سوال مطالعه مروری
این مرور بر اساس پژوهشهای قبلی و برای ارزیابی تاثیرات توقف یا کاهش دوز مهار کنندههای پمپ پروتون ((proton pump inhibitors; PPIs)؛ داروهای کاهشدهنده اسید) در بزرگسالان، در مقایسه با آنچه که معمولا در عمل صورت میگیرد (یعنی ادامه طولانیمدت (بیش از چهار هفته) و استفاده روزانه از PPI)، انجام شد. تاثیرات دارو شامل مزایا و آسیبها بود (برای مثال مصرف قرص، کنترل نشانه، و هزینه).
پیشینه
PPIها برای بسیاری از شرایط مختلف (مانند سوزش سر دل، ریفلاکس اسید، زخم معده) استفاده میشوند. مطالعات برای اکثر این شرایط فقط از استفاده کوتاهمدت (دو تا 12 هفته) داروها پشتیبانی میکنند، اما آنها معمولا برای دورههای طولانی یا حتی بهصورت نامحدود ادامه مییابند. مصرف طولانیمدت PPI به سوء مصرف دارو منجر شده و افراد را در معرض خطر تداخلات دارویی (interaction) ناخواسته و عوارض جانبی (مانند اسهال، سردرد، شکستگی استخوان) قرار میدهد. همچنین منجر به بار (burden) سنگین هزینه برای سیستم مراقبت سلامت میشود. «کاهش دوز دارو» شامل کاهش دوز و توقف آهسته مصرف داروها است. شایعترین رویکرد، درمان «بر حسب نیاز» (on‐demand) است که به افراد اجازه میدهد فقط در صورت بروز نشانهها (یعنی زمانی که سوزش سر دل شروع میشود) از داروها استفاده کنند. هدف کلی از توقف مصرف دارو، به حداقل رساندن تعداد داروهایی است که فرد مصرف میکند، در نتیجه مصرف نامناسب دارو را کاهش داده و از بروز عوارض جانبی جلوگیری میکند.
ویژگیهای مطالعه
تعداد شش کارآزمایی را با 1758 شرکتکننده یافتیم. از این میان، پنج مطالعه به توقف مصرف دارو بر حسب نیاز و یک کارآزمایی به توقف ناگهانی مصرف PPIها پرداختند. سن شرکتکنندگان 48 تا 57 سال بود، به جز در یک کارآزمایی (که میانگین سنی بیماران در آن 73 سال گزارش شد). اکثر شرکتکنندگان مبتلا به سوزش سر دل در حد متوسط و ریفلاکس اسید همراه با اشکال خفیفتر ازوفاژیت (التهاب لوله غذایی که ممکن است منجر به آسیب شود) بودند.
نتایج کلیدی
ما دریافتیم که روشهای کاهش دوز دارو منجر به کنترل بدتر نشانهها شد، در حالی که مصرف قرص را به میزان قابلتوجهی کاهش میدهد. توقف مصرف PPIها ممکن است منجر به عوارض جانبی مانند التهاب مری شود. دادههای بسیار کمی برای نتیجهگیری در مورد مزایا و آسیبهای طولانیمدت کاهش یا توقف PPI در دسترس بودند.
کیفیت شواهد
بهطور کلی، سطح کیفیت شواهد برای این مرور از بسیار پائین تا متوسط متغیر بود. نحوه گزارشدهی پیرامون کنترل نشانههای بیماری در کارآزماییها، متناقض بود. همچنین محدودیتهایی در نحوه انجام مطالعات وجود داشت (برای مثال شرکتکنندگان و محققین احتمالا میدانستند که چه دارویی دریافت کردهاند)، و این امر کیفیت شواهد را کاهش میداد. دیگر عوامل، شامل حجم نمونه کوچک برای اکثر کارآزماییها و نتایج متناقض میان مطالعات بودند.