در این مرور 37 RCT را وارد کردیم، که 20 مقایسه آنتیبیوتیکهای مختلف را در مقابل دارونما و در برابر نوع دیگری از آنتیبیوتیک (6079 زن) انجام دادند. سطح کیفیت شواهد از بسیار پائین تا متوسط متغیر بود. محدودیتهای اصلی یافتههای مطالعه، وجود خطر سوگیری (bias) به دلیل گزارشدهی ضعیف از روشها، عدم دقت ناشی از حجم نمونه کوچک و نرخ پائین رویدادها، و گزارشدهی ناکافی از عوارض جانبی بودند.
مقایسه هر نوعی از آنتیبیوتیک در مقابل دارونما
واژینال هیسترکتومی
شواهدی با کیفیت پائین نشان میدهد که زنان دریافت کننده پروفیلاکسی با آنتیبیوتیک در مقایسه با زنانی که این چنین پروفیلاکسی را نگرفتند، با تعداد کلی کمتری از عفونتهای پس از جراحی (خطر نسبی (RR): 0.28؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.19 تا 0.40؛ چهار RCT؛ N = 293؛ I2 = 85%)، عفونت مجاری ادراری (UTI) کمتر (RR: 0.58؛ 95% CI؛ 0.43 تا 0.77؛ هشت RCT؛ N = 1473؛ I2 = 44%)، عفونت لگن کمتر (RR: 0.28؛ 95% CI؛ 0.20 تا 0.39؛ 11 RCT؛ N = 1693؛ I2 = 57%) و تبهای پس از جراحی کمتر (RR: 0.43؛ 95% CI؛ 0.34 تا 0.54؛ نه RCT؛ N = 1562؛ I2 = 47%) روبهرو بودند. این یافته حاکی از آن است که پروفیلاکسی با آنتیبیوتیک متوسط خطر عفونت پس از جراحی را از حدود 34% به 7% تا 14% کاهش میدهد. هنوز مشخص نیست این درمان منجر به تفاوت در نرخ سایر عفونتهای جدی شده یا خیر (RR: 0.20؛ 95% CI؛ 0.01 تا 4.10؛ یک RCT؛ N = 146؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین).
دادهها برای مقایسه عوارض جانبی کافی نبودند.
هیسترکتومی شکمی
زنانی که پروفیلاکسی با آنتیبیوتیک را از هر کلاسی از آن دریافت کردند، در مقایسه با زنانی که پروفیلاکسی نگرفتند، تعداد کل کمتری را از عفونتهای پس از جراحی (RR: 0.38؛ 95% CI؛ 0.21 تا 0.67، یک RCT؛ N = 158؛ شواهد با کیفیت پائین)، عفونتهای زخم شکمی (0.51 RR؛ 95% CI؛ 0.36 تا 0.73؛ 11 RCT؛ N = 2247؛ I2 = 6%؛ شواهد با کیفیت متوسط)، UTI (RR: 0.41؛ 95% CI؛ 0.31 تا 0.53؛ 11 RCT؛ N = 2705؛ I2 = 28%؛ شواهد با کیفیت متوسط)، عفونت های لگنی (RR: 0.50؛ 95% CI؛ 0.35 تا 0.71؛ 11 RCT؛ N = 1883؛ I2 = 11%؛ شواهد با کیفیت متوسط)، و تبهای پس از جراحی (RR: 0.59؛ 95% CI؛ 0.50 تا 0.70؛ 11 RCT؛ N = 2394؛ I2 = 55%؛ شواهد با کیفیت متوسط) نشان دادند، بدین معنا که پروفیلاکسی با آنتیبیوتیک متوسط خطر عفونت پس از جراحی را از حدود 16% به 1% تا 6% کاهش میدهد. مشخص نیست این درمان منجر به بروز تفاوتی در میزان سایر عفونتهای جدی شده یا خیر (RR: 0.44؛ 95% CI؛ 0.12 تا 1.69؛ دو RCT؛ N = 476؛ I2 = 29%؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین).
