در این مرور، سیونه مطالعه با 4435 بیمار تصادفیسازی شده وارد شده است. در این نسخه بهروز بیست مطالعه بیشتر وارد شده است. خطر سوگیری در حوزههای مختلف اغلب نامشخص یا بالا بود؛ سوگیری در 19 (49%) مطالعه برای تولید تصادفی توالی، در 12 (31%) مطالعه برای پنهانسازی تخصیص، در 22 (56%) مطالعه به دلیل گزارشدهی ناقص پیامد و در 12 (31%) مطالعه به دلیل گزارشدهی انتخابی پیامد پائین قضاوت شد. به نظر میرسید در رابطه با کورسازی شرکتکنندگان و پرسنل در 8 مطالعه (21%) و در رابطه با کورسازی ارزیابان پیامدها در 10 مطالعه (26%) خطر پائین سوگیری وجود داشت. لازم به ذکر است که در بسیاری از مطالعات به علت ماهیت مداخله یا درمان کنترل، کورسازی شرکتکنندگان و پرسنل امکانپذیر نبود.
استفاده از آنتیبیوتیک خوراکی یا موضعی در مقایسه با دارونما (placebo) یا عدم درمان، تاثیرات نامطمئنی بر خطر عفونت در محل خروجی/تونل (3 مطالعه، 191 بیمار، شواهد با کیفیت پائین: RR: 0.45؛ 95% CI؛ 0.19 تا 1.04؛ شواهد با کیفیت پائین) و خطر پریتونیت (5 مطالعه، 395 بیمار، شواهد با کیفیت پائین: RR: 0.82؛ 95% CI؛ 0.57 تا 1.19) داشت.
استفاده از آنتیبیوتیک نازال در مقایسه با دارونما یا عدم درمان، تاثیرات نامطمئنی بر خطر عفونت محل خروجی/تونل (3 مطالعه، 338 بیمار، شواهد با کیفیت پائین: RR: 1.34؛ 95% CI؛ 0.62 تا 2.87؛ شواهد با کیفیت پائین) و خطر پریتونیت (3 مطالعه، 338 بیمار، شواهد با کیفیت پائین: RR: 0.94؛ 95% CI؛ 0.67 تا 1.31) داشت.
ونکومایسین (vancomycin) داخل وریدی پیش و حولوحوش زمان انجام جراحی در مقایسه با عدم درمان ممکن است بتواند خطر ابتلا به پریتونیت را کاهش دهد (1 مطالعه، 177 بیمار، شواهد با کیفیت پائین: RR: 0.08؛ 95% CI؛ 0.01 تا 0.61) اما تاثیر آن بر خطر عفونت محل خروجی/عفونت تونل نامطمئن بود (1 مطالعه، 177 بیمار، شواهد با کیفیت پائین: RR: 0.36؛ 95% CI؛ 0.10 تا 1.32).
تاثیرات استفاده از ضد‐عفونیکننده موضعی در مقایسه با مراقبتهای استاندارد یا سایر درمانهای فعال (آنتیبیوتیک یا سایر مواد ضد‐عفونی کننده) بر خطر عفونت محل خروجی/تونل (8 مطالعه، 973 بیمار،RR: 1.00؛ 95% CI؛ 0.75 تا 1.33؛ شواهد با کیفیت پائین) و خطر پریتونیت (6 مطالعه، 853 بیمار، شواهد با کیفیت پائین: RR: 0.83؛ 95% CI؛ 0.65 تا 1.06) نامطمئن بود.
پروفیلاکسی ضد‐قارچی با نیستاتین (nystatin)/فلوکونازول (fluconazole) خوراکی در مقایسه با دارونما یا عدم درمان شاید بتواند خطر ابتلا به پریتونیت قارچی را که پس از یک دوره درمان آنتیبیوتیکی رخ میدهد، کاهش دهد (2 مطالعه، 817 بیمار، شواهد با کیفیت پائین: RR: 0.28؛ 95% CI؛ 0.12 تا 0.63).
عدم مداخله، خطر برداشتن یا جایگزینی کاتتر را کاهش داد. اکثر مطالعات موجود کوچک و از کیفیت نامطلوبی برخوردار بودند. فقط شش مطالعه دارای 200 بیمار یا بیشتر بودند.