سوال مطالعه مروری
هدف این مرور مقایسه مزایای برداشتن غدد لنفاوی زیر بغل به روش جراحی با معایب بالقوهاش بود که با این پروسیجر جراحی همراه است. این مرور همچنین به این موضوع پرداخت که برداشتن کامل همه غدد لنفاوی زیر بغل میتواند جایگزین پروسیجرهایی شود که در آنها فقط تعداد کوچکی از غدد لنفاوی برداشته میشود.
پیشینه
برداشتن غدد لنفاوی زیر بغل (آگزیلاری (axillary)) به روش جراحی اغلب قسمتی از درمان اولیه جراحی را برای بیماران مبتلا به سرطان پستان قابل جراحی تشکیل میدهد. اگر سرطان به این غدد لنفاوی گسترش پیدا کند، به بیماران توصیه میشود درمانهای اضافی را هم دریافت کنند، مانند شیمیدرمانی یا پرتودرمانی تا کمکی باشد برای درمان بیماری آنها. اگر سرطان به این غدد لنفاوی گسترش نیافته باشد، بیماران درمانهای اضافی را از دست میدهند (با عوارض جانبی بیشتر). برداشتن غدد لنفاوی زیر بغل به روش جراحی منجر به عوارض کوتاه‐مدت جراحی (مانند عفونت و مشکلات بهبود زخم) و مشکلات طولانیمدت (مانند سفتی شانه، درد و تورم بازو (ادم لنفاوی (lymphoedema)) میشود، زمانی که تجمع مایع منجر به محدودیت حرکت و ناراحتی خواهد شد.
استراتژیهای مدرن از یک رویکرد قدم به قدم استفاده میکنند: نخست برداشتن تعداد کمی از غدد لنفاوی و برداشتن بقیه، فقط در زمانی که سرطان در مرحله نخست تشخیص داده شود. این مرحله نخست میتواند شامل نمونهبرداری «تصادفی» از آگزیلاری باشد، جایی که جراح تعداد کمی از غدد لنفاوی را که احساس میشود برمیدارد (اغلب چهار تا). بهطور جایگزین، جراحان میتواند از روش غدد لنفاوی سنتینال (sentinel) برای کشف غدد لنفاوی استفاده کنند که احتمال درگیر بودنشان بیشتر است و به این ترتیب، تا جایی که امکانپذیر باشد تعداد کمی از آنها برداشته میشود. برای بیماران مبتلا به سرطان در غدد لنفاوی سنتینال (یا نمونه)، برداشتن کامل همه غدد لنفاوی زیر بغل (دایسکسیون (dissection) غدد لنفاوی آگزیلاری) اغلب توصیه میشود، با این حال، پرتودرمانی آگزیلا میتواند همچنین به هر سلول سرطانی در غدد لنفاوی داده شود تا از بین بروند. بعضی مطالعات به دنبال رویکردهای جایگزینی مانند عدم درمان جراحی غدد لنفاوی زیر بغل پرداختهاند.
ویژگیهای مطالعه
این شواهد تا مارچ 2015 بهروز است. این مرور 26 کارآزمایی تصادفیسازی و کنترل شدهای را یافت که دایسکسیون غدد لنفاوی زیر بغل (axillary lymph node dissection; ALND) را با رویکردهای جایگزین، شامل جراحی کمتر آگزیلاری، مقایسه کردند. بیماران در این کارآزماییها مبتلا به سرطان پستان اولیه قابل جراحی بودند و بعضی کارآزماییها نیز شامل بیماران مبتلا به غدد لنفاوی آگزیلاری بزرگ شده قابل لمس بودند. ده کارآزمایی شامل 3849 بیمار به مقایسه ALND با عدم جراحی آگزیلاری پرداختند. شش کارآزمایی با حضور 1559 بیمار ALND را با نمونهبرداری آگزیلاری مقایسه کردند. هفت کارآزمایی با شرکت 9426 شرکتکننده ALND را با بیوپسی غدد لنفاوی سنتینال (sentinel lymph node biopsy; SLNB) مقایسه کردند. چهار کارآزمایی دربرگیرنده 2585 بیمار ALND (با یا بدون پرتودرمانی) را با پرتودرمانی به تنهایی مقایسه کردند.
نتایج کلیدی
شواهد با کیفیت متوسط پیشنهاد میکنند که بیماران درمان شده با رویکردهای شامل جراحی کمتر آگزیلاری (مانند نمونهبرداری از آگزیلاری یا SLNB) شانس کمتر بقا را در مقایسه با افرادی که با ALND درمان میشوند، دارند. شواهد با کیفیت متوسط نشان میدهند که بقای کلی در بیماران دریافت کننده پرتودرمانی (اما بدون جراحی آگزیلاری) در مقایسه با ALND اندکی کاهش مییابد. اگر فرض شود بقای پنج ساله پس از جراحی با ALND معادل 81% درصد باشد، شواهد پیشنهاد میکنند که این نرخ بقا پس از درمان با پرتودرمانی به تنهایی بین 77% و 81% خواهد بود.
شواهد با کیفیت متوسط پیشنهاد میکنند بیمارانی که اصلا تحت جراحی برداشتن غدد لنفاوی زیر بغل قرار نگرفتهاند، در معرض افزایش خطر عود موضعیمنطقهای قرار دارند (رشد دوباره سرطان در پستان، ناحیه اسکار ماستکتومی (mastectomy scar area) یا غدد زیر بغل). اگر تصور شود 86% بیماران دریافت کننده ALND از عود موضعیمنطقهای پنج سال پس از جراحی آزاد هستند، شواهد نشان میدهند که این نرخ بقا برای بیمارانی که غدد لنفاوی آگزیلاری آنها اصلا برداشته نشده، بین 66% و 76% خواهد بود. برای بیماران درمان شده با نمونهبرداری آگزیلاری، شواهد با کیفیت پائین پیشنهاد میدهند که بین 73% و 87% آنها در پنج سال، آزاد از عود موضعیمنطقهای خواهند بود.
نرخ عود آگزیلاری فقط در کارآزماییهایی که به مقایسه SLNB در برابر ALND پرداخته بودند، گزارش شد و محققان در مورد بهترین درمان برای این پیامد نامطمئن هستند زیرا نرخ موارد رخ داده بسیار کم بودند (در کمتر از 1% بیماران دیده شد).
شواهد با کیفیت پائین پیشنهاد میدهند که بیماران درمان شده با ALND در معرض خطر بیشتر ادم لنفاوی در مقایسه با افراد درمان شده با SLNB یا عدم جراحی آگزیلاری قرار دارند. بر اساس این شواهد، ما میتوانیم انتظار داشته باشیم که از هر 1000 بیمار درمان شده با ALND؛ 132 بیمار در سال اول پس از جراحی مبتلا به ادم لنفاوی خواهند شد، در مقایسه با 22 تا 115 بیماری که با SLNB درمان شدهاند. دیگر مضرات طولانیمدت مانند درد، حرکت مختل شده و گزگز کردن بازو در بیماران درمان شده با ALND در مقایسه با SLNB بیشتر گزارش شد.