هدف این مرور یافتن شواهد با کیفیت خوب برای مقایسه اثربخشی کلرپرومازین (chlorpromazine) در برابر متیاپین (metiapine) برای اسکیزوفرنی (schizophrenia) بود.
پیشینه
اسکیزوفرنی یک بیماری روانی ناتوان کننده شایع و پایدار در سراسر جهان است. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی اغلب دچار نشانههای مثبتی مانند توهمات (delusions) و هذیانها (hallucinations) و نشانههای منفی مانند بیتفاوتی (عدم علاقه) و از دست دادن احساسات میشوند.
داروهای آنتیسایکوتیک برای درمان نشانههای مثبت موفق بودهاند؛ اما درمان نشانههای منفی دشوار است و معمولا به داروهای آنتیسایکوتیک روتین پاسخ نمیدهند. علاوه بر این، داروهای آنتیسایکوتیک اغلب عوارض جانبی ناخوشایندی دارند.
کلرپرومازین یک آنتیسایکوتیک ارزانقیمت و بهطور گسترده در دسترس است که در دهه 1950 معرفی و به عنوان معیار درمان برای اسکیزوفرنی در سراسر جهان مطرح شد. پژوهشهای اولیه نشان داد که کلرپرومازین به بهبود جهانی کمک میکند و در پیشگیری از عود در مقایسه با دارونما (placebo) (درمان ساختگی) موثر است. با این حال، برخی از عوارض جانبی کلرپرومازین، به ویژه بروز اختلالات حرکتی، شدید یا ناتوان کننده گزارش شده است. متیاپین یک داروی آنتیسایکوتیک نسبتا جدیدتر است، که در درمان نشانههای اسکیزوفرنی موثر گزارش شده و منجر به عوارض جانبی کمتری شده است. با این حال، در حال حاضر در مورد اثربخشی مستقیم متیاپین در مقایسه با کلرپرومازین اطلاعاتی با کیفیت خوب وجود ندارد.
جستوجو برای شواهد
در نوامبر 2015، متخصص اطلاعات گروه اسکیزوفرنی در کاکرین، پایگاه ثبت تخصصی کارآزماییهای بالینی مرتبط را جستوجو کرد. این جستوجو چهار گزارش را شناسایی کرد. ما این گزارشها را بررسی کردیم و متوجه شدیم که آنها به سه کارآزمایی ارجاع داده بودند که افراد مبتلا به اسکیزوفرنی را برای دریافت کلرپرومازین یا متیاپین تصادفیسازی کردند.
نتایج اصلی
در حال حاضر مرور ما سه مطالعه را با 161 شرکتکننده وارد کرد. این مطالعات نشان دادند که هیچ تفاوت واقعی بین کلرپرومازین و متیاپین در بهبود شرایط کلی یا بروز پارکینسون (parkinsonism) (یک اصطلاح چتری برای نشانههایی مانند ترمور (لرزش)، برادیکینزی (bradykinesia) (حرکت آهسته)، سفتی عضلات (گرفتگی)، و بیثباتی موضعی (مشکل در حفظ تعادل) وجود نداشت. برای سایر زمینههای مهم مطلوب ما دادهای گزارش نشد: وضعیت روحی، استفاده از خدمات، رضایت از درمان، رفتار یا هزینه خدمات مراقبتی.
نتیجهگیریها
ما نمیتوانیم بر اساس دادههای ارائه شده نتیجهگیری کنیم. تعداد مطالعات و تعداد شرکتکنندگان در هر مطالعه کوچک است، تمام مطالعات نیز کوتاه‐مدت هستند. بنابراین، شواهد گزارش شده را با کیفیت بسیار پائین رتبهبندی کردیم. با این حال، متیاپین داروی آنتیسایکوتیکی نیست که بسیار تجویز یا استفاده شود، بنابراین هرچند که شواهد ما ضعیف است، احتمالا به عنوان بهترین شواهد موجود باقی خواهند ماند؛ زیرا کارآزماییهای جدید بعید است که در آینده به مقایسه متیاپین با کلرپرومازین بپردازند.