دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم به ارزیابی کارآزماییها برای ورود به مطالعه و استخراج دادهها پرداخته و کیفیت مطالعه را بررسی کردند.
به غیر از دادههای ناقص پیامد (incomplete outcome data)، برای دریافت اطلاعات تکمیلی با نویسندگان مطالعه تماس گرفتیم. متاآنالیز اثرات‐تصادفی را اجرا کردیم.
برای کاهش خطر خطای تصادفی در متاآنالیز، تجزیهوتحلیل مرحلهای کارآزمایی (trial sequential analysis) را اجرا کردیم. تمام کارآزماییهای فاقد رویدادهای اثربخش گزارش شده (total zero event trials) را وارد مرور کرده و از اصلاح استمرار پایدار 0.01 ((constant continuity correction; ccc): 0.01) برای متاآنالیز استفاده کردیم. برای ارزیابی کیفیت شواهد، رویکرد درجهبندی توصیه، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) را به کار بردیم.
بیست RCT شامل 3569 زن وارد مرور شدند. از این تعداد، 10 کارآزمایی (شامل 2983 شرکتکننده) به مقایسه رمیفنتانیل (PCA) با یک اپیدورال، چهار کارآزمایی (شامل 216 شرکتکننده) با یک اوپیوئید دیگر (IV/IM)، سه کارآزمایی (شامل 215 شرکتکننده) با یک اوپیوئید دیگر (PCA)، دو کارآزمایی (شامل 135 شرکتکننده) با رمیفنتانیل (IV پیوسته) و یک کارآزمایی (شامل 20 شرکتکننده) با رمیفنتانیل (PCA، رژیمهای متفاوت) پرداخته بودند. هیچ کارآزمایی برای مقایسههای باقیمانده شناسایی نشد.
کیفیت روششناسی مطالعات متوسط تا ضعیف بود. خطر سوگیری (bias) را برای موضوعات مربوط به کورسازی و دادههای ناقص پیامد را به ترتیب در 65% و 45% از مطالعات وارد شده، بالا ارزیابی کردیم.
شواهدی مبنی بر وجود تاثیر نشان میدهد که زنان متعلق به گروه رمیفنتانیل (PCA) نسبت به زنان متعلق به گروه درمان با سایر اوپیوئیدها (IV/IM) رضایت بیشتری از تسکین درد داشتند (تفاوت میانگین استاندارد شده (SMD): 2.11؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.72 تا 3.49؛ چهار کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین )، و آن گروه از زنان در مقایسه با زنان متعلق به گروه درمان با بیحسی اپیدورال رضایت کمتری داشتند (SMD: ‐0.22؛ 95% CI؛ 0.40‐ تا 0.04‐؛ هفت کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین).
شواهدی مبنی بر وجود تاثیر نشان میدهد که رمیفنتانیل (PCA) در مدت زمان یک ساعت، تسکین درد بیشتری نسبت به سایر اوپیوئیدهای مورد استفاده به صورت IV/IM؛ (SMD: ‐1.58؛ 95% CI؛ 2.69‐ تا 0.48‐؛ سه کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین ) یا به صورت PCA (SMD: ‐0.51؛ 95% CI؛ 1.01‐ تا 0.00‐؛ سه کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین ) داشته است. شدت درد در گروه تحت درمان با رمیفنتانیل (PCA) در مقایسه با گروه تحت درمان با اپیدورال بیشتر بوده است (SMD: 0.57؛ 95% CI؛ 0.31 تا 84.0؛ شش کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت پائین).
