سوال مطالعه مروری
ما به بررسی این موضوع پرداختیم که چسب، در مقایسه با بخیههایی که برای تثبیت مش جراحی در ترمیم هرنی اینگوئینال لیختناشتاین استفاده میشود، میتواند درد مزمن پس از جراحی را، بدون افزایش نرخ عود پس از جراحی، کاهش دهد یا خیر.
پیشینه
فتق یک ضعف در دیواره شکمی است و اجازه فرار بافت نرم یا اندامهای داخلی را از داخل فتق میدهد. معمولا به نظر میرسد یک توده قابل کوچک شدن است و ممکن است باعث ناراحتی و درد شود، فعالیتهای روزمره را محدود کند و کیفیت زندگی را تحت تاثیر قرار دهد. اگر روده ایسکمیک یا نکروتیک باشد، میتواند خطرناک باشد. هرنیوپلاستی اینگوئینال لیختناشتاین که از پروتزهای مصنوعی مش جراحی برای عبور از این نقص استفاده میکند، ترمیم باز استاندارد بدون کشش در هرنی اینگوئینال است. نرخ عود در روش لیختناشتاین قابل قبول است. با این حال، درد مزمن پس از جراحی شایع و مقابله با آن دشوار است. بخیه روش مرسوم برای تثبیت مش جراحی است اما ممکن است باعث تحریک یا فشردهسازی عصبی شود که به نوبه خود منجر به درد نوروپاتیک پس از جراحی میشود. بنابراین چسب، به عنوان یک روش غیر‐تهاجمی برای تثبیت مش جراحی، به نظر میرسد که درد مزمن را کاهش دهد. با این حال، تثبیت چسب روی نرخ عود فتق پس از جراحی تاثیر میگذارد.
تحقیق و بررسی
تکنیک لیختناشتاین برای اولین بار در سال 1986 توصیف شد، بنابراین ما از سال 1986 تا مه 2016 منابع علمی را برای یافتن کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترل شده که به مقایسه چسب در برابر بخیه برای تثبیت مش جراحی در ترمیم هرنی لیختناشتاین پرداخته بودند، جستوجو کردیم. همچنین مطالعاتی را که شامل هرنی اینگوئینال اولیه و عود کننده بودند، در نظر گرفتیم که گزارشها به ما اجازه داد تا اطلاعات را در مورد ترمیم اولیه جدا و استخراج کنیم.
ویژگیهای مطالعه
12 کارآزمایی تصادفیسازی و کنترل شده مرتبط را شناسایی کردیم که با 1932 شرکتکننده به مقایسه چسب در برابر بخیه برای تثبیت مش جراحی، پرداخته بودند.
نتایج اصلی
تثبیت با چسب از نظر درد مزمن، مدت زمان عمل، هماتوم و زمان بهبودی به فعالیتهای روزانه نسبت به بخیه برتری دارد.
تثبیت با چسب با افزایش خطر ابتلا به عفونت، عود فتق، سرم (مجموعهای از مایع که پس از جراحی زیر سطح پوست ایجاد میشود)، بیحس بودن (از دست دادن حس یا احساس)، کیفیت زندگی و مدت اقامت پس از جراحی همراه بود.
در مورد نقش تثبیت با چسب در افرادی که فتق عود کننده، فتق فمورال یا فتق عارضهدار دارند، چیزی نمیدانیم. در عین حال هیچ نتیجهای نمی توان برداشت کرد که کدام نوع از چسب باید مورد استفاده قرار گیرد، زیرا کارآزمایی در این زمینه وجود نداشت.
کیفیت شواهد
هشت مورد از 12 کارآزمایی، حداقل در یکی از حوزههای مورد بررسی، خطر بالای سوگیری داشتند. دو مطالعه انجام شده به صورت شبه‐تصادفیسازی و کنترل شده انجام شدند. تقریبا نیمی از کارآزماییها شامل اطلاعات کافی نبودند یا در معرض خطر بالای سوگیری به دلیل فرایندهای کورسازی قرار داشتند. خطر سوگیری برای دادههای ناتمام پیامدها در همه مطالعات وارد شده پائین تا بالا است. دو کارآزمایی بعضی پیامدهای مهم را گزارش نکردند. یک مطالعه توسط تولید کننده سیلانت فیبرین تامین مالی شده بود. از آنجایی که کیفیت شواهد (GRADE) برای پیامدها متوسط تا پائین بود و قدرت نتایج درد مزمن قوی نیست، یافتهها باید با احتیاط تفسیر شوند .
با این حال، شواهد هنوز هم کافی است تا نتیجهگیری شود که تثبیت مش جراحی با چسب در برابر تثبیت با بخیه، برای پروسیجر لیختناشتاین، اگر برتر نباشد، قابل مقایسه است یا خیر. چسب ممکن است یک جایگزین منطقی برای بخیه برای تثبیت مش جراحی در ترمیم لیختناشتاین باشد.