پیشینه
لیشمانیوز جلدی (سالک) دنیای قدیم (Old World cutaneus leishmaniasis; OWCL) یک عفونت ناشی از انگل لیشمانیا است، که به وسیله نیش حشرات به انسان منتقل میشود. این یک بیماری جدی پوستی است که با طیف وسیعی از علائم، نشانهها، و درجات شدید همراه است. ما میخواستیم شایستگی و ایمنی تمام درمانهای موجود برای OWCL را ارزیابی کنیم.
سوال مطالعه مروری
شرکتکنندگان با پاسخ ایمنی سالم را که با روشهای آزمایشگاهی مبتلا به OWCL تشخیص داده شدند، ارزیابی کردیم. درمانها باید یا به تنهایی یا در ترکیب با درمان دیگری ارائه میشدند و در برابر عدم درمان، دارونما (placebo) (یک ماده غیر‐فعال) به تنهایی، یا با درمان فعال دیگری مقایسه شوند. برخی از پیامدهای اصلی که مورد نظر ما بود عبارت بود از درصد زخمهای درمان شده پس از پایان درمان، تعداد شرکتکنندگانی که پس از پایان درمان به طور کامل درمان شدند، سرعت بهبودی، عوارض جانبی درمان، و پاکسازی انگلها (یعنی عفونت).
ویژگیهای مطالعه
ما 89 کارآزمایی بالینی را مرور کردیم، که در مجموع، 10,583 فرد مبتلا به OWCL را وارد کردیم. شرکتکنندگان هر دو جنس و تمام سنین (میانگین 24.5 سال) را وارد کردیم؛ اکثر شرکتکنندگان بالای 18 سال داشتند. بیشتر مطالعات به صورت تکمرکزی در کشورهای مختلف، عمدتا در شرق دور یا خاورمیانه انجام شدند، و حداقل بین دو تا شش ماه طول کشیدند. درمانهای مختلفی را در این مرور وارد کردیم مانند آنتیمونیال (antimonials)، ضد‐قارچها (antifungals)، و آنتیبیوتیکها، که به طور مستقیم روی پوست یا روی زخم به کار میروند، از طریق دهان، یا به صورت فیزیکی مصرف میشود (مانند لیزردرمانی، گرمادرمانی، و غیره). بیشتر مطالعات وارد شده OWCL ناشی از دو گونه انگل شناخته شده را به نام لیشمانیای ماژور (L. major ) و لیشمانیای تروپیکا (L. tropica) ارزیابی کردند.
نتایج کلیدی
شواهد تا نوامبر 2016 بهروز است.
دو مورد از مهمترین درمانهایی که در این مرور مورد ارزیابی قرار گرفتند عبارت بود از، ایتراکونازول (itraconazole)، یک داروی ضد‐قارچ که از طریق دهان مصرف میشود، و پارومومایسین (paromomycin)، یک آنتیبیوتیک که به صورت پماد استفاده میشود. کارآزماییها هر دو را با یک قرص دارونما یا کرم غیر‐فعال (حامل) مقایسه کردند.
شرکتکنندگان 200 میلیگرم ایتراکونازول را به مدت شش تا هشت هفته یا پماد پارومومایسین در غلظت 15% و 10% اوره، دو بار در روز به مدت 14 روز دریافت کردند.
هنگامی که به طور میانگین 2.5 ماه پس از درمان بررسی شد، شرکتکنندگان بیشتری به طور کامل درمان شده و از انگلهای عفونی ناشی از آن توسط ایتراکونازول نسبت به دارونما رهایی یافتند، اما عوارض جانبی بالایی نیز داشتند (درد خفیف معده، بیماری، و عملکرد غیر‐طبیعی کبد، همچنین سردرد و سرگیجه).
هنگامی که پماد پارومومایسین با دارونما مقایسه شد، هیچ تفاوتی در تعداد شرکتکنندگان کاملا درمان شده یا تعداد افراد پاک شده از انگلها، هنگامی که به طور میانگین 2.5 ماه پس از درمان ارزیابی شدند، وجود نداشت، اما شرکتکنندگان در گروه درمان پارومومایسین بیشترین واکنش پوستی را داشتند (مانند تورم، تاولزدگی، درد، قرمزی، یا خارش).
با این حال، چون قطعیت شواهد مربوط به این پیامدها برای این مقایسهها بسیار پائین بود، در مورد دقت این نتایج مطمئن نیستیم.
هیچ یک از مقایسههای درمانی کلیدی ما درصد زخمهای درمان شده را پس از پایان درمان و سرعت بهبودی (یعنی زمان مورد نیاز تا درمان) مورد ارزیابی قرار نداد.
کیفیت شواهد
قطعیت کلی شواهد برای پیامدهای مختلف در دو مقایسه اصلی بسیار پائین بود. دلایل مهم این امر مطالعاتی بود که کورسازی نشده بودند، یا حجم نمونه کوچکی داشتند، و نتایج کمتر دقیقی را نشان دادند. برخی از شواهد فقط بر جوانان تمرکز داشتند، و نتایج بین هر مطالعه بسیار متفاوت بود.
برای پر کردن شکافهای پژوهشی زیر به مطالعات بیشتری نیاز داریم: 1‐ کارآزماییهای مربوط به OWCL ناشی از انواع دیگر عفونت مانند ال. اینفاتوم (L. infantum)، ال. اتیوپیکا (L. aethiopica) ، یا ال. دونووانی (L. donovani) ؛ 2‐ شامل زیر‐گروههای خاصی از افراد مانند کودکان؛ 3‐ ارزیابی اثربخشی و ایمنی داروهای ضد‐لیشمانیای مختلف در مقایسه با دارونما به شکل خود‐درمانی لیشمانیوزها یا با درمان ضد‐ویروسی مرسوم با اولویت انتخابی به شکل پیچیده (که به صورت بیش از چهار ضایعه بزرگتر از 4 سانتیمتر، نزدیک به باز شدن یا مفاصل کوچک، که درمان قبلی شکست خورده بود، تعریف شده است)؛ و 4 ‐ ارزیابی مناطق مانند بهبودی زخم و پیامدهای گزارش شده توسط بیمار، مانند کیفیت زندگی. علاوه بر این، مطالعات کمی مسائل مرتبط مانند مقاومت به دارو را ارزیابی کردند. برای بهبود کیفیت و استانداردسازی کارآزماییهای آینده به منظور ایجاد رویکرد مبتنی بر شواهد بهتر همکاری بینالمللی مورد نیاز است.