سوال مطالعه مروری
ما بررسی کردیم که جراحی سوراخ کلیدی (لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن) بهتر از دیگر انواع جراحی برای درمان بیاختیاری ادرار (نشت ادرار) در زنان بود یا خیر. ما همچنین روشهای مختلف لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن را با یکدیگر مقایسه کردیم.
پیشینه
بیاختیاری ادرار یک مشکل ناتوانکننده شایع در بسیاری از زنان است. حدود یک سوم از زنان در سنین باروری، هنگام تمرینات فیزیکی یا زمانی که سرفه، خنده یا عطسه میکنند، دچار نشت ادرار میشوند. هنگامی که بیاختیاری ادرار بعد از درمان غیرجراحی همچنان ادامه داشته باشد، جراحی اغلب توصیه میشود. لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن، عملی است که از طریق یک برش کوچک در شکم برای نگهداری و حمایت از بافتهای اطراف گردن مثانه انجام میشود.
این مرور تا چه زمانی بهروزرسانی شده است؟
شواهد تا 22 می 2019 بهروز است.
ویژگیهای مطالعه
ما 26 کارآزمایی را با 2271 زن شناسایی کردیم که به مقایسه لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن با دیگر انواع جراحی برای مدیریت بیاختیاری ادرار یا مقایسه رویکردهای مختلف لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن با هم پرداخته بودند. تمام کارآزماییها، زنان را به مدت حداقل 18 ماه پس از عمل جراحی پیگیری کردند و برخی از کارآزماییها حدود پنج سال طول کشیدند. ما قدرت کارآزماییها را از نظر روشها و تعداد زنان مورد بررسی، برای قضاوت در مورد کیفیت شواهد آنها، مورد ارزیابی قرار دادیم.
نتایج کلیدی
شواهدی با کیفیت بالا به این معنی است که ما مطمئن هستیم لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن با بخیه (جراحی سوراخ کلید با بخیه) به اندازه کولپوساسپنشن باز (جراحی سنتی) برای درمان بیاختیاری ادرار در کوتاهمدت (تا 18 ماه پس از جراحی) موثر است. با این حال، ما مطمئن نیستیم که خطرات عوارض جراحی در طول و پس از جراحی با لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن کمتر است یا با کولپوساسپنشن باز.
پروسیجرهایی که از میدیورترال اسلینگ (midurethral sling) (زنجیرهای از hammock که از گردن مثانه پشتیبانی میکند) استفاده میکنند، ممکن است به اندازه لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن در درمان بیاختیاری ادرار در کوتاهمدت موثر باشند و از عوارض جراحی جلوگیری میکنند. زنان ممکن است کمتر نیاز به تکرار عمل جراحی با «اسلینگ» در مقایسه با لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن پیدا کنند. ما در مورد این نتایج مطمئن نیستیم، چرا که کیفیت شواهد پایین بود.
لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن با دو بخیه، ممکن است برای درمان بیاختیاری ادرار در کوتاهمدت، و برای کاهش خطر ابتلا به اختلال عملکرد در ادرار کردن و نیاز به عمل جراحی بیشتر، از یک بخیه بهتر باشد، اما ممکن است تفاوت کمی بین لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن با دو بخیه یا یک بخیه از نظر عوارض جراحی وجود داشته باشد. همچنین ما در مورد این نتایج مطمئن نیستیم، چرا که کیفیت شواهد پایین بود.
ما مطمئن نیستیم که لاپاراسکوپیک کولپوساسپنشن با مش (mesh) و قلاب (staples) بهتر از کولپوساسپنشن باز یا لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن با بخیه برای درمان بیاختیاری ادرار است. ما همچنین مطمئن نیستیم زنانی که لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن با مش و قلاب داشتهاند، نیاز کمتری به تکرار کمتر عمل جراحی دارند یا آنها که با بخیه داشتهاند. ما در مورد نتایج بسیار نامطمئن هستیم چون کیفیت شواهد بسیار پایین بود.
شواهدی که ما در رابطه با تاثیر لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن بر کیفیت زندگی پیدا کردیم، بینتیجه و غیرقاطع بود و نمیتوان آن را تعمیم داد.
کیفیت شواهد
در کل، کیفیت شواهد پایین بود. این به این معنی است که ما نمیتوانیم در مورد اثربخشی کلی لاپاروسکوپیک کولپوساسپنشن در مقایسه با سایر درمانهای بیاختیاری ادرار، به دلیل تعداد کم زنان شرکتکننده در کارآزماییها، خطر سوگیری (bias) و تفاوتها بین کارآزماییها در نتایج آماری، مطمئن باشیم.