پیشینه
ترومبوآمبولی وریدی وجود لخته خونی است که یک رگ خونی را درون سیستم وریدی مسدود میکند؛ و شامل ترومبوز ورید عمقی (deep vein thrombosis; DVT) و آمبولی ریه (pulmonary embolism; PE) است که میتواند کشنده باشد. ترومبوآمبولی وریدی در 40% تا 60% از بیماران پس از جراحی بزرگ ارتوپدی رخ میدهد.
این وضعیت معمولا حداقل به مدت پنج روز با یک آنتیکوآگولانت تزریقی ‐ هپارین تجزیه نشده (unfractionated heparin) یا هپارین با وزن مولکولی پائین (low molecular weight heparin) ‐ همراه با تیتراسیون دوز وارفارین (warfarin dose titration) تحت درمان قرار میگیرد. دستیابی به نسبت طبیعی بینالمللی (international normalized ratio; INR) درمانی با مصرف وارفارین در اسرع وقت مهم است زیرا این امر مدت زمان تجویز دارو را از طریق تزریق، اینفیوژن و غیره که برای دستیابی به آنتیکوآگولاسیون فوری ضروری است، به حداقل رسانده و به صورت بالقوه هزینهها و ناراحتی حاصل از درمان را کاهش میدهد. اگرچه یک نوموگرام با دوز بارگیری 5 میلیگرم تمایل به پیشگیری از آنتیکوآگولاسیون گسترده دارد، نوموگرام با دوز بارگیری 10 میلیگرم ممکن است سریعتر به INR درمانی دست یابد.
ویژگیهای مطالعه و نتایج کلیدی
این مرور متشکل از چهار مطالعه با مجموع 494 شرکتکننده (تا جون 2015 بهروز است) نشان داد که در بیماران مبتلا به ترومبوآمبولی حاد در سنین 18 سال یا بالاتر، عدم قطعیت قابلتوجهی در مورد استفاده از دوز اولیه 10 یا 5 میلیگرم برای شروع وارفارین به منظور دستیابی به INR معادل 2.0 تا 3.0 در روز پنجم درمان وجود دارد. مزیت وارفارین 10 میلیگرم در مقایسه با وارفارین 5 میلیگرم برای نسبتی از بیماران مبتلا به VTE مشاهده شد که INR درمانی را در روز پنجم به دست آوردند، اما سطح کیفیت شواهد به دلیل تفاوت بین مطالعات آنالیز شده در حد متوسط بود. علاوه بر این، هیچ تفاوتی میان نوموگرامهای 5 میلیگرم و 10 میلیگرم از لحاظ ترومبوآمبولی وریدی راجعه، خونریزی شدید و خفیف، و طول مدت بستری در بیمارستان مشاهده نشد. انجام مطالعاتی با شواهدی با کیفیت بالا در مورد اثربخشی نوموگرامهای وارفارین 5 و 10 میلیگرم مورد نیاز است.
کیفیت شواهد
سطح کیفیت شواهد برای INR درمانی و خونریزی شدید در حد متوسط، برای VTE راجعه و طول دوره بستری در بیمارستان در حد پائین، و برای خونریزی خفیف در حد بسیار پائین بود. دلیل اصلی کاهش کیفیت شواهد، تفاوت میان مطالعات از نظر نوع شرکتکنندگان مطالعه و طول مدت پیگیری بود.