موضوع چیست؟
سقط جنین زمانی رخ میدهد که زنی باردار نوزاد خود را پیش از اینکه بتواند در خارج از رحم زنده بماند، یعنی پیش از هفته 24 بارداری، از دست بدهد. سقط جنین حدودا در 10% تا 15% از بارداریها رخ میدهد و علائم آن خونریزی و معمولا درد و کرامپ شکمی است. درمان مرسوم سقط جنین جراحی بود، اما در این مرور کاکرین پرسیده میشود که درمانهای دارویی میتوانند گزینه دیگری برای درمان زنان باشند یا خیر.
چرا این موضوع مهم است؟
علت سقط جنین اغلب ناشناخته است، اما به احتمال زیاد این عارضه به دلیل ناهنجاریهای کروموزومی نوزاد رخ میدهد. زنان مبتلا به سقط جنین ممکن است کاملا مضطرب شوند و احساس پوچی، گناه و قصور کنند. پدران نیز میتوانند از نظر احساسی تحت تاثیر قرار گیرند. بهطور مرسوم، جراحی (کورتاژ یا آسپیراسیون با وکیوم (vacuum aspiration)، روش درمانی سریعی بوده که برای برداشتن هرگونه بافت باقیمانده در رحم از آن استفاده میشود. در حال حاضر، پیشنهاد شده که احتمالا درمانهای دارویی (معمولا میزوپروستول (misoprostol)) موثر هستند و ممکن است خطر ابتلا به عفونت را کمتر کنند.
ما چه شواهدی به دست آوردیم؟
در 13 می سال 2016 به جستوجوی شواهد موجود پرداختیم و 24 مطالعه را شامل 5577 زن شناسایی کردیم، در همه این مطالعات زنان با بارداری کمتر از 13 هفته حضور داشتند. چند روش مختلف برای تجویز داروها وجود داشت، بنابراین، برای هر مقایسه دادههای محدودی وجود دارد.
بهطور کلی، این مرور هیچ تفاوت واقعی را در میزان موفقیت بین مصرف میزوپروستول و انتظار برای سقط جنین خودبهخودی (مراقبت انتظاری) و بین مصرف میزوپروستول و جراحی نشان نداد. نرخ موفقیت کلی درمان (میزوپروستول و جراحی) بیش از 80% و گاهی تا 99% بود، در یک مطالعه هیچ تفاوتی در باروری بعدی بین روشهای مصرف دارو، جراحی یا مدیریت انتظاری مشاهده نشد. در یک مطالعه مصرف میوزوپروستول واژینال با میزپروستول خوراکی مقایسه شد که هیچ تفاوتی در میزان موفقیت ایجاد نکرد، اما میزان بروز اسهال با میزوپروستول خوراکی افزایش یافت. با این حال، ظاهرا زنان بهطور کلی از مراقبتهای پزشکیشان و هر درمانی که برای آنان تجویز شد، ابراز رضایت کردند.
این یافتهها چه معنایی دارند؟
این مرور نشان میدهد که استفاده از میزوپروستول یا انتظار برای دفع خودبهخودی اجزای به جا مانده در رحم، جایگزینهای مهمی برای جراحی هستند، اما زنان باید انتخاب آگاهانه داشته باشند. برای تایید این یافتهها به وضوح به مطالعات بیشتری نیاز است که باید شامل پیگیری طولانیمدت باشند. نیاز به مطالعه در خصوص زنانی که بعد از هفته 13 بارداری دچار سقط جنین شدهاند، فوریت دارد.