سوال مطالعه مروری
تعیین مزایا و آسیبهای تخمین غیر‐تهاجمی مداوم سطوح اکسیژن بافت مغز از طریق اسپکتروسکوپی نزدیک مادون قرمز (near‐infrared spectroscopy; NIRS) بر مورتالیتی و رشد بعدی در نوزادانی که بیش از 8 هفته نارس متولد شدهاند.
پیشینه
کودکانی که بیش از 8 هفته پیش از موعد متولد میشوند، در معرض خطر آسیب مغزی و اختلال رشدی قرار دارند. NIRS، امکان اندازهگیری پیوسته محتوای اکسیژن بافت مغز را از طریق انتشار امواج نوری مختلف در محدوده نزدیک مادون قرمز به درون بافت و اندازهگیری شدت نور منعکس شده در چند اینچ دورتر از منبع نور را فراهم میکند. پیشنهاد شده که اجتناب از سطوح اکسیژن بسیار پائین یا بسیار بالا در مغز میتواند در این نوزادان کوچک مفید باشد.
ویژگیهای مطالعه
در شواهد موجود تا سپتامبر 2016، یک کارآزمایی یافتیم که این موضوع را بررسی کرده بود که اکسیژنرسانی مغزی میتواند به وسیله ترکیب اندازهگیریهای NIRS مغز با یک دستورالعمل درمانی درباره نحوه مداخله هنگام خروج اکسیژنرسانی مغز از محدوده طبیعی، تثبیت شود یا خیر. 166 نوزاد وارد شده، بیش از 12 هفته پیش از موعد متولد شده بودند. آنها طی سه روز نخست زندگی پایش شدند. بودجه این مطالعه را سازمانی دولتی تامین کرده بود و ما پی بردیم که تا جایی که امکانپذیر بوده، شیوههای استفاده شده در کارآزمایی خوب بودند.
نتایج کلیدی
تنها کارآزمایی که ما یافتیم، حاکی از تفاوت بزرگ و چشمگیر در اکسیژنرسانی مغز بین گروه آزمایش و گروه کنترل بود. اکسیژنرسانی پائین در گروه کنترل خیلی بیشتر بود. با وجود این، نشان دهنده این نبود که پایش با NIRS، مورتالیتی یا وقوع عوارض بسیار شایع زایمان زودرس، یعنی خونریزیهای داخل مغزی، بیماری ریوی مزمن، آسیب به رودهها (انتروکولیت نکروزان) و نابینایی (رتینوپاتی پرهماچوریتی) را کاهش میدهد.
پایش NIRS، موجب آسیب جدی نشده بود، اما علائم پوستی ناشی از حسگر NIRS در حدود 1 نفر از هر 10 بیمار مشاهده شد.
کیفیت شواهد
اندازه اطلاعات حاصل از یک کارآزمایی تصادفیسازی شده کوچک برای هرگونه نتیجهگیری پیرامون مزایا و آسیبهای اسپکتروسکوپی نزدیک مادون قرمز مغزی در نوزادان پرهترم، بسیار کوچک است. بنابراین نیاز به مطالعات بیشتری وجود دارد.