17 مطالعه تصادفیسازی و کنترل شده واجد شرایط را یافتیم که شامل نوزادان ترم و نزدیک ترم مبتلا به هیپوکسی (hypoxia) بودند.
ده کارآزمایی، iNO را در برابر کنترل (دارونما (placebo) یا مراقبت استاندارد بدون iNO) در نوزادان با نمره متوسط یا شدید بیماری مقایسه کرده بودند (Ninos 1996؛ Roberts 1996؛ Wessel 1996؛ Davidson 1997؛ Ninos 1997؛ Mercier 1998؛ Christou 2000؛ Clark 2000؛ INNOVO 2007؛ Liu 2008). Mercier 1998 درمان iNO را در برابر کنترل مقایسه کرده بود، اما اجازه بازگشت به درمان با iNO را برای نوزادانی که معیارهای مشابه شدت بیماری پس از دو ساعت داشتند، داده بود. این کارآزمایی هم نوزاد نارس و هم ترم را در خود جای داده بود، اما اغلب نتایج را برای دو گروه بهطور جداگانه گزارش کرده بود. Ninos 1997 فقط نوزادان مبتلا به فتق دیافراگم مادرزادی را مورد بررسی قرار داده بود.
یک کارآزمایی، iNO را در برابر ونتیلاسیون با فرکانس بالا مقایسه کرده بود (Kinsella 1997).
شش کارآزمایی، نوزادان با نمره وخامت متوسط بیماری (شاخص اکسیژناسیون (oxygenation index; OI) یا تفاوت اکسیژن آلوئولی‐شریانی (A‐aDO2)) را در مطالعه گنجانده و آنها را به گروههای درمان فوری با iNO یا درمان iNO فقط پس از تشدید معیارها تقسیم کرده بودند (Barefield 1996؛ Day 1996؛ Sadiq 1998؛ Cornfield 1999؛ Konduri 2004؛ Gonzalez 2010).
نیتریک اکسید استنشاقی به نظر موجب بهبود پیامدها در نوزادان ترم و نزدیک ترم هیپوکسمیک با کاهش بروز مرگومیر در نقطه پایانی ترکیبی یا استفاده از ECMO است (شواهد با کیفیت بالا). این کاهش به علت کاهش استفاده از ECMO (با تعداد افراد مورد نیاز جهت درمان تا حصول یک پیامد مثبت بیشتر (number needed to treat for an additional beneficial outcome; NNTB) برابر 5.3) بود؛ مورتالیتی تحت تاثیر قرار نگرفته بود. اکسیژناسیون در تقریبا 50% از نوزادانی که iNO دریافت کرده بودند، بهبود یافته بود. OI با میانگین (وزندهی شده) 15.1 درون 30 تا 60 دقیقه پس از شروع درمان کاهش یافته و فشار نسبی اکسیژن شریانی (PaO2) با میانگین 53 میلیمتر جیوه افزایش یافته بود. اینکه نوزادان شواهد مشخصی از هیپرتانسیون ریوی پایدار در نوزادان (persistent pulmonary hypertension of the newborn; PPHN) در اکوکاردیوگرافی (echocardiographic) داشته باشند، به نظر نمیرسید که واکنش به iNO را تحت تاثیر قرار دهند. پیامدها در نوزادان مبتلا به فتق دیافراگم بهبود نیافته بود؛ پیامدها اندکی، اما نه به میزان معنادار، با iNO بدتر شده بود (شواهد با کیفیت متوسط).
پیامدهای بالینی در نوزادانی که iNO را در زمان معیارهای کمتر شدید دریافت کرده بودند، بهتر از کسانی نبود که وارد مطالعه شده بودند، اما فقط در صورتی درمان دریافت کرده بودند که وضعیت آنها بدتر شده بود. تعداد کمتری از نوزادانی که iNO را زودهنگام دریافت کرده و معیارهای درمان دیرهنگام را نشان دادند، بیانگر این است که iNO زودتر، پیشرفت بیماری را کاهش میدهد، اما مورتالیتی و نیاز به ECMO را کاهش نمیدهد (شواهد با کیفیت متوسط). بروز ناتوانی، بروز ناشنوایی و نمرات رشد نوزادان همگی بین بازماندگان تست شده، چه آنها که iNO دریافت کرده بودند و چه کسانی که دریافت نکرده بودند، مشابه بود.