پیشینه
رباط صلیبی قدامی (anterior cruciate ligament; ACL) یک گروه از بافت سخت در داخل زانو است که در طول حرکت باعث تثبیت زانو میشود. پارگی ACL یک آسیب شایع در طول برخی از فعالیتهای ورزشی مانند فوتبال و اسکی است. آسیبهای رباط صلیبی قدامی اغلب با جراحی درمان میشوند. این درمان معمولا شامل بازسازی ACL (آرتروسکوپی (arthroscopic)) است، در جایی که ACL پاره شود با یک تکه تاندون جایگزین میشود (گرافت (graft)). گرافت معمولا از محل دیگری در نزدیکی زانوی آسیب دیده بیمار گرفته میشود. در بازسازی ACL، تونلهای استخوانی در ناحیه زانو در تیبیا (tibia) (استخوان درشت نی) و فمور (femur) (استخوان ران) به منظور گرافت ACL تقریبا در همان موقعیت ACL پاره شده قرار میگیرد.
این مرور دو تکنیک بازسازی ACL را مقایسه کرد: تک‐برشی در برابر دو‐برشی. شایعترین تکنیک دو‐برشی عبارت بود از حفر تونل فمورال (از استخوان ران) از خارج به داخل مفصل زانو با یک برش ایجاد شده در قسمت بیرونی ران برای رسیدن به استخوان. در تکنیک تک‐برشی، هیچ برشی (برش دوم) در ران ایجاد نمیشود. به جای گرافت، فمور از داخل به خارج مفصل از طریق راهنمای آرتروسکوپی ثابت میشود.
نتایج جستوجو
بانکهای اطلاعاتی منابع علمی پزشکی را تا آگوست 2017 برای مطالعات تصادفیسازی شدهای که به مقایسه تکنیکهای بازسازی آرتروسکوپی تک‐برشی در برابر دو‐برشی ACL پرداختند، جستوجو کردیم. پنج کارآزمایی را شامل 320 فرد که تحت بازسازی ACL با گرافت تاندون پاتلا قرار داشتند وارد کردیم. اکثر شرکتکنندگان مطالعه در سن 20 سالگی قرار داشتند.
نتایج کلیدی
ما بین دو تکنیک از نظر عملکرد زانو که توسط خود بیمار گزارش شده، در حدود سه ماه، 12 ماه، یا بین دو و پنج سال تفاوتی نیافتیم. هیچ دادهای در مورد کیفیت زندگی یا تعداد کلی شرکتکنندگانی که درگیر یک حادثه جانبی بودند وجود نداشت. با این وجود، شواهدی مبنی بر تفاوتهای بین گروهی از نظر حوادث جانبی فردی مانند عفونت، سفتی زانو، و شکست گرافت یافتیم. شواهدی مبنی بر تفاوتی اندک بین دو گروه از نظر سطوح فعالیت نهایی یا تعداد شرکتکنندگان با عملکرد نرمال یا تقریبا نرمال زانو که توسط پزشکان در یک سال یا بیشتر بعد از جراحی ارزیابی شد، وجود داشت.
کیفیت شواهد
تمام پنج مطالعه دارای ضعفهایی بودند که میتوانست بهطور جدی قابلیت اطمینان نتایج را تحت تاثیر قرار دهد. کیفیت شواهد را بسیار پائین در نظر گرفتیم، به این معنی که ما از نتایج مطمئن نیستیم.
نتیجهگیریها
فقدان شواهد قابل اطمینان به این معنی است که ما مطمئن نیستیم که تکنیکهای ACL به کمک آرتروسکوپی تک‐برشی بهتر (یا بدتر) از تکنیکهای دو‐برشی است. پژوهشهای بیشتر به پاسخ این سوال کمک خواهند کرد اما ممکن است در اولویت فعلی نباشد.