پیشینه
آنتیترومبین (antithrombin) یک ماده کوچک است که توسط کبد تولید میشود. یکسری عوامل را که در قابلیت تشکیل لخته خونی موثرند، غیر‐فعال میکند. فعالیت این ماده با داروی هپارین چند برابر میشود، به این صورت که هپارین اتصال آنتیترومبین را به فاکتورهای انعقادی تسهیل میکند و بدین ترتیب خون لخته نمیشود. این ماده التهاب را نیز در بدن کاهش میدهد. التهاب، تلاش بدن به منظور محافظت از خود برای حذف محرکهای آسیبرسان و شروع فرایندهای التیامبخش است. بنابراین التهاب همیشه یک پروسه و فرآیند بد نیست.
این مرور بهروز شده به ارزیابی تاثیرات آنتیترومبین در افرادی میپردازد که از یک بیماری بحرانی بهبود پیدا کردهاند. هدف اولیه ما تحقیق در مورد این موضوع بود که تعداد افرادی که جان خود را از دست دادهاند با دادن آنتیترومبین تغییر پیدا خواهد کرد یا خیر. همچنین در رابطه با اینکه در افرادی که با این دارو تحت درمان قرار میگیرند، عوارض بیشتری ایجاد میشود یا خیر، وسعت خونریزی و نیز مقدار خونی که به افراد به شدت بد‐حال داده میشود، به جستوجو پرداختیم. در نهایت، اثر آنتیترومبین را بر طول مدت درمان تنفسی، طول مدت بستری در مراقبتهای ویژه و طول مدت کلی اقامت در بیمارستان ارزیابی کردیم.
ویژگیهای مطالعه
در این نسخه بهروز از مرور، 30 کارآزمایی را با 3933 شرکتکننده (در محاسبات دادهای ما 3882 نفر) وارد کردیم. کیفیت کلی کارآزماییها را ضعیف ارزیابی کردیم، چرا که اطلاعات اندکی در مورد نحوه انجام آزمایشات ارائه شده بود. نتایج محدود بوده و کارآزماییهای وارد شده اکثرا کوچک بودند. در بیشتر کارآزماییها، وجود اطلاعات گمراه کننده پُر‐خطر بود. بنابراین میبایست نتایج را با احتیاط تفسیر کرد. شواهد تا 27 آگوست 2015 بهروز است.
ویژگیهای تامین مالی مطالعه
سه مورد از 30 کارآزمایی وارد شده، دریافت وجهی از شرکتهای دارویی را گزارش کرده بودند.
نتایج کلیدی
در این مرور نتوانستیم یک منفعت مشخص از آنتیترومبین برای اهداف مورد نظر، به طور کلی یا میان انواع بیماران یا زیر‐گروهها شناسایی کنیم. اما در تحقیقی که در رابطه با وقایع خونریزی دهنده انجام دادیم، متوجه افزایش خطر خونریزی در بیمارانی شدیم که با آنتیترومبین درمان شده بودند.
کیفیت کیفیت شواهد موجود
به طور کلی کیفیت اطلاعات مطالعات در خصوص همه نتایج در سطح پائین بود. به این نتیجه رسیدیم که لازم است یک کارآزمایی بالینی در مقیاس بزرگ، که خطر وجود اطلاعات گمراه کننده در آن اندک باشد، انجام شود تا بتوان منفعت و ضررهای این دارو را در بیماران به شدت بد‐حال ارزیابی کرد.