جلد 2017 -                   جلد 2017 - صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

10.1002/14651858.CD001007.pub3


XML Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Lindsay F Stead, Allison J Carroll, Tim Lancaster. Group behaviour therapy programmes for smoking cessation. 3. 2017; 2017
URL: http://cochrane.ir/article-1-1541-fa.html
پیشینه
گروه‌درمانی این امکان را برای افراد فراهم می‌کند تا تکنیک‌های رفتاری را برای ترک سیگار بیاموزند، و حمایت متقابل را برای یکدیگر فراهم کنند.
اهداف
تعیین تاثیر مداخلات رفتاری ارائه‌شده در گروه در دستیابی به ترک طولانی‌مدت سیگار.
روش های جستجو
ما ثبت تخصصی گروه اعتیاد به دخانیات در کاکرین، را با استفاده از اصطلاحات «رفتاردرمانی»، «درمان‌شناختی»، «روان‌درمانی» یا «گروه‌درمانی»، در می 2016 جست‌وجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی شده که گروه‌درمانی را با خود-یاوری، مشاوره فردی، مداخله دیگر یا عدم مداخله مقایسه کردند (شامل مراقبت معمول یا کنترل لیست انتظار). ما همچنین کارآزمایی‌هایی را در نظر گرفتیم که بیش از یک برنامه گروهی را مقایسه کردند. ما کارآزمایی‌هایی را انتخاب کردیم که حداقل دو جلسه گروهی داشتند، و وضعیت کشیدن سیگار را در حداقل شش ماه پس از شروع برنامه پیگیری کردند. ما کارآزمایی‌هایی را که در آن‌ها گروه‌درمانی با درمان فعال ارائه شده بود و کارآزمایی‌های دارای بازوی کنترل‌شده را با پلاسبو با فارماکوتراپی حذف کردیم، به جز کارآزمایی‌هایی که دارای طراحی فاکتوریل (عاملی) بودند.
گردآوری و تحلیل داده‌ها
دو نویسنده مطالعه مروری داده‌های مربوط به شرکت‌کنندگان، مداخلات ارائه شده به گروه‌ها و کنترل کننده‌ها، از جمله طول مدت برنامه، شدت و مولفه‌های اصلی، معیارهای پیامد، روش تصادفی‌سازی، و تکمیل پیگیری را دو بار استخراج کردند. معیار پیامد اصلی، پرهیز از مصرف سیگار پس از حداقل 6 ماه پیگیری در شرکت‌کنندگانی بود که در ابتدا سیگاری بودند. ما از تعریف دقیق‌تر پرهیز در هر کارآزمایی استفاده کردیم، و در جایی که موجود بود میزان اعتباسنجی شده را به‌طور شیمیایی استفاده کردیم. ما شرکت‌کنندگانی را که در پیگیری از دست دادیم به عنوان افراد سیگاری که سیگار کشیدن را ادامه دادند، تجزیه‌و‌تحلیل کردیم. ما اثرات را به عنوان خطر نسبی برای ترک بیان کردیم. در جایی که امکان داشت، ما متاآنالیز (meta-analysis) را با استفاده از یک مدل اثر ثابت منتل هنزال (Mantel-Haenszel) انجام دادیم. ما کیفیت شواهد را در هر مطالعه و هر مقایسه، با استفاده از ابزار «خطر سوگیری (Bias)» کاکرین و معیارهای GRADE (نظام درجه‌بندی کیفیت شواهد و قدرت توصیه‌ها) ارزیابی کردیم.
نتایج اصلی
شصت و شش کارآزمایی معیارهای ورود را به مطالعه برای یک یا چند مقایسه در مطالعه مروری داشتند. سیزده کارآزمایی یک برنامه گروهی را با یک برنامه خود-یاوری مقایسه کردند؛ در ترک با استفاده از برنامه گروهی افزایش وجود داشت (4395 = N؛ خطر نسبی (RR): 1.88؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 1.52 تا 2.33؛ 0% = I2). ما کیفیت GRADE شواهد را متوسط قضاوت کردیم و به دلیل وجود تعداد اندکی از مطالعات در معرض خطر پائین سوگیری کاهش دادیم. چهارده کارآزمایی یک برنامه گروهی را با حمایت مختصر از طرف ارائه‌دهنده خدمات بهداشتی مقایسه کردند.
افزایش کمی در میزان ترک وجود داشت (7286 = N؛ RR: 1.22؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 1.03 تا 1.43؛ 59% = I2). ما کیفیت GRADE شواهد را پائین قضاوت کردیم، به دلیل وجود تناقض علاوه بر خطر سوگیری آن را کاهش دادیم. همچنین شواهد با کیفیت پائین در مورد منفعت یک برنامه گروهی در مقایسه با گروه کنترل بدون مداخله وجود داشت (9 کارآزمایی؛ 1098 = N؛ RR: 2.60؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 1.80 تا 3.76؛ 55% = I2). ما شواهدی مبنی بر اینکه گروه‌درمانی موثرتر از مشاوره فردی با همان شدت است نیافتیم (6 کارآزمایی؛ 980 = N؛ RR: 0.99؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.76 تا 1.28؛ 9% = I2). برنامه‌هایی که اجزایی را برای افزایش مهارت‌های شناختی و رفتاری انتخاب کردند، نشان ندادند که موثرتر از برنامه‌هایی با مدت یکسان یا کوتاه‌تر بدون این اجزا هستند.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
گروه‌درمانی برای کمک به افراد برای ترک سیگار بهتر از خود-یاوری، و سایر مداخلات با شدت کمتر است. شواهد کافی برای ارزیابی اینکه آیا گروه‌ها موثرتر، یا مقرون به‌صرفه‌تر از مشاوره فردی شدید هستند وجود ندارد. شواهد کافی برای حمایت از استفاده از مولفه‌های روان‌شناختی خاص در یک برنامه فراتر از حمایت و مهارت‌های آموزشی که به‌طور معمول انتخاب می‌شوند؛ وجود ندارد.
خلاصه به زبان ساده
آیا برنامه‌های ترک سیگار مبتنی بر گروه به افراد کمک می‌کند تا سیگار را ترک کنند؟
پیشینه
یک رویکرد برای کمک به افرادی که سعی در ترک سیگار دارند این است که به آن‌ها حمایت مبتنی بر گروه را پیشنهاد دهید. شرکت‌کنندگان به‌طور منظم با یک تسهیل کننده که به‌طور معمول برای مشاوره برای ترک سیگار آموزش دیده، ملاقات می‌کنند. مولفه‌های برنامه متنوع هستند. قدرت درک‌شده این رویکرد این است که در آن شرکت‌کنندگان یک‌دیگر را حمایت و تشویق می‌کنند. پیامد مطلوب نکشیدن سیگار در حداقل از شش ماه از شروع برنامه گروهی بود.