دادههای مرتبط با ابعاد مختلف ایمنی برای هر دو گروه مادران و نوزادان محدود بودند. فقط یک مطالعه آپنه مادران (maternal apnoea) را در مقایسه میان رمیفنتانیل (PCA) در برابر اپیدورال، تجزیهوتحلیل کرده و گزارش کردند که نیمی از زنان تحت درمان با رمیفنتانیل دچار یک اپیزود آپنه شدند و هیچ یک از زنان تحت درمان با اپیدورال دچار این عارضه نشدند (شواهد با کیفیت بسیار پائین ). هیچ گونه شواهد درباره تاثیر، مبنی بر وجود رابطه میان درمان با رمیفنتانیل (PCA) و خطر افزایش یافته ایست تنفسی مادران (maternal respiratory depression) در مقایسه با آنالژزی اپیدورال وجود نداشت (خطر نسبی (RR): 0.91؛ 95% CI؛ 0.51 تا 1.62؛ ccc: 0.01؛ سه کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت پائین ) و در مقایسه با رمیفنتانیل (IV پیوسته) هیچ نتیجهگیری قابل اعتمادی ممکن نیست به دست آید (در تمامی بازوهای مطالعه هیچ رویدادی رخ نداد؛ دو کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت پائین ). در یک کارآزمایی مربوط به استفاده از رمیفنتانیل (PCA) در برابر یک اوپیوئید دیگر (IM)، سه زن از 18 زن متعلق به گروه رمیفنتانیل دچار ایست تنفسی شدند، در حالی که هیچ یک از 18 زن متعلق به گروه کنترل دچار این عارضه نشدند (شواهد با کیفیت بسیار پائین).
هیچ گونه شواهد در رابطه با تاثیر، مبنی بر ارتباط میان استفاده از رمیفنتانیل (PCA) و خطر افزایش یافته برای تولد نوزادان با نمرات آپگار (Apgar scores) دقیقه پنج کمتر از هفت در مقایسه با آنالژزی اپیدورال (RR: 1.26؛ 95% CI؛ 0.62 تا 2.57؛ ccc: 0.01؛ پنج کارآزمایی؛شواهد با کیفیت پائین ) وجود نداشت و در مقایسه با یک اوپیوئید دیگر (IV) و در مقایسه با رمیفنتانیل (PCA، رژیم مختلف)، هر دو با صفر مورد رویداد در تمامی بازوهای مطالعه، هیچ گونه نتیجهگیری قابل اعتمادی ممکن نیست به دست آید (یک کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین ). در یک کارآزمایی مربوط به استفاده از رمیفنتانیل (PCA) در برابر یک اوپیوئید دیگر (PCA)، هیچ یک از نه نوزاد تازه متولد شده در گروه رمیفنتانیل و سه نوزاد از هشت نوزاد متعلق به گروه اوپیوئید دارای نمرات آپگار کمتر از هفت بودند (شواهد با کیفیت بسیار پائین).
شواهدی وجود دارد که نشان میدهد رمیفنتانیل (PCA) در مقایسه با سایر اوپیوئیدها (IV/IM) با خطر پائینتر از نظر نیاز به آنالژری اضافی (RR: 0.57؛ 95% CI؛ 0.40 تا 0.81؛ سه کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت متوسط )، و در مقایسه با آنالژزی اپیدورال با خطر بالاتر (RR: 9.27؛ 95% CI؛ 3.73 تا 23.03؛ ccc: 0.01؛ شش کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت متوسط ) رابطه دارد. هیچ گونه شواهدی موید تاثیر، مبنی بر اینکه رمیفنتانیل (PCA) در مقایسه با سایر اوپیوئیدها (PCA) نیاز به آنالژزی اضافی را کاهش داده باشد، وجود ندارد (RR: 0.76؛ 95% CI؛ 0.45 تا 1.28؛ سه کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت پائین).
شواهدی وجود دارد که نشان میدهد هیچ تفاوتی میان خطر زایمان سزارین بین افراد استفاده کننده از رمیفنتانیل (PCA) و سایر اوپیوئیدها (IV/IM)؛ (RR: 0.63؛ 95% CI؛ 0.30 تا 1.32؛ ccc: 0.01؛ چهار کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت پائین )، و آنالژزی اپیدورال (RR: 0.1؛ 95% CI؛ 0.82 تا 22.1؛ ccc: 0.01؛ نه کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت متوسط) ، به ترتیب، وجود ندارد. متاآنالیز تجمعی نشان داد که خطر زایمان به روش سزارین تحت استفاده از رمیفنتانیل (PCA) در مقایسه با سایر اوپیوئیدها (PCA) افزایش مییابد (RR: 2.78؛ 95% CI؛ 0.99 تا 7.82؛ دو کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین). با وجود این، طیف وسیعی از اثرات درمانی مرتبط و غیر‐مرتبط به لحاظ بالینی با این نتیجه سازگار است.