ما 25 مطالعه (4449 = N) را انتخاب کردیم؛ 4 مطالعه (2637 = N) برای این نسخه بهروز جدید بودند.
تربینافین (terbinafine) به مدت چهار هفته و گریزئوفولوین (griseofulvin) به مدت هشت هفته، در سه مطالعه با 328 شرکتکننده مبتلا به عفونت از نوع قارچ تریکوفیتون (trichophyton)، برای پیامد اولیه، اثربخشی کامل (یعنی از نظر بالینی و قارچشناسی) مشابهی را نشان دادند (84.2% در برابر 79.0%؛ خطر نسبی (RR): 1.06؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.98 تا 1.15؛ شواهد با کیفیت پائین).
درمان کامل با ایتراکونازول (itraconazole) (دو تا شش هفته) و گریزئوفولوین (griseofulvin) (شش هفته) در دو مطالعه مشابه بود (83.6% در برابر 91.0%؛ RR: 0.92؛ 95% CI؛ 0.81 تا 1.05؛ 134 = N؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین). در دو مطالعه، بین ایتراکونازول و تربینافین برای دو تا سه هفته درمان، هیچ تفاوتی وجود نداشت (73.8% در برابر 78.8%؛ RR: 0.93؛ 95% CI؛ 0.72 تا 1.19؛ 160 = N؛ شواهد با کیفیت پائین). در سه مطالعه، یک نسبت مشابه در دستیابی به درمان کامل با دو تا چهار هفته مصرف فلوکونازول یا شش هفته مصرف گریزئوفولوین وجود داشت (41.4% در برابر 52.7%؛ RR: 0.92؛ 95% CI؛ 0.81 تا 1.05؛ 615 = N؛ شواهد با کیفیت متوسط). شواهد موجود برای کتوکونازول (ketoconazole) در برابر گریزئوفولوین محدود بود. یک مطالعه به نفع مصرف گریزئوفولوین بود (12 هفته) به دلیل اینکه به نظر میرسد کتوکونازول (12 هفته) برای درمان کامل کمتر موثر باشد (RR: 0.76؛ 95% CI؛ 0.62 تا 0.94؛ شواهد با کیفیت پائین). با این حال، به نظر میرسد تاثیرات آنها مشابه زمانی بود که درمان، 26 هفته به طول انجامید (RR: 0.95؛ 95% CI؛ 0.83 تا 1.07؛ شواهد با کیفیت پائین). مطالعه دیگری نشان داد که درمان کامل برای کتوکونازول (12 هفته) و گریزئوفولوین (12 هفته) مشابه بود (RR: 0.89؛ 95% CI؛ 0.57 تا 1.39؛ شواهد با کیفیت پائین). برای یک کارآزمایی، تفاوت معنیداری برای درمان کامل بین فلوکونازول (برای دو تا سه هفته) و تربینافین (برای دو تا سه هفته) وجود نداشت (0.82% در برابر 0.94%؛ RR: 0.87؛ 95% CI؛ 0.75 تا 1.01؛ 100 = N؛ شواهد با کیفیت پائین). برای درمان کامل، تفاوت معنیداری بین فلوکونازول (به مدت دو تا سه هفته) و ایتراکونازول (به مدت دو تا سه هفته) پیدا نکردیم (0.82% در برابر 0.82%؛ RR: 1.00؛ 95% CI؛ 0.83 تا 1.20؛ شواهد با کیفیت پائین).
این نسخه بهروز، دادههای جدیدی را فراهم میکند: در کودکان مبتلا به عفونتهای میکروسپوروم (Microsporum)، یک متاآنالیز (meta‐analysis) از دو مطالعه نشان داد که درمان کامل برای تربینافین (6 هفته) نسبت به گریزئوفولوین (6 تا 12 هفته) پائینتر بود (34.7% در برابر 50.9%؛ RR: 0.68؛ 95% CI؛ 0.53 تا 0.86؛ 334 = N؛ شواهد با کیفیت متوسط). در مرور اصیل، تفاوت معنیداری بین درمان کامل با تربینافین (چهار هفته) و گریزئوفولوین (هشت هفته) در کودکان مبتلا به عفونتهای میکروسپوروم در یک مطالعه کوچک وجود نداشت (27.2% در برابر 60.0%؛ RR: 0.45؛ 95% CI؛ 0.15 تا 1.35؛ 21 = N؛ شواهد با کیفیت پائین).