مشخص نیست که نرخ عوارض جانبی بین گروهها متفاوت بود یا خیر (RR: 1.80؛ 95% CI؛ 0.62 تا 5.18؛ دو RCT؛ N = 430؛ I2 = 0%؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین).
مقایسههای سر‐به‐سر بین آنتیبیوتیکها
واژینال هیسترکتومی
در این میان، چهار مقایسه را شناسایی کردیم: سفالوسپورین در مقابل پنیسیلین (دو RCT؛ N = 470)، سفالوسپورین در مقابل تتراسایکلین (یک RCT؛ N = 51)، آنتیپروتوزوآل در مقابل لینکوزامید (یک RCT؛ N = 80)، و سفالوسپورین در مقابل آنتیپروتوزوآل (یک RCT؛ N = 78) دادهها هیچ شواهدی را از تفاوت بین گروهها برای هیچ یک از پیامدهای اولیه نشان نمیدهند، به جز اینکه موارد کمتری از عفونت پس از جراحی و تب پس از جراحی در زنانی گزارش شد که نسبت به افراد دریافت کننده آنتیپروتوزوآل، با سفالوسپورین درمان شدند.
فقط یک مقایسه (سفالوسپورین در مقابل پنیسیلین؛ دو RCT؛ N = 451) دادههای مربوط به عوارض جانبی را به همراه داشت و هیچ تفاوتی را بین گروهها نشان نداد.
هیسترکتومی شکمی
فقط یک مقایسه را شناسایی کردیم: سفالوسپورین در مقابل پنیسیلین (N = 220). دادهها هیچ شواهدی را از تفاوت بین گروهها در هیچ یک از پیامدهای اولیه نشان نمیدهند. عوارض جانبی گزارش نشدند.
مقایسه آنتیبیوتیکهای ترکیبی در مقابل آنتیبیوتیکهای تکی
واژینال هیسترکتومی
ما سه مقایسه را تشخیص دادیم: سفالوسپورین به علاوه آنتیپروتوزوآل در مقابل سفالوسپورین (یک RCT؛ N = 78)، سفالوسپورین به علاوه آنتیپروتوزوآل در مقابل آنتیپروتوزوآل (یک RCT؛ N = 78)، و پنیسیلین به علاوه آنتیپروتوزوآل در مقابل پنیسیلین (یک RCT؛ N = 18). دادهها برای اکثر پیامدها، از جمله عوارض جانبی، در دسترس نبودند. هیچ شواهدی را مبنی بر تفاوت بین گروهها پیدا نکردیم، به جز این که تعداد کمتری از زنانی که سفالوسپورین را همراه با آنتیپروتوزوآل دریافت کردند، در مقایسه با زنانی که با آنتیپروتوزوآل درمان شدند، عفونت پس از جراحی، UTI، یا تب پس از جراحی کمتری را نشان دادند.
هیسترکتومی شکمی
یک مقایسه را شناسایی کردیم (پنیسیلین به علاوه آنتیپروتوزوآل در مقابل فقط پنیسیلین؛ دو RCT؛ N = 155). مشخص نیست تفاوتی بین گروهها رخ داده یا خیر. عوارض جانبی گزارش نشدند.
مقایسه سفالوسپورینها در رژیمهای درمانی مختلف
کارآزماییهای کوچک تکی به مقایسه دوزها پرداخته و هیچ دادهای را برای اکثر پیامدها، از جمله عوارض جانبی، ارائه ندادند. مشخص نیست تفاوتی بین گروهها رخ داده یا خیر. هیچ یک از کارآزماییها به مقایسه روش مصرف دارو نپرداختند.
سطح کیفیت شواهد برای همه مقایسههای سر‐به‐سر و دوزبندی دارو، به دلیل وجود عدم دقت بسیار جدی و خطر جدی سوگیری ناشی از گزارشدهی ضعیف از روشهای انجام، بسیار پائین بود.