پیشینه
زخمهای وریدی پا (venous leg ulcers; VLU) شایعترین نوع زخمهای پا (جراحت) هستند و توسط جریان ضعیف خون در سیاهرگهای پا (نارسایی مزمن وریدی) ایجاد میشوند. نارسایی مزمن وریدی منجر به فشار خون بالا در وریدها (هیپرتانسیون وریدی) میشوند، که باعث بسیاری از تغییرات در پوست پا میشوند. زخمهای پا مرحله نهایی این تغییرات هستند. VLUها میتوانند به صورت خودبهخودی یا پس از یک صدمه کوچک رخ دهند، اغلب دردناک هستند و تولید تراوشات سنگین میکنند (از دست دادن مایع). VLUها یک مشکل عمده سلامت هستند زیرا بسیار شایع هستند، تمایل به تبدیل شدن به حالت مزمن دارند (طولانیمدت) و همچنین تمایل زیادی به عود نشان میدهند. آنها افراد مسن را بیشتر تحت تاثیر قرار میدهند، هزینههای بالای مراقبتی دارند و برای کسانی که تحت تاثیر قرار گرفتهاند، بار (burden) فردی و اجتماعی بالایی دارد.
درمان فشردهسازی، در قالب یک باند محکم روی پا، که به جریان خون در وریدها کمک میکند، درمان خوب و تثبیت شدهای برای VLUها است. با این حال، مطالعات نشان میدهد که کمپرس فقط تاثیرات متوسطی بر التیام دارد، بیشتر از 50% از VLUها احتمالا به علت فرایند التهاب طولانیمدت، پس از دو سال کمپرس به صورت التیام نیافته باقی ماندند. درک بهتر از تغییرات از بین برنده پوست پا در افراد مبتلا به VLUها و روند التهاب مزمن در آنها، باعث شده که محققان داروهای مختلفی را که میتوانند درمان این بیماری را بهبود بخشند، تست کنند. آسپرین (aspirin) برخی خواص شناخته شده دارد، از جمله کاهش درد (آنالژزیک)، کاهش التهاب و تب، و توقف تجمع سلولهای خون با هم، که از تشکیل لخته خونی پیشگیری میکند. آسپیریندرمانی ممکن است زمان تا التیام را بهبود بخشیده و تعداد اپیزودهای عود VLU را کاهش دهد. اگر این درمان موثر باشد، هزینه پائین آسپیریندرمانی به عنوان درمان کمکی فشردهسازی، آن را یک عامل پیشگیرانه مقرون به صرفه برای افراد مبتلا به VLUها در همه کشورها تبدیل میکند.
سوال مطالعه مروری
مزایا و مضرات آسپرین خوراکی در درمان و عود زخمهای وریدی پا چیست؟
آنچه ما به دست آوردیم
ما فقط دو کارآزمایی تصادفیسازی و کنترل شده را شناسایی کردیم که آسپرین خوراکی (300 میلیگرم در روز) را به علاوه فشردهسازی با فشردهسازی و دارونما (placebo) یا فشردهسازی به تنهایی مقایسه کرد. یک مطالعه انجام شده در بریتانیا 20 شرکتکننده را انتخاب کرد (ده نفر در گروه آسپرین و ده نفر در گروه کنترل) و افراد به مدت چهار ماه پیگیری شدند. این کارآزمایی گزارش داد که ناحیه زخم در گروه آسپرین (با 6.5 سانتیمتر مربع، کاهش 39.4%) در مقایسه با گروه کنترل که کاهشی نداشت، کاهش یافت و نسبت بالاتری از زخمها (38%) در گروه آسپرین در مقایسه با گروه کنترل که کاهشی نداشت، به طور کامل التیام یافت. عود در این مطالعه بررسی نشد. مطالعه دیگری که در اسپانیا انجام شد شامل 51 شرکتکننده بود (23 نفر در گروه آسپرین و 28 نفر در گروه کنترل) و تا زمان التیام زخمها افراد را پیگیری کرد. این مطالعه گزارش داد که میانگین زمان التیام، 12 هفته در گروه آسپرین و 22 هفته در گروه کنترل بود، و هیچ تفاوت واقعی بین نسبت افرادی که زخم آنها التیام یافته بود؛ وجود نداشت (17 نفر (74%) از 23 نفر در گروه آسپرین و 21 نفر (75%) از 28 نفر در گروه کنترل). میانگین زمان تا عود در گروه آسپرین (39 روز) در مقایسه با گروه فشردهسازی به تنهایی (16.3 روز) طولانیتر بود. عوارض جانبی در هیچ یک از کارآزماییها گزارش نشد.
این دو مطالعه خیلی کوچک و با کیفیت پائین را برای خود برای نتیجهگیری قطعی در مورد مزایا و مضرات آسپرین خوراکی در التیام و عود زخمهای وریدی پا در نظر گرفتیم. مطالعهای در انگلستان فقط دادههای محدودی را درباره مزایای روزانه آسپرین درمانی خوراکی همراه با فشردهسازی، به دلیل حجم کوچک نمونه با فقط 20 شرکتکننده و پیگیری کوتاهمدت، فراهم کرد. مطالعهای در اسپانیا دادههای محدود به دست آمده را از 51 شرکتکننده برای مقایسه آسپرین و فشردهسازی در گروه کنترل فراهم کرد. واقعیت این است که هیچ اطلاعاتی در مورد دارونما در گروه کنترل گزارش نشد این بدان معنی است که تخمین این تاثیر نامطمئن است. مطالعات بیشتری با کیفیت بالا در این زمینه مورد نیاز است.
این خلاصه به زبان ساده تا 27 می 2015 بهروز است.