سوال مطالعه مروری
ما به مرور شواهد پرداختیم تا بدانیم هنگام تصمیمگیری برای استفاده از آنتیبیوتیکها جهت درمان شعلهور شدن نشانهها در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک، کدام روش آزمایشگاهی بهتر است؛ وقتی آنتیبیوتیکها روی باکتری سودوموناس آئروژینوزا (Pseudomonas aeruginosa) آزمایش میشوند، بهتر است این باکتری در لایهای چسبناک (بیوفیلم (biofilm)) رشد کند یا در محیط مایع. ما میخواستیم بدانیم کدام یک از این روشها منجر به انتخاب آنتیبیوتیک بهتر با پیامدهای بالینی بهتر میشود.
پیشینه
علت اصلی مرگومیر در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک عفونت مزمن ریوی است. تجویز آنتیبیوتیکها برای درمان این عفونتها به افراد مبتلا به فیبروز سیستیک کمک کرده تا عمر طولانیتری داشته باشند. پزشکان معمولا پس از سنجش مقاومت آنتیبیوتیکها در برابر باکتریهای رشد کرده از نمونههای گرفته شده از بیمار، آنها را تجویز میکنند. این باکتریها در محیط مایع در آزمایشگاه رشد میکنند؛ اما در زندگی واقعی باکتریهایی مانند سودوموناس آئروژینوزا در ریه افراد مبتلا به فیبروز سیستیک در محیط مایع رشد نمیکنند، در عوض در یک لایه چسبناک به نام بیوفیلم به رشد خود ادامه میدهند. بررسی آزمایشگاهی آنتیبیوتیکها علیه سودوموناس آئروژینوزا که به جای محیط مایع در بیوفیلم رشد کردهاند، ممکن است منجر به انتخابهای بهتر آنتیبیوتیکی با پیامدهای بالینی بهتر هنگام درمان عفونتهای ریوی در افراد مبتلا به فیبروز سیستیک شود.
تاریخ جستوجو
آخرین جستوجو را برای یافتن شواهد در 07 اپریل 2020 انجام دادیم.
ویژگیهای مطالعه
دو کارآزمایی را وارد کردیم، یکی در ایالات متحده آمریکا (در افرادی که از نظر بالینی پایدار بودند) و دیگری در کانادا (در افرادی که دچار تشدید یا شعلهور شدن نشانههای تنفسی بودند) انجام شدند. در مجموع، 78 بیمار از این کارآزماییها نمونه خلط دادند. باکتریهای حاصل از این نمونهها در محیط مایع (34 نمونه) یا بیوفیلم (44 نمونه) با شانس یکسان رشد در هر یک از آنها، رشد کردند. طی دوره انجام کارآزمایی و پیش از آن، افراد شرکتکننده و پزشکان آنها نمیدانستند که از چه روشی برای بررسی مقاومت نمونه هر فرد استفاده شده است. ترکیبی از بزرگسالان و کودکان در این کارآزماییها، با میانگین سنی حدود 20 تا 30 سال، شرکت کردند. در هر دو کارآزمایی تعداد زنان و مردان مساوی بودند. حدود نیمی از افراد در این کارآزماییها دو کپی از ژن delta F508 داشتند و تعداد تقریبا برابر این ژنها در هر گروه دیده شد. میانگین عملکرد ریه در هر دو گروه مشابه هم گزارش شد.
نتایج کلیدی
پیامد اصلی هر دو کارآزمایی، کاهش میزان باکتری در خلط افراد در هر گروه پس از درمان با آنتیبیوتیک بود. در هر دو کارآزمایی، تفاوتی بین دو گروه در هر یک از کارآزماییها در سطوح باکتریهای موجود در خلط یا در بهبود عملکرد ریه وجود نداشت. در هر دو کارآزمایی، تعداد یکسانی از افراد در هر گروه حضور داشتند که دچار عارضه جانبی خفیف یا متوسط شدند. هیچ موردی از عوارض جانبی جدی در هیچ یک از بیماران در هیچ یک از مطالعات گزارش نشد. شواهد نشان نمیدهد که کدام یک از روشهای آزمایشگاهی بهتر از دیگری است و افرادی که آنتیبیوتیکها را بر اساس هر یک از این دو روش دریافت کردند، با احتمال یکسانی دچار هرگونه عوارض جانبی شدند.
کیفیت شواهد
کیفیت شواهد کاملا خوب بود زیرا افراد شانس برابر برای اختصاص به هر گروه درمانی داشتند و آنها نمیدانستند در کدام گروه تست آزمایشگاهی قرار داشتند. این بدان معناست که فکر نمیکنیم نتایج کارآزمایی به این دلیل تحت تاثیر قرار گرفته باشند.