پیشینه
درمان دارویی برای آسم معمولا با استفاده از معیارهای متنوعی هدایت میشوند، از جمله نشانههای آسم و تستهای کارکرد ریه. در این مرور ما میخواستیم بدانیم هدایت درمان بر اساس ائوزینوفیلهای خلط (sputum eosinophils) سودمندتر است یا خیر. ائوزینوفیلها نوعی از سلولهای سفید خون هستند که تعدادشان در برخی از اشکال التهاب افزایش مییابد. تعداد ائوزینوفیلها در خلط میتواند گویای سطوحی از نوعی التهاب در ریهها باشد. ما در جستوجوی شواهدی درباره این موضوع بودیم که اندازهگیری ائوزینوفیلها در خلط به عنوان مبنای انتخاب درمان آسم، پیامدهای آسم را در کودکان و بزرگسالان بهبود میدهد یا خیر.
ویژگیهای مطالعه
ما مطالعاتی را که به مقایسه تعدیل داروهای آسم به واسطه شمارش ائوزینوفیلهای خلط در برابر درمان معمول پرداخته بودند، وارد مرور کردیم. مطالعات برای ورود، باید برای اختصاص افراد به گروههای مختلف به صورت تصادفی تصمیم میگرفتند. همه شرکتکنندگان مبتلا به آسم بوده و بیماری آنها بر اساس دستورالعملهای آسم تشخیص داده شده بودند.
آخرین جستوجو برای مطالعات در فوریه 2017 به اجرا درآمد.
این یک نسخه بهروز از مرور، شامل شش مطالعه با 382 فرد مبتلا به آسم بود (55 کودک/نوجوان، 327 بزرگسال). مطالعات از چند نظر با یکدیگر متفاوت بودند از جمله طول دوره اجرای مطالعه و دوره پیگیری، شمارش ائوزینوفیل خلط برای متناسبسازی دارو و روش تعریف حملات آسم. طول دوره مطالعات از 6 تا 24 ماه متغیر بود. پراکندگی سن شرکتکنندگان در مطالعات بین 12 تا 48 سال متغیر بود.
نتایج کلیدی
ما دریافتیم که هدایت داروهای آسم بر مبنای شمارش تعداد ائوزینوفیل خلط (در مقایسه با گروه کنترل) تعداد و شدت حملات آسم را در بزرگسالان کاهش میدهد. در گروه کنترل جایی که درمان بر اساس نشانههای بالینی هدایت شده بود، 82 نفر از 100 شرکتکننده دچار حداقل یک حمله شده بودند. این حملات به 62 نفر از 100 شرکتکنندهای که داروهای آنها بر اساس شمارش تعداد ائوزینوفیل خلط هدایت شده بود، کاهش یافته بود. درباره تاثیر ائوزینوفیل خلط روی سایر معیارها، از جمله کیفیت زندگی یا دوز استروئیدهای استنشاقی (inhaled steroids) مورد نیاز، مطمئن نیستیم. دادههای کافی درباره کودکان برای ارزیابی سودمندی استفاده از ائوزینوفیل خلط وجود ندارد.
کیفیت شواهد
درباره شواهد مبنی بر بروز هر گونه حمله آسم و پذیرش در بیمارستان به طور نسبی مطمئن هستیم. درباره روشهای مختلف مورد استفاده در مطالعات برای تعریف حملات آسم و کم بودن تعداد پذیرشهای بیمارستانی در مجموع، نگران بودیم، به طوری که این مساله تشخیص تفاوت را دشوارتر میساخت.
درباره شواهد مربوط به دوز استروئیدهای استنشاقی کمتر مطمئن هستیم. به این دلیل که مطالعات از دوزهای بسیار مختلفی استفاده کرده بودند. همچنین ما نمیتوانیم درباره اینکه درمان هدایت شده بر اساس ائوزینوفیلها، مجموع دوز استروئید را کاهش یا افزایش میدهد، اظهار نظر کنیم.