هدف از انجام این مرور چیست؟
هدف این مرور مقایسه تاثیر برنامههای هماهنگی بازگشت به کار با تمرین معمول در کارگرانی است که در مرخصی استعلاجی به سر میبرند یا دچار معلولیت هستند.
پیامهای کلیدی
ما دریافتیم که برنامههای هماهنگی بازگشت به کار در مقایسه با تمرین معمول تاثیری بر پیامدهای بازگشت به کار نداشت. این پیامدها زمان تا بازگشت به کار، غیبت مکرر به دلیل بیماری، نسبت کارگران حاضر در محل کار در پایان پیگیری و نسبت کارگرانی بود که تا به حال به کار بازگشتهاند. ما در کوتاه‐مدت، طولانیمدت یا بسیار طولانیمدت هیچ مزیتی نیافتیم.
برای پیامدهای گزارش شده توسط بیمار، فقط مزایای کوچکی یافتیم. تمام این تاثیرات کوچکتر از به اصطلاح حداقل تفاوت بالینی مهم بودند.
در این مرور چه موضوعی بررسی شد؟
بازگشت کارگران از مرخصی طولانیمدت به کار برای جامعه، کارفرمایان و قطعا برای خود کارگران مهم است. مداخلات احتمالی برای این هدف برنامههای هماهنگی بازگشت به کار است، که تحت عنوان مدیریت موردی یا مراقبت مشارکتی نیز توصیف میشوند. این برنامهها شامل تعدادی از متخصصان مراقبت سلامت است که با کارگران همکاری میکنند تا بر ناتوانی خود در کار غلبه کنند. برنامههای هماهنگی بازگشت به کار از لحاظ مدت زمان و طراحی متفاوت هستند. بهطور کلی، این برنامهها شامل ارزیابی موانع بازدارنده بازگشت به کار و یک طرح فردی برای از بین بردن موانع و بازگشت کارگران به اشتغال هستند. اجزای درمان ممکن است شامل مشاوره، درمان فیزیکی یا اشتغالی، و مراقبتهای ویژه باشد.
برنامههای هماهنگی بازگشت به کار نیاز به منابع قابل توجهی دارد. با این حال، اینکه چقدر موثر هستند، نامطمئن است.
نتایج اصلی این مرور چه هستند؟
ما 14 کارآزمایی تصادفیسازی و کنترل شده را شامل 12,568 کارگر با مشکلات عضلانیاسکلتی یا سلامت روان وارد کردیم. کارگران مجبور بودند به مدت حداقل چهار هفته در مرخصی استعلاجی بمانند.
در پیگیری کوتاه‐مدت شش ماهه، برنامههای هماهنگی بازگشت به کار ممکن بود تفاوتی اندک یا عدم تفاوت در زمان تا بازگشت به کار (شواهد با کیفیت پائین)؛ غیبت مکرر به دلیل بیماری (شواهد با کیفیت متوسط)، و نسبت شرکتکنندگان حاضر در کار در پایان پیگیری (شواهد با کیفیت پائین) ایجاد کند. در نهایت، بر اساس شواهد با کیفیت بسیار پائین، ما مطمئن نیستیم که این برنامهها نسبت شرکتکنندگانی را که تا به حال به کار بازگشتهاند، بهبود میبخشد یا خیر.
در پیگیری طولانیمدت 12 ماهه، برنامههای هماهنگی بازگشت به کار ممکن است تفاوتی اندک یا عدم تفاوت در زمان تا بازگشت به کار، غیبت مکرر به دلیل بیماری یا نسبت شرکتکنندگانی که در پایان پیگیری به کار بازگشتهاند (همگی دارای شواهد با کیفیت پائین) و احتمالا در نسبت شرکتکنندگانی که تا به حال به کار بازگشتهاند (شواهد با کیفیت متوسط) ایجاد کند.
در پیگیری طولانیتر از 12 ماه، برنامههای هماهنگی بازگشت به کار ممکن است تفاوتی اندک یا عدم تفاوت در زمان تا بازگشت به کار (شواهد با کیفیت پائین)، غیبت مکرر به دلیل بیماری (شواهد با کیفیت متوسط)، نسبت شرکتکنندگان حاضر در محل کار در پایان پیگیری و نسبت شرکتکنندگانی که تا به حال به کار بازگشتهاند (هر دو دارای شواهد با کیفیت پائین) ایجاد کند.
در پیامدهای گزارش شده توسط بیمار از جمله درد، توانایی عملکرد، افسردگی و اضطراب، فقط مزایای کوچکی یافتیم. تمام این تاثیرات کوچکتر از به اصطلاح حداقل تفاوت بالینی مهم بودند.
این که ما شواهدی با کیفیت بیش از حد پائین و بسیار پائین یافتیم، به این معنی است که پژوهش جدید احتمالا این نتایج را تغییر خواهند داد.
این مرور تا چه زمانی بهروز است؟
ما منابع علمی را تا 1 نوامبر 2016 جستوجو کردیم.