محققان کاکرین دقت تستهای تشخیصی سریع تجاری و پروتایپهای آنها (شامل تستهای TUBEX؛ Typhidot؛ Typhidot‐M؛ Test‐it Typhoid، و دیگر تستها) را برای تشخیص تب تیفوئید و پاراتیفوئید (رودهای) در افراد ساکن در کشورهایی ارزیابی کردند که تعداد تخمین زده شده افراد مبتلا به این بیماری در هر زمان در آنجا بیش از 10 مورد در هر 100,000 نفر جمعیت است. اگر این تستها دقیق باشند، میتوانند جایگزین تستهای تشخیصی توصیهشده فعلی سازمان جهانی بهداشت (WHO) شوند: کشت (رشد باکتریهایی که باعث عفونت خون یا مغز استخوان بیمار میشوند).
پیشینه
تب تیفوئید و تب پاراتیفوئید به ترتیب توسط باکتریهای سالمونلا تیفی و سالمونلا پاراتیفی A ایجاد میشوند. اصطلاح «تب رودهای» برای توصیف هر دو عفونت استفاده میشود. تشخیص تب رودهای ممکن است دشوار باشد زیرا علائم و نشانههای آن مشابه دیگر بیماریهای عفونی است که باعث تب میشوند، مانند مالاریا.
تست توصیه شده برای تائید اینکه یک فرد مبتلا به تب رودهای است یا خیر، رشد سالمونلا از خون او است. حداقل 48 ساعت طول میکشد تا نتیجه آماده شود، بنابراین نمیتوانند به کارکنان بخش مراقبتهای سلامت کمک کنند تا در همان روزی که کشت خون انجام میشود، تشخیص را مسجل کنند. کشت خون ممکن است نتیجه منفی داشته باشد حتی اگر فرد مبتلا به تب رودهای باشد. انجام این تست همچنین به یک آزمایشگاه و کارکنان آموزشدیده نیاز دارد، که اغلب در جوامعی که تب رودهای شایع است، در دسترس قرار ندارند.
تستهای تشخیص سریع (rapid diagnostic tests; RDTs) به گونهای طراحی شدهاند که استفاده از آنها آسان بوده، و بدون نیاز به آزمایش کشت خون، نتیجهای سریع را ارائه دهند. هزینه RDT تب رودهای بهطور قابل توجهی کمتر از کشت خون است، و انجام آن به آموزش کمتری نیاز دارد.
ویژگیهای مطالعه
محققان کاکرین شواهد موجود را تا 4 مارچ 2016 مورد بررسی قرار داده و 37 مورد را وارد کردند. اغلب مطالعات شرکتکنندگان را از جنوب آسیا وارد کردند. اکثر شرکتکنندگان بزرگسالان بودند، و 22 مطالعه شامل کودکان. تمام RDTهای ارزیابی شده فقط سالمونلا تیفی (تب تیفوئید) را شناسایی کردند.
کیفیت شواهد
محققان کاکرین کیفیت دادهها را برای هر مطالعه با استفاده از چکلیست استاندارد شدهای تحت عنوان QUADAS‐2 ارزیابی کردند. تعداد مطالعاتی با کیفیت بالا که انواع مختلف RDT را در بیماران مشابه مقایسه کرده باشند، اندک بود. دو‐سوم از مطالعات وارد شده، RDTها را در زمینه بیمارانی که معمولا برای این بیماری تست شدند، ارزیابی نکردند. بسیاری از مطالعات از یک طراحی خاص مطالعه (مطالعه مورد شاهدی) استفاده کردند که خطر تخمین بیش از حد دقت RDT را به همراه داشت. در مطالعاتی که Typhidot RDT را ارزیابی کردند، زمانی که آزمایش نمیتواند دوره فعلی عفونت را از دوره بیماری قبلی تشخیص دهد، اغلب مشخص نبود چه تعداد از نتایج تست بینتیجه بودند. بهطور کلی، سطح قطعیت شواهد در مطالعاتی که RDTهای تب رودهای را ارزیابی کردند، پائین بود.
نتایج کلیدی
حساسیت نشان دهنده درصدی از بیماران با نتیجه مثبت تست است که به درستی بیمار تشخیص داده شدهاند. ویژگی نشان دهنده درصدی از بیماران است که به درستی فاقد بیماری شناسایی شدهاند. تست TUBEX میانگین حساسیت 78% و ویژگی 87% را نشان داد. مطالعات Typhidot، گروهبندی شده با هم شامل Typhidot؛Typhidot‐M؛ و TyphiRapid‐Tr02، میانگین حساسیت 84% و ویژگی 79% را نشان دادند. هنگامی که مطالعات Typhidot با گزارشی واضح از نتایج نامشخص در نظر گرفته میشوند، میانگین حساسیت و ویژگی Typhidot به ترتیب 78% و 77% بود. تست Test‐It Typhoid و پروتایپها (KIT) میانگین حساسیت 69% و ویژگی 90% را نشان دادند.
بر اساس این نتایج، در 1000 بیمار مبتلا به تب که 30% (300 بیمار) تب رودهای دارند، میتوان انتظار داشت تستهای Typhidot که نتایج نامشخصی را گزارش کرده یا در جایی که تستها نتایج نامشخصی را ایجاد نمیکنند، بهطور متوسط، تشخیص را در 66 بیمار مبتلا به تب رودهای از دست میدهند(نتیجه منفی کاذب)، TUBEX تعداد 66 مورد را از دست داده، و تستهای Test‐It Typhoid و پروتایپها (KIT) 93 بیمار را از دست خواهند داد. در 700 فرد بدون تب رودهای، تعداد افرادی که به اشتباه مبتلا به تب رودهای تشخیص داده میشوند (نتیجه مثبت کاذب)، بهطور متوسط 161 نفر با تستهای Typhidot؛ 91 نفر با TUBEX، و 70 نفر با تستهای Test‐It Typhoid و پروتوتایپ (KIT) خواهند بود. این تفاوتها در تعداد نتایج منفی کاذب و مثبت کاذب در بیماران از تستهای مختلف از نظر آماری مهم نیستند. RDTهای ارزیابی شده برای جایگزینی کشت خون به عنوان یک تست تشخیصی تب رودهای به اندازه کافی دقیق نیستند.