در مجموع 138 کارآزمایی را وارد کردیم که در آنها 25,232 شرکتکننده تصادفیسازی شدند. این کارآزماییها عموما کوتاهمدت بوده و عمدتا برای ارزیابی تاثیر درمان بر SVR طراحی شدند. کارآزماییها 51 نوع مختلف DAA را ارزیابی کردند. از این تعداد، 128 کارآزمایی دارونمای همسان شده را در گروه کنترل به کار گرفتند. همه کارآزماییهای وارد شده در معرض خطر بالای سوگیری (bias) قرار داشتند. هشتاد و چهار کارآزمایی شامل DAAهایی بودند که در بازار دارویی موجود بوده یا در حال تولید بودند (13,466 شرکتکننده). پنجاه و هفت کارآزمایی DAAهایی را تجویز کردند که توزیع آنها در بازار متوقف شده یا از بازار خارج شده بودند. جمعیت مورد مطالعه در 95 کارآزمایی قبلا درمانی دریافت نکرده بودند، در 17 کارآزمایی در مواجهه با درمان قرار گرفته بودند، و در 24 کارآزمایی شامل افراد درمان شده و نشده قبلی بودند. ژنوتیپهای HCV عبارت بودند از ژنوتیپ 1 (119 کارآزمایی)، ژنوتیپ 2 (هشت کارآزمایی)، ژنوتیپ 3 (شش کارآزمایی)، ژنوتیپ 4 (نه کارآزمایی)، و ژنوتیپ 6 (یک کارآزمایی). دو کارآزمایی در حال انجام را شناسایی کردیم.
ما نتوانستیم بهطور قطع تاثیر DAAهای موجود در بازار یا در حال توسعه را بر پیامد اولیه موربیدیتی مرتبط با هپاتیت C یا مورتالیتی به هر علتی تعیین کنیم. هیچ دادهای مربوط به موربیدیتی مرتبط با هپاتیت C وجود نداشت و در مورد مورتالیتی، فقط دادههای محدودی از 11 کارآزمایی به دست آمدند (گروه DAA؛ 15/2377 (0.63%) در مقابل 1/617 (0.16%) در گروه کنترل؛ OR: 3.72؛ 95% CI؛ 0.53 تا 26.18؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین). برای این پیامد، تجزیهوتحلیل مرحلهای کارآزمایی را انجام ندادیم.
شواهدی با کیفیت بسیار پائین وجود دارد که DAAهای موجود در بازار یا در حال توسعه تاثیری بر عوارض جانبی جدی ندارند (DAA معادل %5.2 در مقابل کنترل: 5.6%؛ OR: 0.93؛ 95% CI؛ 0.75 تا 1.15؛ 15,817 شرکتکننده؛ 43 کارآزمایی). تجزیهوتحلیل مرحلهای کارآزمایی نشان داد که برای رد این یافته که DAAها خطر نسبی عوارض جانبی جدی را در مقایسه با دارونما تا 20% کاهش میدهند، اطلاعات کافی وجود داشت. تنها DAAایی که در متاآنالیز جداگانه کاهش خطر عوارض جانبی جدی را نشان داد، سیمپریور (simeprevir) بود (OR: 0.62؛ 95% CI؛ 0.45 تا 0.86). با این حال، تجزیهوتحلیل مرحلهای کارآزمایی نشان داد که اطلاعات کافی برای تایید یا رد کاهش 20% خطر نسبی وجود نداشت و هنگامیکه یک کارآزمایی با یک نتیجه خارج از محدوده (extreme) از مطالعه حذف شد، نتایج متاآنالیز هیچ شواهدی را از تفاوت نشان ندادند.
DAAهای موجود در بازار یا در حال توسعه ممکن است خطر عدم وجود SVR را از 54.1% در افراد درمان نشده تا 23.8% در افراد درمان شده با DAA کاهش دهند (OR: 0.44؛ 95% CI؛ 0.37 تا 0.52؛ 6886 شرکتکننده؛ 32 کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت پائین). تجزیهوتحلیل مرحلهای کارآزمایی نتیجه این متاآنالیز را تایید کرد.
فقط 1/84 کارآزمایی در مورد DAAهای موجود در بازار یا در حال توسعه، تاثیرات DAAها را بر کیفیت زندگی مرتبط با سلامت ارزیابی کرد (نمره روان SF‐36 و نمره فیزیکی SF‐36).
شواهد کافی از کارآزماییها در مورد تعیین تاثیر حذف یا قطع DAAها بر میزان موربیدیتی مرتبط با هپاتیت C و مورتالیتی به هر علتی وجود نداشت (OR: 0.64؛ 95% CI؛ 0.23 تا 1.79؛ 5 کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین). با این حال، این DAAها به نظر میرسید خطر عوارض جانبی جدی را افزایش دهند (OR: 1.45؛ 95% CI؛ 1.22 تا 1.73؛ 29 کارآزمایی؛ شواهد با کیفیت بسیار پائین). تجزیهوتحلیل مرحلهای کارآزمایی نتیجه این متاآنالیز را تایید کرد.
هیچکدام از این 138 کارآزمایی دادههای مفیدی را برای ارزیابی اثرات DAAها بر دیگر پیامدهای ثانویه (آسیت، خونریزی واریسی، سندرم هپاتو‐رنال، انسفالوپاتی کبدی و کارسینومای هپاتوسلولار) ارائه نکردند.