پنج مطالعه، شامل 101,005 بزرگسال و 132 مورد اندوفتالمیت، معیارهای ورود را داشتند. در حالی که حجم نمونه بسیار بزرگ بود، ناهمگونی در طراحی مطالعه و روشهای دریافت آنتیبیوتیک، انجام یک متاآنالیز رسمی را غیر‐ممکن ساخت. مداخلات مورد بررسی شامل افزودن وانکومایسین و جنتامایسین به محلول شستوشو در مقایسه با محلول سالین متعادل استاندارد بهتنهایی، استفاده از سفوروکسیم اینتراکمرال با یا بدون لووفلوکساسین موضعی در حولوحوش زمان انجام جراحی، تزریق پنیسیلین اطراف چشم و قطرههای موضعی کلرامفنیکل‐سولفادیمیدین در مقایسه با آنتیبیوتیکهای موضعی بهتنهایی، و روش دریافت آنتیبیوتیک (تزریق زیر‐ ملتحمه در مقابل رتروبولبار؛ تزریق ترکیبی در مقابل تزریق جداگانه گاتیفلوکساسین و پردنیزولون). با توجه به اطلاعاتی که گزارش نشده بود، سطح خطر سوگیری (bias) میان مطالعات پائین یا نامشخص بود. یک مطالعه در حال انجام را شناسایی کردیم.
دو مطالعه تجویز هر نوعی را از آنتیبیوتیک با عدم‐تجویز آن مقایسه کردند. یک مطالعه، که شستوشو با آنتیبیوتیکها را در محلول نمک متعادل شده (balanced salt solution; BSS) در مقابل استفاده از BSS بهتنهایی مقایسه کرد، برای تشخیص تفاوتها در بروز اندوفتالمیت بین گروهها به اندازه کافی قوی نبود (شواهد با قطعیت بسیار پائین). یک مطالعه دریافت که ترکیب سفوروکسیم اینتراکمرال و لووفلوکساسین موضعی (خطر نسبی (RR) 0.14؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.03 تا 0.63؛ 8106 شرکتکننده، شواهد با قطعیت بالا) یا استفاده از سفوروکسیم اینتراکمرال بهتنهایی (RR: 0.21؛ 95% CI؛ 0.06 تا 0.74؛ 8110 شرکتکننده؛ شواهد با قطعیت بالا) در مقایسه با دارونما (placebo) خطر ابتلا به اندوفتالمیت را کاهش داده، و هنگام استفاده از لووفلوکساسین موضعی بهتنهایی در مقایسه با دارونما، تاثیر مشخصی وجود نداشت (RR: 0.72؛ 95% CI؛ 0.32 تا 1.61؛ 8103 شرکتکننده؛ شواهد با قطعیت متوسط).
دو مطالعه خطر کمتر بروز اندوفتالمیت را در ترکیب تزریق آنتیبیوتیک حین جراحی و استفاده از آنتیبیوتیکهای موضعی در مقایسه با استفاده از آنتیبیوتیکهای موضعی بهتنهایی (RR: 0.33؛ 95% CI؛ 0.12 تا 0.92 (پنیسیلین اطراف چشم و کلرامفنیکل – سولفادیمیدین موضعی؛ 6618 شرکتکننده؛ شواهد با قطعیت متوسط)؛ و RR: 0.20؛ 95% CI؛ 0.04 تا 0.91 (سفوراکسیم اینتراکمرال و لووفلوکساسین موضعی؛ 8101 شرکتکننده؛ شواهد با قطعیت بالا)) نشان دادند.
یک مطالعه، که تزریق ترکیبی گاتیفلوکساسین و پردنیزولون را در مقابل تزریق جداگانه آنها مقایسه کرد، برای تشخیص تفاوت در اندوفتالمیت بین گروهها، به اندازه کافی قوی نبود (شواهد با قطعیت بسیار پائین). مطالعه دیگری هنگام مقایسه تزریق آنتیبیوتیک زیر‐ملتحمه در مقابل تزریق رتروبولبار، هیچ شواهدی را از تفاوت در بروز اندوفتالمیت نیافت (RR: 0.85؛ 95% CI؛ 0.55 تا 1.32؛ 77,015 شرکتکننده؛ شواهد با قطعیت متوسط).
دو مطالعه هیچ پیامد مرتبطی را با حدت بینایی گزارش نکردند؛ یک مطالعه، که تزریق ترکیبی گاتیفلوکساسین و پردنیزولون را در مقابل تزریق جداگانه آنها مقایسه کرد، فقط به این نکته اشاره داشت که میانگین حدت بینایی برای هر دو گروه در 20 روز پس از جراحی مشابه بود. در مطالعه دیگر، تفاوت در نسبتی از چشمها با حدت بینایی نهایی بیشتر از 20/40 به دنبال بروز اندوفتالمیت، بین گروههای دریافتکننده سفوروکسیم اینترکمرال با یا بدون لووفلوکساسین موضعی در مقایسه با عدم استفاده از سفوروکسیم اینترکمرال، نامشخص بود (RR: 0.69؛ 95% CI؛ 0.22 تا 2.11؛ 29 شرکتکننده؛ شواهد با قطعیت متوسط).
فقط یک مطالعه عوارض جانبی را گزارش کرد (در 1 چشم از 129 چشم، غشاء مردمک در جلوی لنزهای داخل چشمی قرار داشت و 8 چشم تیرگی کپسول خلفی را نشان دادند). هیچ مطالعهای پیامدهای مرتبط با کیفیت زندگی یا پیامدهای اقتصادی را گزارش نکرد.