پیشینه
سندرم هپاتورنال (hepatorenal syndrome) نوعی از نارسایی کلیوی (مربوط به کلیهها) است که در افراد مبتلا به بیماری شدید کبدی و تجمع مایع در شکم (آسیت (ascites)) اتفاق میافتد. ما کاملا نمیدانیم که چرا برخی از افراد مبتلا به بیماری کبد به سندرم هپاتورنال مبتلا میشوند، اما معمولا اعتقاد بر این است که فشار خون پائین و کاهش خونرسانی به کلیهها یکی از دلایل اصلی است. از لحاظ تئوری، داروهایی که فشار خون را افزایش میدهند ممکن است سودمند باشند. داروی ترلیپرسین (terlipressin) همراه با اینفیوژن آلبومین (albumin) (یک پروتئین) درمانی است که برای افراد مبتلا به سندرم هپاتورنال مطابق با دستورالعملها توصیه میشود. بعضی از کشورها (به عنوان مثال ایالات متحده آمریکا) استفاده از ترلیپرسین را تایید نکردهاند و محققان پیشنهاد کردهاند که سایر داروهای وازواکتیو میتواند به جای آن مورد استفاده قرار گیرند.
سوال مطالعه مروری
آیا ترلیپرسین در درمان سندرم هپاتورنال، سودمندتر یا ایمنتر از سایر داروهای وازواکتیو است؟
تاریخ جستوجو
نوامبر 2016.
ویژگیهای مطالعه
ما 10 کارآزمایی بالینی را با 474 شرکتکننده وارد کردیم. هفت کارآزمایی، ترلیپرسین و آلبومین را در برابر نورآدرنالین (noradrenaline) و آلبومین مقایسه کردند. سه کارآزمایی باقی مانده ترلیپرسین و آلبومین را در برابر میدودرین (midodrine) و اوکترئوتاید (octreotide)، یا اوکترئوتاید (octreotide) به تنهایی، یا دوپامین (dopamine) مقایسه کردند. در کل، 241 شرکتکننده ترلیپرسین دریافت کردند و 233 شرکتکننده سایر داروهای وازواکتیو (داروهایی که فشار خون را تغییر میدهند؛ نورآدرنالین، اوکتروتاید، میدودرین یا دوپامین) را دریافت کردند.
منابع تامین مالی مطالعه
در پنج کارآزمایی، محققان بهطور مشخص اظهار داشتند که آنها از سازمانهایی که ممکن بود از نتایج کارآزمایی سود ببرند، حمایت مالی دریافت نکردند. ما اطلاعاتی در مورد منبع مالی پنج کارآزمایی باقی مانده نداشتیم.
نتایج کلیدی
تجزیهوتحلیلهای ما شواهد نامطمئنی برای حمایت یا رد ترلیپرسین در برابر سایر داروهای وازواکتیو در درمان سندرم هپاتورنال در هنگام ارزیابی مرگومیر یا عوارض جانبی جدی یافت. تجزیهوتحلیلهای ما نشان داد که درمان با ترلیپرسین ممکن است از طریق کاهش تعداد شرکتکنندگان مبتلا به سندرم هپاتورنال مزمن، تاثیر سودمندی بر سندرم هپاتورنال داشته باشد. تجزیهوتحلیلهای بیشتر نشان داد که برای اطمینان درباره این موضوع، تعداد شرکتکنندگان در این کارآزماییها بسیار اندک بود. بر این اساس، ما دریافتیم که تفاوتهای مهم بین ترلیپرسین و سایر داروهای وازواکتیو ممکن است نادیده گرفته شود.
کیفیت شواهد
به دلیل خطر سوگیری (bias) بالا و تعداد کم شرکتکنندگان، دریافتیم که کیفیت شواهد بسیار پائین بود.
نتیجهگیریهای نویسندگان
برای ارزیابی اینکه ترلیپرسین سودمندتر یا ایمنتر از سایر داروهای وازواکتیو است، نیاز به انجام کارآزماییهای بزرگ بیشتر با کیفیت بالا داریم.