ویژگی‌های مطالعه
ما 66 کارآزمایی را شناسایی کردیم که به مقایسه برنامه‌های مبتنی بر گروه با سایر انواع حمایت، یا مقایسه انواع مختلف برنامه‌های گروهی پرداختند. آخرین جست‌وجو در می 2016 انجام شد.

نتایج و کیفیت شواهد
در 13 کارآزمایی (4395 شرکت‌کننده) افرادی که در شرایط کنترل‌شده قرار داشتند؛ یک برنامه خود-یاوری داشتند. برای رویکرد مبتنی بر گروه یک منفعت، با احتمال افزایش ترک از 50% به 130% وجود داشت. این بدان معنی است که اگر پنج نفر از 100 نفر بتوانند حداقل شش ماه را با استفاده از موارد خود - یاوری مصرف سیگار را ترک کنند، 8 تا 12 در 100 ممکن است در صورت حمایت گروهی موفق شوند.
ما کیفیت این شواهد را متوسط قضاوت کردیم، زیرا مطالعات برای حذف سوگیری احتمالی، روش‌ها را با جزئیات کافی گزارش نکردند. همچنین شواهدی از منافع حمایت گروهی در مقایسه با مشاوره و حمایت کوتاه‌مدت توسط یک متخصص مراقبت بهداشتی (14 کارآزمایی، 7228 شرکت‌کننده) وجود داشت، هرچند این تفاوت کوچک و متغیرتر بود. ما به دلیل تنوع و همچنین احتمال خطر سوگیری کیفیت شواهد را پایین ارزیابی کردیم. همچنین شواهدی با کیفیت پایین از یک منفعت برای مطالعاتی که برای گروه کنترل هیچ‌گونه کمکی برای ترک ارائه نکردند (9 کارآزمایی، 1098 شرکت‌کننده)، وجود داشت.
شش کارآزمایی (980 شرکت‌کننده) مشاوره را در قالب گروهی با مشاوره فردی چهره‌به‌چهره مقایسه کردند؛ هیچ نشانه ای وجود نداشت که نشان دهد یک رویکرد بیشتر از رویکردهای دیگر مفید بود. مطالعات باقی مانده انواع مختلفی از برنامه‌های گروهی را مقایسه کردند؛ به‌طور معمول آن‌ها تفاوت ها را نشان ندادند، بنابراین نمی‌توان نشان داد که کدام‌ یک از مولفه‌های برنامه‌های مبتنی بر گروه بیشتر مفید هستند.

(918 مشاهده)
متن کامل [PDF 4 kb]   (37 دریافت)    

پذیرش: 1395/2/12 | انتشار: 1396/1/11