جلد 2017 -                   جلد 2017 - صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Jacqueline Sin, Debbie Spain, Marie Furuta, Trevor Murrells, Ian Norman. Psychological interventions for post-traumatic stress disorder (PTSD) in people with severe mental illness. 3. 2017; 2017
URL: http://cochrane.ir/article-1-855-fa.html
پیشینه
شواهد در حال افزایش نشان می‌دهد افرادی که بیماری شدید روانی (SMI) گسترده دارند، به دلیل افزایش خطر ابتلا به وقایع آسیب‌زا یا تروماتیک و سختی‌های اجتماعی، در معرض اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) نیز قرار دارند. اثربخشی مداخلات روان‌شناختی مبتنی بر تروما (TFPIs) برای اختلال استرس پس از سانحه در جمعیت عمومی به خوبی اثبات شده است. مداخلات روان‌شناختی مبتنی بر تروما شامل شناسایی و تغییر باورهای نادرست در مورد تجربیات آسیب‌زا، پردازش خاطرات تلخ و توسعه راه‌های جدید پاسخ به نشانه‌های مرتبط با تروما است. در مورد امکانات بالقوه، مقبولیت و اثربخشی مداخلات روان‌شناختی مبتنی بر تروما برای افرادی که دارای بیماری شدید روانی و اختلال استرس پس از سانحه هستند، اطلاعات کمی وجود دارد.
اهداف
بررسی اثربخشی مداخلات روانی برای علائم اختلال استرس پس از سانحه یا سایر نشانه‌های دیسترس روانی ناشی از تروما در افراد مبتلا به بیماری شدید روانی.
روش های جستجو
ما ثبت کارآزمایی‌های مبتنی بر مطالعه گروه اسکیزوفرنی در کاکرین (Cochrane Schizophrenia Group’s Trials Study-Based Register)؛ (تا 10 مارچ، 2016)، فهرست منابع غربالگری‌شده گزارش‌ها و مطالعات مروری مربوطه را جست‌وجو کرده و با نویسندگان کارآزمایی برای داده‌های پیامدهای منتشرنشده و/یا ویژه تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
ما تمام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده (RCTs؛ Randomised Controlled Trials) را که مداخلات روان‌شناختی مبتنی بر تروما را در افراد مبتلا به بیماری شدید روانی و اختلال استرس پس از سانحه بررسی، و داده‌های قابل استفاده را گزارش کردند انتخاب کردیم.
گردآوری و تحلیل داده‌ها
سه نویسنده مطالعه مروری (DS؛ MS؛ IN) به‌طور جداگانه، کارآزمایی‌ها و خلاصه تمام مراجع شناسایی‌شده را غربالگری و مقالات با متن کامل کوتاه را خواندند. ما خطر سوگیری (Bias) را در هر مورد ارزیابی کردیم. ما خطر نسبی (RR) و 95% فاصله اطمینان (CI) را برای پیامدهای دوتایی، و میانگین تفاوت (MD) و 95% فاصله اطمینان (CI) را برای داده‌های پیوسته، بر اساس قصد درمان محاسبه کردیم. ما کیفیت شواهد را با استفاده از درجه‌بندی توصیه‌ها، ارزیابی، ارتقا و بررسی (GRADE؛ Grading of Recommendations Assessment, Development and Evaluation) ارزیابی و جداول «خلاصه‌ای از یافته‌ها» را تهیه کردیم.
نتایج اصلی
4 کارآزمایی در مجموع شامل 300 بزرگسال مبتلا به بیماری شدید روانی و اختلال استرس پس از سانحه انتخاب شدند. این کارآزمایی‌ها، سه مداخله درمانی فعال را بررسی کردند: درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما (TF-CBT)، حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد (EMDR) و آموزش روانی کوتاه برای اختلال استرس پس از سانحه، همگی از طریق جلسات فردی ارائه شدند. پیامدهای اصلی مورد پذیرش، علائم اختلال استرس پس از سانحه، کیفیت زندگی/ خوب بودن، علائم روان‌پریشی مرضی کوموربید، علایم اضطراب، علائم افسردگی، عوارض جانبی و پیامدهای اقتصادی سلامت بودند.
