سوال مطالعه مروری
کدام درمانها برای اسکار آکنه موثر هستند؟
پیشینه
اسکار آکنه ممکن است تاثیر مخربی بر بهزیستی (well‐being) جسمی، روانی، و اجتماعی فرد مبتلا داشته باشد. اگر چه طیف گستردهای از درمانها استفاده میشوند، شواهدی با کیفیت بالا درباره اینکه کدام یک برای درمان اسکارهای آکنه بیشتر موثر هستند، وجود ندارد.
هدف این مرور اطلاع بهتر بیماران و ارائه دهندگان مراقبت سلامت درباره موثرترین و ایمنترین روشها برای مدیریت این مشکل است. درمانهای اسکارهای آتروفیک (atrophic) (فرورفتگی در سطح پوست) و اسکارهای هیپرتروفیک (hypertrophic) (اسکارهای ناصاف که در سطح پوست ایجاد شدهاند) آکنه را بررسی کردهایم اما بر اسکار آتروفیک صورت متمرکز شدهایم. پیامدهای اصلی ما درباره بهبود اسکار گزارش شده توسط شرکتکنندگان و هرگونه عوارض جانبی جدی که دلیل کافی برای انصراف شرکتکنندگان از مطالعه باشد، بود.
ویژگیهای مطالعه
24 کارآزمایی تصادفیسازی و کنترل شده (randomised controlled trials; RCTs) را با 789 فرد مبتلا به اسکار آکنه انتخاب کردیم (جستوجوها تا نوامبر 2015). بیستویک RCT؛ (706 نفر) هم زنان و هم مردان را ثبتنام کرد، سه RCT (75 نفر) فقط زنان را و یک RCT (هشت نفر) فقط مردان را ثبتنام کرد. بسیاری از مطالعاتی را که ما وارد کردیم (21 RCT؛ 744 نفر) افراد مبتلا به اسکارهای آکنه آتروفیک را ثبتنام کرد. یک RCT؛ 20 فرد مبتلا به آتروفیک مخلوط و اسکارهای آکنه هیپرتروفیک را ثبتنام کرد.
نتایج کلیدی
شواهد کافی از کارآزماییها در حمایت از لیزر فراکشنال برای درمان آکنه وجود ندارد. با این حال، این رویکرد مدیریت توسط برخی از اعمال بالینی برای درمان اسکار آکنه بهروز شد.
برای پیامد ما «بهبود اسکار گزارش شده توسط شرکتکننده»، لیزر فراکشنال در ایجاد تغییر بهبود اسکار نسبت به لیزر غیر‐تراشنده غیر‐فراکشنال موثرتر بود. امواج رادیوفرکوئنسی فراکشنال نسبت به لیزر فراکشنال، بهبود مشابهی در اسکار نشان داد. لایهبرداری شیمیایی، بهبود اسکار مشابهی را هم در لیزر فراکشنال و هم در تزریق به پوست به وسیله سوزن نشان داد. ترکیب لایهبرداری شیمیائی با تزریق به پوست با سوزن، بهبود اسکار مشابهی را در لیزر فراکشنال و لایهبرداری شیمیایی عمیق نشان داد. فیلرهای تزریقی، بهبود اسکار بهتری نسبت به گروه دارونما ارائه کرد.
پیامد «عوارض جانبی جدی» در یک مطالعه گزارش شد، که نشان داد لایهبرداری شیمیایی در 16% از کسانی که از آن استفاده کرده بودند، قابل تحمل نبود. پیامدهای دیگر، عوارض جانبی «با ارزیابی محقق» و «گزارش شده توسط شرکتکننده» را در کوتاه‐مدت (کمتر از 24 هفته)، توسط کسانی که بخشی از آن را دریافت کرده بودند و توسط محققان، بیشتر یا کمتر قابل قبول بود و تفاوت بزرگی بین مداخلات مورد مطالعه آشکار نشد.
چهار مورد از شش مقایسه، کاملا بینتیجه و دارای شواهد با کیفیت بسیار پائین بود. فقدان مطالعاتی که اثربخشی درمانها را نسبت به گروه دارونما یا مداخلات ساختگی فراهم کند، وجود دارد و پیدا نکردن شواهدی حاکی از تفاوت بین دو درمان فعال میتوانست به این معنی باشد که این کار بسیار مفید نیست، امکانپذیر است.
هیچ کارآزمایی را که درمان اسکار آکنه را روی پشت بررسی کند، شناسایی نکردیم.
نتایج حاصل از این مرور، از استفاده از هرگونه مداخله خط اول درمان اسکار آکنه حمایت نمیکند، و هیچ کدام از مطالعات شواهدی برای تایید اینکه هریک از مزایای کوتاه‐مدت به تاثیرات طولانی‐مدت تبدیل خواهد شد، فراهم نکرد.
کیفیت شواهد
کیفیت شواهد را برای چندین پیامد، بسیار پائین تا متوسط رتبهبندی کردیم. شواهد با کیفیت پائینتر برای درمانها، عمدتا به دلیل وجود تعداد کم افراد در مطالعات و فقدان کورسازی (افراد میدانستند که درمان دریافت میکنند) بود، که سبب دقت کمتر نتایج شد.
مطالعات آینده باید پیامدهای گزارش شده را توسط بیمار به عنوان معیار اولیه بررسی کنند. باید مجموعهای از معیارهای پیامد اصلی وجود داشته باشد که در همه RCTها برای درمان اسکار آکنه گزارش شده باشد و باید پیامدها تا چندین ماه بعد از درمان ارزیابی شوند. فقدان گزارش عوارض جانبی جدی یکی از شکافهای پژوهشی موجود در این مرور بود.