دو RCT را شناسایی کردیم؛ نتوانستیم هیچ گونه مطالعه در حال اجرایی را شناسایی کنیم؛ یکی از RCTهای وارد شده به مرور ثبت شده بود. مطالعات، دادههای مربوط به 303 چشم متعلق به 242 شرکتکنندهای را گزارش کرده بودند که دارای انسداد یک‐طرفه (unilateral) یا دو‐طرفه (bilateral) مادرزادی مجرای نازولاکریمال بودند. برای هر دو مطالعه وارد شده به مرور، مداخلات مقایسه شده عبارت بودند از پروب زدن فوری در مطب پزشک برای رفع انسداد مجرا در برابر پروب زدن تاخیری، در صورت نیاز، بعد از 6 ماه مشاهده دقیق یا بعد از رسیدن کودک به سنی خاص.
پیامد اولیه مرور، موفقیت درمان بعد از 6 ماه، به صورت جزئی در یک مطالعه گزارش شده بود. موفقیت درمان در این مقطع زمانی برای تمامی کودکان در گروه پروب زدن فوری گزارش نشده بود؛ با وجود این 77 چشم از 117 چشمی (66%) که به صورت تصادفی تحت عمل پروب زدن تاخیری قرار گرفته بودند، مشکل آنها بدون جراحی 6 ماه پس از تصادفیسازی رفع شده بود و انسداد 40 چشم (34%) بدون پروب زدن رفع نشده بود. در رابطه با کودکانی که دارای NLDO یک‐طرفه بودند، موفقیت درمان در افرادی که به صورت تصادفی تحت عمل پروب زدن فوری قرار گرفته بودند، نسبت به آنهایی که به صورت تصادفی در گروه پروب زدن تاخیری قرار داده شده بودند، اغلب بیشتر بود (RR: 1.41؛ 95% CI؛ 1.12 تا 1.78؛ 163 کودک؛ شواهد با قطعیت متوسط). موفقیت درمان در این مطالعه برای تمامی کودکان 18 ماهه ارزیابی شده بود؛ به عنوان تجزیهوتحلیل ویژه (ad hoc analysis) در مطالعه وارد شده، نتایج مربوط به کودکان مبتلا به NLDO یک‐طرفه و دو‐طرفه به صورت جداگانه ارائه شده بودند (به ترتیب RR: 1.13؛ 95% CI؛ 0.99 تا 1.28 و RR: 0.86؛ 95% CI؛: 0.70 تا 1.06؛ شواهد با قطعیت بسیار پائین).
در مطالعه کوچک دیگر (26 چشم از 22 کودک)، تعداد چشمهای بهبود یافته درون یک ماه بعد از جراحی پروب زدن فوری در مقایسه با تعداد چشمهایی که به صورت تصادفی تحت عمل تاخیری قرار گرفته و بعد از 15 ماه تجزیهوتحلیل شده بودند، بیشتر بود (RR: 2.56؛ 95% CI؛ 1.16 تا 5.64). ما اینگونه استنباط کردیم که قطعیت شواهد به دلیل عدم دقت ناشی از حجم نمونه کوچک مطالعه و نگرانیهای مربوط به خطر ناشی از سوگیری ریزش نمونه (attrition bias) پائین بود.
یک مطالعه تعداد کودکانی را که به عمل مجدد نیاز داشتند، گزارش کرده بودند؛ با وجود این، این دادهها فقط در مورد گروه پروب زدن فوری گزارش شده بود. نه درصد از کودکان مبتلا به NLDO یک‐طرفه و 13% از کودکان مبتلا به NLDO دو‐طرفه به پروسیجرهای درمانی ثانویه (secondary procedures) نیاز داشتند.
یک مطالعه هزینه‐اثربخشی پروب زدن فوری را در برابر تاخیری گزارش کرده بود. میانگین هزینه درمان برای پروب زدن فوری کمتر از پروب زدن تاخیری بود؛ با وجود این، اینکه این اختلاف هزینه درست است یا خیر، با عدم قطعیت همراه است (تفاوت میانگین: USD؛ 139‐؛ 95% CI؛ 377‐ تا 94؛ شواهد با قطعیت متوسط).
عواقب گزارش شده ناشی از درمان جدی نبودند. یک مطالعه گزارش کرده بود که هیچ گونه عواقبی برای هیچ نوع جراحی و هیچ گونه حوادث جانبی جدی وجود ندارند، در حالی که مطالعه دیگر گزارش کرده بود که خونریزی از سوراخ (punctum) در 20% از تمامی پروب زدنها اتفاق افتاده بود.