پیشینه : این یک گزارش از مرور سیستماتیک است که بررسی میکند شرکت در فعالیتهایی که محیط طبیعی را ارتقا میبخشند (مانند حفظ مسیرهای دسترسی به حومه شهر) میتوانند سلامت جسمانی و روانی افراد را ارتقا بخشند. مرور سیستماتیک یک روش تحقیق برای شناسایی، ارزیابی کیفیت و ترکیب تمام شواهد مرتبط در مورد یک موضوع خاص است.
تصور میشود که تماس با محیط طبیعی تاثیر مثبتی بر سلامت و بهزیستی (well‐being) افراد دارد. به عنوان مثال، کسانی که نزدیکتر به فضاهای سبز زندگی میکنند، از سلامت روانی بهتری نسبت به کسانی برخوردارند که در این شرایط زندگی نمیکنند. پارکها و حومه شهر همچنین ممکن است مکانی را برای فعالیتهای سالم فراهم کنند که سلامت جسمانی را ارتقا بخشند. علاقه به درک اینکه محیط طبیعی میتواند منبعی برای ارتقای سلامت عمومی باشد، وجود دارد.
روشها : ما میخواستیم بدانیم که شرکت در فعالیتهای حفاظت از طبیعت، یا دیگر فعالیتهایی که محیط زندگی را ارتقا میبخشند (مانند جمعآوری زباله)، میتوانند بر سلامت تاثیر بگذارند. فعالیتهای مورد بررسی با هدف ارتقای محیط زندگی بیرون در مکانهای شهری یا روستایی انجام شدند. شرکتکنندگان داوطلبان بزرگسال بودند یا توسط یک متخصص مراقبتهای سلامت ارجاع داده شدند.
یک مرور سیستماتیک را انجام دادیم. بانکهای اطلاعاتی را جستوجو کرده و با کارشناسان تماس گرفتیم تا تمام تحقیقات دانشگاهی و منتشر نشده مرتبط (منابع علمی خاکستری) را از هر کشوری شناسایی کنیم.
نتایج : تعداد 19 مطالعه را بر اساس دادههای عددی (کمّی) و متن از مصاحبهها (کیفی) پیدا کردیم. آنها در بریتانیا، ایالات متحده، کانادا و استرالیا انجام شدند.
اکثر مطالعات کمّی هیچ تاثیری را بر سلامت و بهزیستی افراد گزارش نکردند. شواهد محدودی وجود داشت مبنی بر اینکه مشارکت، تاثیرات مثبتی بر سلامت، کیفیت زندگی و سطوح فعالیت بدنی، بر اساس گزارش خود فرد، داشت. برخی نیز افزایش خستگی ذهنی و احساس بیشتر اضطراب را گزارش کردند.
مطالعات کیفی تجربیات افراد شرکتکننده و درک آنها را از مزایای مداخله نشان میدهند. افراد گزارش کردند که احساس بهتری داشتند. آنها فرصت افزایش تماس اجتماعی را دوست داشتند، به خصوص اگر به دلیل بیماری روانی از نظر اجتماعی، منزوی شده بودند. آنها همچنین برای حس موفقیت، حضور در طبیعت و ارائه یک ساختار روزانه ارزش قائل بودند.
محدودیتها : نتایج باید با احتیاط تفسیر شوند زیرا روشهای پژوهش مورد استفاده خیلی قوی نبودند و نمیتوانند بهطور قطعی نشان دهند که مشارکت باعث تغییر سلامت شد. کیفیت پژوهش، از نظر طراحی مطالعه و گزارشدهی، در سطح پائین بود.
نتیجهگیریها : با توجه به کیفیت شواهد، نمیتوانیم به هیچ نتیجهگیری قطعی برسیم. برای درک اینکه دقیقا چگونه و چرا این فعالیتها ممکن است برای سلامت مفید باشند، و ارزیابی اینکه میتوان از آنها به عنوان یک ابزار موثر برای ارتقای سلامت استفاده کرد یا خیر، به انجام تحقیقات قابل اعتماد بیشتری نیاز است.