سوال مطالعه مروری
بررسی تاثیرات مداخلات روانشناختی بر دیسترس مرتبط با دیابت در بزرگسالان 18 سال و بالاتر مبتلا به دیابت ملیتوس نوع 2.
پیشینه
دیسترس مرتبط با دیابت عبارت است از تجربه هیجانی افراد مبتلا به دیابت، یعنی نگرانی بیماران درباره مدیریت بیماری، حمایت، بار (burden) هیجانی و دسترسی به مراقبتهای سلامت. حدود نیمی از افراد مبتلا به دیابت ملیتوس نوع 2 دچار این دیسترس میشوند، که با خود‐مراقبتی و کنترل ضعیف بیماری همراه است. بسیاری از مداخلات روانشناختی برای کاهش دیسترس مرتبط با دیابت بهکار گرفته شدهاند اما مشخص نیست که کدام یک موثر است.
ویژگیهای مطالعه
ما 30 کارآزمایی تصادفیسازی و کنترل شده (کارآزمایی بالینی که در آنها افراد بهطور تصادفی در یکی از دو یا چند گروه درمانی قرار میگیرند) را با 9177 شرکتکننده پیدا کردیم. طول دوره مداخلات از 1 هفته تا 12 ماه و طول دوره پیگیری پس از درمان از 0 تا 12 ماه متغیر بود. بیشتر مطالعات در سطح جامعه بوده، و تقریبا همه آنها در کشورهایی با درآمد بالا و دو مورد در آسیا و آمریکای لاتین صورت گرفتند. مطالعات شامل طیف گستردهای از مداخلات بوده و هم به صورت فردی و هم گروهی انجام شدند.
نتایج کلیدی
مداخلات روانشناختی اثر مثبت کوچکی بر اعتماد به نفس بیمار جهت انجام خود‐مراقبتی و هموگلوبین گلیکوزیله A1c (HbA1c – شاخص کنترل دراز‐مدت قند خون) در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 دارند. در مقایسه با درمان معمول، مداخلات روانشناختی هیچ اثر روشنی بر دیسترس مرتبط با دیابت، کیفیت زندگی مرتبط با سلامت، مرگومیر به هر علتی، عوارض جانبی یا سطوح فشار خون نداشتند. هیچ مطالعهای عوارض مرتبط با دیابت (مثل سکته مغزی، حملات قلبی یا مشکلات کلیوی) یا اثرات اجتماعیاقتصادی (مانند غیبت از کار یا هزینه درمان) را گزارش نکردند.
این شواهد تا 21 سپتامبر 2016 به روز است.
کیفیت شواهد
در کل، به دلیل کوچک بودن مطالعات، دادههای ازدسترفته، و محدودیتها در طراحی و اجرای مطالعات وارد شده، سطح کیفیت شواهد پائین بود. چهار مطالعه در انتظار ارزیابی بیشتر، و 18 مطالعه در حال انجام هستند و امیدواریم که نتایج آنها به زودی منتشر شوند.