یک مطالعه شواهد جدیدی فراهم میکند که نشان میدهد مصرف تربینافین و گریزئوفولوین به مدت شش هفته اثربخشی مشابهی دارند (49.5% در برابر 37.8%؛ RR: 1.18؛ 95% CI؛ 0.74 تا 1.88؛ 1006 = N؛ شواهد با کیفیت پائین). با این حال، در کودکان آلوده به تی.تونسورانس (T. tonsurans)، تربینافین بهتر از گریزئوفولوین بود (52.1% در برابر 35.4%؛ RR: 1.47؛ 95% CI؛ 1.22 تا 1.77؛ شواهد با کیفیت متوسط). برای کودکان آلوده به تی.ویولاسئوم (T. violaceum)، این دو رژیم، تاثیرات مشابه دارند (41.3% در برابر 45.1%؛ RR: 0.91؛ 95% CI؛ 0.68 تا 1.24؛ شواهد با کیفیت پائین). علاوه بر این، در یک مطالعه با 491 شرکتکننده آلوده به تی.تونسورانس و ام.کانیس (M. canis)، مصرف سه هفته فلوکونازول و شش هفته فلوکونازول مشابه بود (30.2% در برابر 34.1%؛ RR: 0.88؛ 95% CI؛ 0.68 تا 1.14؛ شواهد با کیفیت پائین).
فراوانی عوارض جانبی نسبت داده شده به داروهای مورد مطالعه، برای تربینافین و گریزئوفولوین مشابه بود (9.2% در برابر 8.3%؛ RR: 1.11؛ 95% CI؛ 0.79 تا 1.57؛ شواهد با کیفیت متوسط)، و برای عوارض جانبی شدید نادر بود (0.6% در برابر 0.6%؛ RR: 0.97؛ 95% CI؛ 0.24 تا 3.88؛ شواهد با کیفیت متوسط). عوارض جانبی برای تربینافین، گریزئوفولوین، ایتراکونازول، کتوکونازول، فلوکونازول، همگی خفیف و برگشتپذیر بودند.
تمامی مطالعات وارد شده در معرض خطر بالا یا در معرض خطر نامشخص سوگیری (bias) در حداقل یکی از زمینهها بودند. با استفاده از رویکرد درجهبندی توصیه، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) برای درجهبندی کیفیت کلی شواهد، در ارزیابی اثربخشی آنها، شواهد با کیفیت پائینتر منجر به اطمینان کمتر به تخمین این تاثیر شد.
درمانهای جدیدتر از جمله تربینافین، ایتراکونازول و فلوکونازول در کودکان مبتلا به عفونتهای قارچی سر ناشی از گونههای قارچ تریکوفیتون، حداقل مشابه گریزئوفولوین است. شواهد محدود نشان میدهد که تربینافین، ایتراکونازول و فلوکونازول تاثیرات مشابهی دارند، در حالی که ممکن است در کودکان آلوده به تریکوفیتون، کتوکونازول شاید کمتر از گریزئوفولوین موثر باشد. با برخی از مداخلات، نسبت دستیابی به درمان بالینی کامل، بیش از 90% بود (به عنوان مثال یک مطالعه درباره تربینافین یا گریزئوفولوین برای عفونت قارچ تریکوفیتون)، اما در بسیاری از مقایسههای تست شده، نسبت درمان بسیار پائینتر بود.
شواهد جدید از این نسخه بهروز نشان میدهد که در کودکان مبتلا به عفونت تی.تونسورانس، تربینافین موثرتر از گریزئوفولوین است.
با این حال، شواهد جدید نشان داد که در کودکان مبتلا به عفونتهای میکروسپوروم، تاثیر گریزئوفولوین بهتر از تربینافین است. هیچ شواهدی را برای حمایت از وجود تفاوت از لحاظ پایبندی بین چهار هفته مصرف تربینافین در برابر هشت هفته مصرف گریزئوفولوین پیدا نکردیم. همه درمانها برای عفونتهای قارچی سر در فرمولاسیون کودکان در دسترس نیستند، اما همه آنها نمایههای بیخطری مناسبی دارند.