سوال مطالعه مروری
ارزیابی اثرات نورومانیتورینگ (neuromonitoring) حین جراحی در مقایسه با شناسایی بصری عصب برای پیشگیری از آسیب عصب راجعه لارنژیال (recurrent laryngeal) حین جراحی تیروئید در بزرگسالان.
پیشینه
تیروئیدکتومی یک جراحی است که در آن یک بخشی یا تمام غده تیروئید برای درمان اختلالات خوشخیم (بهعنوان مثال گواتر چند‐گرهای (مولتیندولار))، یا سرطان برداشته میشود. عصبهای راجعه لارنژیال مسوول حرکت تارهای صوتی هستند و میتوانند به راحتی در طول جراحی تیروئید آسیب ببینند که منجر به فلج یک‐طرفه یا دو‐طرفه طناب صوتی و در نتیجه، مشکل در صحبت کردن (dysphonia)، مشکلات تنفسی یا هر دو میشود. این موضوع، بهنوبهخود، باعث کاهش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت شده و ممکن است منجر به معلولیت دائمی شود. شناسایی بصری اعصاب راجعه لارنژیال حین جراحی یک روش استاندارد برای پیشگیری از آسیب آنها بوده به مدت طولانیمدت است. به تازگی، نورومانیتورینگ حین جراحی، که در آن اعصاب با استفاده از یک الکترود شناسایی میشوند، برای کمک به جراحان معرفی شده تا اعصاب راجعه لارنژیال را شناسایی و از آنها محافظت کنند.
ویژگیهای کارآزمایی
ما به جستوجوی کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترل شدهای (کارآزماییهایی که در آنها شرکتکنندگان بهصورت تصادفی به یک، دو، یا چند بازوی درمانی اختصاص داده میشوند) پرداختیم که به مقایسه نورومانیتورینگ حین جراحی به همراه شناسایی بصری عصب با شناسایی بصری عصب بهتنهایی پرداختند. فقط کارآزماییهایی را وارد کردیم که دادههای مربوط به شرکتکنندگان بالای 18 سال را که تحت جراحی تیروئید قرار گرفتند، گزارش کردند. کارآزماییهایی را با شرکتکنندگان دارای سابقه جراحی گردن یا فلج مکرر عصب لارنژیال خارج کردیم. پنج کارآزمایی را با مجموع 1558 شرکتکننده وارد کردیم؛ 781 شرکتکننده به نورومانیتورینگ حین جراحی و 777 شرکتکننده به شناسایی بصری عصب بهتنهایی اختصاص داده شدند. دو کارآزمایی در لهستان و یک مطالعه در هر یک از کشورهای ترکیه، چین و کره انجام شدند. میانگین سنی شرکتکنندگان بین 41.7 سال و 51.9 سال بود.
این شواهد تا 21 آگوست 2018 بهروز است.
نتایج اصلی
در مقایسه نورومانیتورینگ حین جراحی با تشخیص بصری عصب بینایی بهتنهایی هیچ شواهد پایداری از مزیت یا آسیب برای فلج موقت یا دائمی عصب راجعه لارنژیال، عوارض جانبی و طول مدت جراحی وجود نداشت. سه مورد از پنج کارآزمایی وارد شده، دادههای مربوط به مورتالیتی به هر علتی را داشتند و هیچ موردی را از مرگومیر گزارش نکردند. هیچ یک از این کارآزماییها، کیفیت زندگی مرتبط با سلامت یا اثرات اجتماعیاقتصادی (برای مثال هزینههای مربوط به بستری در بیمارستان) را گزارش نکردند. ما به انجام کارآزماییهایی با طراحی، روش اجرا، تجزیهوتحلیل و گزارشدهی خوب، با تعداد بیشتری از شرکتکنندگان و دورههای طولانیتر مشاهده پس از جراحی، با استفاده از آخرین تکنولوژی نورومانیتورینگ حین جراحی و استفاده از تکنیکهای جدید جراحی نیاز داریم.
قطعیت شواهد
در مورد اثرات نورومانیتورینگ حین جراحی در مقایسه با شناسایی بصری عصب برای پیشگیری از آسیب عصب راجعه لارنژیال حین جراحی تیروئید بسیار نامطمئن هستیم. فقط تعداد اندکی کارآزمایی وجود داشت، برخی از خطاهای سیستماتیک در کارآزماییهای وارد شده و نتایج دقیق نبودند.