15 کارآزمایی (شامل 1754 زن) را وارد کردیم؛ هرچند متاآنالیزهای (meta‐analysis) ما بر اساس تعداد کمی از مطالعات/زنان انجام شده بود. تمام مطالعات وارد شده از سال 1982 تا 2001 در آمریکای شمالی انجام شدند. دو مطالعه از نظر تمام حوزهها، در معرض خطر پائین سوگیری قرار داشتند، تمام مطالعات دیگر، خطر سوگیری متغیری داشتند. چهار مطالعه دیگر حذف شدند و یک مطالعه در حال انجام است.
هشت مقایسه در این مرور وارد شدند؛ سه مقایسه، آنتیبیوتیک (اریترومایسین (erythromycin)، کلیندامایسین (clindamycin)، آموکسیسیلین (amoxicillin)) را در برابر دارونما (placebo) مقایسه کردند؛ پنج مقایسه یک آنتیبیوتیک را با آنتیبیوتیک دیگر مقایسه کردند (اریترومایسین، کلیندامایسین، آموکسیسیلین، آزیترومایسین (azithromycin)). هیچ مطالعهای رژیمهای مختلف آنتیبیوتیکی را گزارش نکرد.
درمان میکروبیولوژیکی (پیامد اولیه)
آنتیبیوتیکها در برابر دارونما: اریترومایسین (میانگین خطر نسبی (RR): 2.64؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 1.60 تا 4.38؛ دو کارآزمایی؛ 495 زن؛ I2 = 68%؛ شواهد با قطعیت متوسط)، و کلیندامایسین (RR: 4.08؛ 95% CI؛ 2.35 تا 7.08؛ یک کارآزمایی؛ 85 زن؛ شواهد با قطعیت پائین) با بهبود درمان میکروبیولوژیکی در مقایسه با کنترل شده با دارونما مرتبط بود. در یک کارآزمایی بسیار کوچک که به مقایسه آموکسیسیلین و دارونما پرداخت، نتایج نامشخص بود، اما سطح شواهد بسیار پائین درجهبندی شد (RR: 2.00؛ 95% CI؛ 0.59 تا 6.79؛ 15 زن).
یک آنتیبیوتیک در برابر آنتیبیوتیک دیگر: آموکسیسیلین تفاوتی اندک یا عدم تفاوت در درمان میکروبیولوژیکی در مقایسه با اریترومایسین ایجاد کرد (RR: 0.97؛ 95% CI؛ 0.93 تا 1.01؛ چهار کارآزمایی؛ 466 زن؛ شواهد با قطعیت بالا)، احتمالا در مقایسه با کلیندامایسین هیچ تفاوتی ایجاد نکرد (RR: 0.96؛ 95% CI؛ 0.89 تا 1.04؛ یک کارآزمایی؛ 101 زن؛ شواهد با کیفیت متوسط)، شواهد مربوط به مقایسه با آزیترومایسین قطعیت بسیار پائین دارند؛ بنابراین این تاثیر قابل اطمینان نیست (RR: 0.89؛ 95% CI؛ 0.71 تا 1.12؛ دو کارآزمایی؛ 144 زن؛ شواهد با قطعیتبسیار پائین). آزیترومایسین در برابر اریترومایسین (میانگین RR: 1.11؛ 95% CI؛ 1.00 تا 1.23؛ شش کارآزمایی؛ 374 زن؛ I2 = 53%؛ شواهد با قطعیت متوسط) احتمالا اثربخشی مشابهی دارد هرچند به نظر میرسد که شواهد به نفع آزیترومایسین باشد. کلیندامایسین در برابر اریترومایسین (RR: 1.06؛ 95% CI؛ 0.97 تا 1.15؛ دو کارآزمایی؛ 173 زن؛ شواهد با قطعیت پائین) ممکن است تعداد مشابهی از زنان با درمان میکروبیولوژیکی بین گروهها داشته باشند.
شواهد به دلیل محدودیتهای طراحی، ناهمگونی، و عدم‐دقت در تخمین اثرگذاری کاهش یافت.
عوارض جانبی درمان (مادری) (پیامد ثانویه)
آنتیبیوتیکها در برابر دارونما:عوارض جانبی از جمله تهوع، استفراغ، و درد شکمی، در دو مطالعه (495 زن) گزارش شده بود؛ اما هیچ شواهد شفافی وجود نداشت که نشان دهد اریترومایسین با عوارض جانبی بیشتری نسبت به دارونما همراه بود یا خیر و سطح بالایی از ناهمگونی (I2 = 78%) مشاهده شد (RR: 2.93؛ 95% CI؛ 0.36 تا 23.76). هنگامی که در یک مطالعه کوچک (5/41 در برابر 1/44) کلیندامایسین با دارونما مقایسه شد؛ تفاوت شفافی از نظر تعداد زنانی که دچار عوارض جانبی شدند، وجود نداشت (RR: 6.35؛ 95% CI؛ 0.38 تا 107.45، 62 زن). عوارض جانبی گزارش شده بیشتر مربوط به دستگاه گوارش و همچنین شامل برطرف شدن تحریکات پوستی بودند.
