سوال مطالعه مروری
ما توانایی داروهای شیمیدرمانی (داروهای مورد استفاده برای درمان سرطان) را در کاهش اندازه تومور و بهبود بقای افراد مبتلا به سرطان متاستاتیک کولورکتال که به درمان قبلی پاسخ ندادهاند، مرور کردیم. همچنین به عوارض جانبی ناشی از رژیمهای دارویی مختلف نگاه کردیم.
پیشینه
افراد مبتلا به سرطان متاستاتیک کولورکتال (سرطانی که به مکانهایی غیر از کولون گسترش یافته است) و افرادی که بیماریشان علیرغم دریافت شیمیدرمانی قبلی (درمان خط اول) پیشرفت کرده و کسانی که میتوانند با هدف بهبود پیامد (پیشآگهی) ضعیف درمان ثانویه (درمان خط دوم) دریافت کنند. رژیمهای درمانی سیستمیک با هم مقایسه شدند (تزریق داخل وریدی (از طریق یک ورید)).
ویژگیهای مطالعه
شواهد تا می 2016 بهروز است. در این مرور بهروز شده، 34 کارآزمایی بالینی را شناسایی کردیم که درمان خط دوم را با عدم استفاده از شیمیدرمانی (بهترین مراقبتهای حمایتی) یا درمان خط دوم جایگزین مقایسه کرده بودند، بنابراین به بررسی موضوع عملکرد درمان خط دوم در افراد مبتلا به سرطان متاستاتیک کولورکتال پرداخته بودند.
نتایج اصلی
شواهد موجود به نظر میرسید از استفاده از درمان خط دوم حمایت میکنند، زیرا انتظارات بقا را در مقایسه با بهترین مراقبتهای حمایتی بهبود میبخشد، اگر چه این تنها در یک کارآزمایی کوچک گزارش شده و نتایج باید در پژوهشهای بیشتر مورد تایید قرار گیرند. علاوه بر این، دریافتیم که رژیمهای شیمیدرمانی مدرن در افراد سالمند در مقایسه با رژیمهای دارویی قدیمیتر که حاوی دارویی به نام 5‐fluorouracil بودند، موثرتر بودند، شیمیدرمانی ترکیبی موثرتر از شیمیدرمانی تکعاملی بود و عوامل هدفمند (به اصطلاح «داروهای هوشمند» که به سلولهای سرطانی حمله میکردند و آسیب کمی به سلولهای عادی وارد میشود) اثربخشی شیمیدرمانی معمولی را افزایش داد. به طور کلی، سمیّت با افزایش اثربخشی افزایش یافت.
کیفیت شواهد
نتیجهگیریهای اصلی این مرور بر اساس شواهد با کیفیت متوسط تا بالا بود. هنگامی که کیفیت شواهد پائین یا متوسط بود، به طور کلی ناشی از ناهمگونی نتایج اصلی (یعنی نتیجه برای بقای بدون پیشرفت بیماری (زمان از شروع درمان خط دوم تا پیشرفت سرطان) عدم تایید بقای کلی (زمان شروع درمان دوم به مرگومیر به هر علتی) و تعداد کم شرکتکنندگان وارد شده در تجزیهوتحلیل بود. با این وجود، باید توجه داشت که بقای بدون پیشرفت در حال حاضر به عنوان یک جایگزین قابل اطمینان از بقای کلی (که شامل همه مرگومیرها است، نه فقط مربوط به سرطان و نیاز به پیگیری طولانیتر برای تخمین دقیق دارد) در شرایط خط دوم درمان برای سرطان متاستاتیک کولورکتال در نظر گرفته میشود. اکثر کارآزماییها کیفیت زندگی را گزارش نمیدادند، که از رسیدن به توجیه توازن بین مزایای به دست آمده از درمان سیستمیک خط دوم و سمیّت مرتبط با درمان پیشگیری کرد.