سوال پژوهشی
چگونه کراتکتومی ساباپیتلیال (laser‐assisted subepithelial keratectomy) به کمک لیزر در مقایسه با عمل فوتورفراکتیو کراتکتومی (photorefractive keratectomy)، به درمان میوپی (myopia) چشم کمک میکند؟
پیشینه
میوپی (کوتاهبینی یا نزدیکبینی) شرایطی است که در آن فرد نمیتواند اجسام دور را به وضوح ببیند. شیوع میوپی در سراسر جهان، به ویژه در برخی از مناطق آسیایی در حال افزایش است. معمولا برای اصلاح این وضعیت از عینک و لنز تماسی، استفاده میشود. روشهای جراحی مانند کراتکتومی ساب اپیتلیال با کمک لیزر (laser‐assisted subepithelial keratectomy; LASEK) و عمل کراتکتومی فوتورفراکتیو (photorefractive keratectomy; PRK) نیز میتوانند برای اصلاح میوپی استفاده شوند. در هر دو پروسیجر، برای حذف بافت قرنیه (جلوی چشم) از لیزر استفاده می شود، نزدیک به 30 سال است که این روشها برای درمان چشم انسان به کار برده شدهاند.
ویژگیهای مطالعه
11 کارآزمایی ثبت شده را با مجموع 428 شرکتکننده بزرگسال شناسایی کردیم. این کارآزماییها در کشورهای مختلف، از جمله جمهوری چک، برزیل، ایتالیا، ایران، چین، کره، مکزیک، ترکیه، آمریکا، و انگلستان انجام شد. در ده مورد از 11 کارآزمایی انجام شده از طرح زوج چشمی (paired‐eye design) استفاده شد بود، به این معنی که در آنها برای یک چشم هر شرکتکننده از LASEK و برای چشم دیگر از روش PRK استفاده شد. کارآزمایی باقیمانده شامل یک چشم از شش شرکتکننده و هر دو چشم 15 شرکتکننده بود. بیشتر شرکتکنندگان در این کارآزماییها مبتلا به میوپی کم تا متوسط بودند. شواهد تا 15 دسامبر 2015 بهروز است.
نتایج کلیدی
از آنجا که این کارآزماییها پیامدهای مختلفی را در زمانهای مختلف گزارش کردهاند، مقایسه اثربخشی LASEK در برابر PRK بین کارآزماییها دشوار است. پیامدهای اولیه به دست آمده از کارآزماییها را 12 ماه پس از انجام جراحی ارزیابی کردیم. دادههای موجود برای روشن شدن این موضوع که درمان با استفاده از LASEK، در اصلاح حدت بینایی تا 20/20 یا بهتر از آن، برای دستیابی به نقطه انکساری 0.50 یا پیشگیری از دست رفتن حدت بینایی اصلاح شده، دارای عملکرد بهتری از روش PRK است یا نه، کافی نبود. دادههای موجود برای ارزیابی تفاوت موجود بین پروسیجرهای درمان از نظر پیامدهای جانبی ایجاد شده در 12 ماه پس از جراحی کافی نیست. در 24 ماه پس از درمان، یک کارآزمایی گزارش داد چشمی که با LASEK تحت درمان قرار گرفته بود، دارای نمره تاری دید قرنیه بهتری نسبت به کسانی بود که با PRK تحت درمان قرار گرفته بودند، اما این تفاوت ممکن است قابل توجه نباشد.
کیفیت شواهد
دادههای موجود برای بررسی اینکه کدام یک از روشهای LASEK یا PRK در اصلاح نزدیکبینی بهتر است، کافی نبود. قضاوت ما بر این بود که کیفیت شواهد برای اکثر پیامدها بسیار پائین تا متوسط بود که این موضوع، به دلیل وجود تغییرات در گزارشها و تفاوت تاثیرات در کارآزماییها است.