابستگی به ترانسفیوژن به دریافت منظم ترانسفیوژن خون برای بقا وابسته نیستند، اما ممکن است گاهی ترانسفیوژن خون مورد نیاز باشد. کم خونی مداوم بر رشد تاثیر میگذارد، ممکن است باعث تاخیر بلوغ شده و کیفیت زندگی را کاهش دهد. با این حال، در صورت امکان باید از ترانسفیوژن اجتناب شود، زیرا منجر به ایجاد آهن اضافی میشود که در اندامهای مختلف رسوب میکنند، و این امر بر نحوه عملکرد آنها تاثیر میگذارد.
افراد مبتلا به بتا تالاسمی بدون وابستگی به ترانسفیوژن دارای سطوح بالاتری از هموگلوبین جنینی (فرم اصلی هموگلوبین یافت شده در طول رشد یک کودک پیش از تولد) هستند. پس از تولد، هموگلوبین جنینی به تدریج ناپدید شده و توسط هموگلوبین بالغ معیوب جایگزین میشود. مقدار کمی از هموگلوبین جنینی پس از تولد باقی میماند و اغلب در افراد مبتلا به بتا تالاسمی بدون وابستگی به ترانسفیوژن وجود دارد. در سطوح بالاتر هموگلوبین جنینی، نیاز کمتری به ترانسفیوژن وجود دارد.
هیدروکسی اوره یک درمان ضدسرطان است که سطح هموگلوبین جنینی را افزایش میدهد. بنابراین، ممکن است نیاز به ترانسفیوژن خون را در افراد مبتلا به بتا تالاسمی بدون وابستگی به ترانسفیوژن کاهش دهد. با این حال، مشخص نیست که هیدروکسی اوره اثربخش و بیخطر باشد، و اگر چنین است، بهترین دوز آن و سن شروع درمان چه هستند.
تاریخ جستوجو
شواهد تا 30 اپریل 2016 بهروز است.
ویژگیهای مطالعه
هیچ کارآزمایی تصادفیسازی و کنترل شدهای (که در آن افراد شرکتکننده در کارآزمایی شانس برابر برای ورود به گروه درمان یا گروه کنترل دارند) را شناسایی نکردیم که به مقایسه هیدروکسی اوره با دارونما (یک داروی ساختگی) یا مراقبت معمول پرداخته باشد. با این حال، یک کارآزمایی تصادفیسازی و کنترل شده را یافتیم که به مقایسه دو دوز متفاوت از هیدروکسی اوره (10 میلیگرم/کیلوگرم/روز در مقابل 20 میلیگرم/کیلوگرم/روز به مدت 24 هفته) پرداخته و در این مطالعه مروری وارد شد. در مجموع 61 نفر در این کارآزمایی شرکت کردند.
نتایج اصلی
به نظر میرسید دوز پائین هیدروکسی اوره، سطح هموگلوبین جنینی را افزایش میدهد، اما دوز بالاتر چنین تاثیری را نشان نداد. برخی از شواهد نشان میدهد که دوز بالاتر مضر است، به ویژه برای مغز استخوان. کارآزمایی مذکور به بررسی این موضوع نپرداخت که نیاز به ترانسفیوژن خون کمتری وجود داشت یا خیر، یا اینکه تاثیرات کم خونی کاهش یافتند یا خیر. در کوتاهمدت، به نظر نمیرسد دوز پائینتر هیچگونه عوارض جانبی را به همراه داشته باشد. طول دوره کارآزمایی بسیار کوتاه بود و باید بدانیم که اگر درمان با هیدروکسی اوره برای یک مدت زمان طولانیتر ادامه یابد، چه حوادثی رخ خواهند داد.
کیفیت شواهد
کیفیت شواهد را در سطح بسیار پائین درجهبندی کردیم، زیرا نتایج کلیدی فقط براساس یک کارآزمایی کوچک بودند. علاوه بر این نمیتوانیم مطمئن باشیم که روشهای کارآزمایی با کیفیت بالا بودند یا خیر، چرا که نویسندگان آنها را بهطور کامل توصیف نکردند.