یک آنتیبیوتیک در برابر آنتیبیوتیک دیگر: بر اساس دادههای به دست آمده از یک مطالعه کوچک (36 زن) هنگامی که آموکسیسیلین با آزیترومایسین مقایسه شد، تفاوت شفافی در بروز عوارض جانبی (از جمله تهوع، استفراغ، اسهال و درد شکمی) وجود نداشت (RR: 0.56؛ 95% CI؛ 0.24 تا 1.31).
با این حال، بر اساس دادههای به دست آمده از چهار کارآزمایی (513 زن)، آموکسیسیلین با عوارض جانبی کمتری نسبت به اریترومایسین همراه بود (RR: 0.31؛ 95% CI؛ 0.21 تا 0.46؛ I2 = 27%). عوارض جانبی شامل تهوع، استفراغ، اسهال، کرامپ شکمی، راش و واکنشهای آلرژیک بود.
هم آزیترومایسن (RR: 0.24؛ 95% CI؛ 0.17 تا 0.34؛ شش کارآزمایی؛ 374 زن) و هم کلیندامایسین (RR: 0.44؛ 95% CI؛ 0.22 تا 0.87؛ دو کارآزمایی؛ 183 زن) با بروز عوارض جانبی کمتری نسبت به اریترومایسین همراه بودند. این عوارض جانبی عبارتند از تهوع، استفراغ، اسهال و کرامپ شکمی.
یک مطالعه کوچک (101 زن) گزارش کرد که تفاوت شفافی در تعداد زنان دچار عوارض جانبی با مصرف آموکسیسیلین در مقایسه با کلیندامایسین وجود نداشت (RR: 0.57؛ 95% CI؛ 0.14 تا 2.26؛ 107 زن). عوارض جانبی گزارش شده شامل راش و شکایتهای مربوط به دستگاه گوارش بود.
سایر پیامدهای ثانویه
تک کارآزماییها دادههای مربوط به عفونتهای مکرر، زایمان زودرس، پارگی زودرس غشاها، مورتالیتی پریناتال و وزن پائین هنگام تولد را گزارش کردند و تفاوتهای واضحی بین درمانها نیافتند.
بسیاری از پیامدهای ثانویه این مرور در مطالعات وارد شده گزارش نشده بود.
درمان با عوامل آنتیباکتریال منجر به درمان میکروبیولوژیکی عفونت کلامیدیا تراکوماتیس در بارداری میشود. از نظر اثربخشی (درمان میکروبیولوژیکی و عفونت مکرر) و عوارض بارداری (زایمان زودرس، پارگی زودرس غشاها، وزن پائین هنگام تولد) هیچ تفاوتی بین عوامل ارزیابی شده (آموکسیسیلین، اریترومایسین، کلیندامایسین، آزیترومایسین) وجود نداشت. به نظر میرسد که آزیترومایسین و کلیندامایسین منجر به عوارض جانبی کمتری نسبت به اریترومایسین میشوند.
تمام مطالعات موجود در این مرور در آمریکای شمالی انجام شدند، که این امر ممکن است تعمیمپذیری نتایج را محدود کند. علاوه بر این، جمعیت مطالعه ممکن است از نظر محیطهای با سطح پائین منابع متفاوت باشند و بنابراین این نتایج فقط برای محیطهای با سطح منابع خوب مناسب است. لازم به ذکر است، کارآزماییهای این مرور عمدتا در دهه نود و اوایل سال 2000 انجام گرفتند و ممکن است مقاومت آنتیبیوتیکی از آن زمان تغییر کرده باشد.
مطالعات خوب طراحی شده بیشتر، با حجم نمونه مناسب و انجام شده در شرایط مختلف، برای ارزیابی بیشتر مداخلات برای درمان عفونت کلامیدیا تراکوماتیس در دوران بارداری و تعیین عواملی که بهترین درمان میکروبیولوژیکی را با حداقل عوارض جانبی به وجود میآورند، مورد نیاز هستند. چنین مطالعاتی میتوانند پیامدهایی را که در این مرور عنوان شدند، گزارش کنند.