پیشینه
دمانس (dementia) (از جمله بیماری آلزایمر (Alzheimer's disease)) یکی از نگرانیهای سلامت جهانی است؛ پیشبینی شده که تعداد افرادی که در سراسر جهان تحت تاثیر این بیماری قرار میگیرند، هر 20 سال دو برابر میشوند، به طوری که در سال 2010 به 74.7 میلیون نفر و در سال 2050 به 131,5 میلیون نفر خواهند رسید. بنابراین، یافتن ابزاری برای پیشگیری از بروز دمانس مهم است. پیشنهاد شده که سطوح بالای کلسترول در سرم (بخشی از خون) ممکن است خطر ابتلا به دمانس را افزایش دهد و درمان با استفاده از داروهای پائینآورنده کلسترول مثل استاتین (statin) ممکن است خطر ابتلا به دمانس را کاهش دهد.
ویژگیهای مطالعه
بانکهای اطلاعاتی پزشکی را برای یافتن کارآزماییهای بالینی مربوط به مقایسه تجویز استاتین با دارونما (placebo) (داروی ساختگی) در افرادی با عملکرد طبیعی شناختی (شرایطی که در آن فعالیت مغزی به ما اجازه به دست آوردن و استفاده از دانش را میدهد) و دارای سن کافی برای مواجهه با خطر بیماری آلزایمر، جستوجو کردیم.
نتایج کلیدی
دو کارآزمایی تصادفیسازی شده مناسب را برای گنجاندن در این مرور با 26,340 شرکتکننده یافتیم؛ این دو کارآزمایی هیچ گونه کاهشی را در میزان وقوع بیماری آلزایمر یا دمانس در افراد تحت درمان با استاتینها، در مقایسه با افرادی که دارونما دریافت کردند، نشان ندادند. میزان بروز عوارض جانبی در هر دو گروه دریافتکننده استاتین و دارونما کم بود و تفاوتی بین گروهها از نظر خطر انصراف افراد از کارآزمایی به علت بروز عوارض جانبی وجود نداشت.
کیفیت شواهد
محدودیتهایی در مطالعات وارد شده وجود داشت که مربوط به روشهای ارزیابی شناخت و گنجاندن فقط آن دسته از شرکتکنندگانی بود که به نظر میرسید دارای خطر متوسط تا خطر بالا برای مشکل سیستم خونی (عروقی) باشند. با این وجود، شواهد خوبی وجود دارد که نشان میدهد استفاده از استاتینها در اواخر زندگی افراد در معرض خطر بیماری عروقی، از بروز زوال شناختی یا دمانس پیشگیری نمیکند.