.1 TF-CBT در مقابل مراقبت معمول/ لیست انتظار
3 کارآزمایی برای این مقایسه، داده‌هایی را ارائه کردند، با این حال، داده‌های پیامدهای مداوم موجود که در اغلب موارد، چوله (نسبت به غیرچوله) تشخیص داده شدند، منجر به ضرورت انجام تجزیه و تحلیل ‌های جداگانه برای دو نوع داده پیوسته شد. نتایج، فقط با استفاده از داده‌های غیرچوله، تفاوت معنی‌داری در کاهش علائم پزشکی مرتبط با اختلال استرس پس از سانحه بین رفتاردرمانی شناختی متمرکز بر تروما (TF-CBT) و مراقبت معمول در کوتاه مدت نشان نداد (1 RCT؛ 13 = n؛ میانگین تفاوت (MD)؛ 13.15؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛ 4.09- تا 30.39؛ شواهد با کیفیت پایین). داده‌های غیرچوله محدودی، نتایج مشابهی را بین گروه‌ها از نظر کیفیت کلی زندگی (1 RCT؛ 39 = n؛ MD: 0.60-؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛ 4.47- تا 3.27؛ شواهد با کیفیت پایین)علائم روان‌پریشی (1 RCT؛ 9 = n؛ MD: 6.93-؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛ 34.17- تا 20.31؛ شواهد با کیفیت پایین) و اضطراب (1 RCT؛ 9 = n؛ MD؛ 12.57-؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛ 5.54- تا 30.68؛ شواهد با کیفیت بسیار پایین)، در میان‌مدت نشان دادند.
فقط اطلاعات موجود درباره علائم افسردگی دارای چولگی و در تمام گروه‌ها در میان‌مدت دارای ابهام بودند (2 RCT؛ 48 = n؛ MD: 3.26؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛ 3.66- تا 10.18؛ شواهد با کیفیت بسیار پایین). رفتاردرمانی شناختی متمرکز بر تروما در میان‌مدت با بسیاری از عوارض جانبی همراه نبود (1 RCT؛ 100 = n؛ RR: 0.44؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛ 0.09 تا 2.31؛ شواهد با کیفیت پایین). هیچ داده‌ای درباره پیامدهای اقتصادی سلامت در دسترس نبود. داده‌های بسیار محدودی درباره اختلال استرس پس از سانحه و سایر علایم در دراز مدت در دسترس بود.
.2 حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد (EMDR) در مقابل لیست انتظار
یک کارآزمایی، داده‌های این مقایسه را فراهم کرد. اثرات مساعد برای حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد از نظر شدت علائم اختلال استرس پس از سانحه در میان‌مدت پیدا شده بود اما داده‌ها دارای چولگی بودند (1 RCT؛ 83 = n؛ MD: 12.31-؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛ 22.72- تا 1.90-؛ شواهد با کیفیت بسیار پایین). حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد با بسیاری از عوارض جانبی مرتبط نبود (1 RCT؛ 102 = n؛ RR: 0.21؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛ 0.02 تا 1.85؛ شواهد با کیفیت پایین). هیچ داده‌ای درباره کیفیت زندگی، نشانه‌های روان‌پریشی کوموربید، افسردگی، اضطراب و اقتصاد سلامت در دسترس نبود.
.3 TF-CBT در مقابل EMDR
یک کارآزمایی، TF-CBT را با EMDR مقایسه کرد. شدت علائم اختلال استرس پس از سانحه، بر اساس داده‌های چوله (1 RCT؛ 88 = n؛ MD: 1.69-؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛ 12.63- تا 9.23؛ شواهد با کیفیت بسیار پایین) بین گروه‌های درمان مشابه بود. هیچ داده‌ای درباره سایر پیامدهای اصلی در دسترس نبود.
.4 TF-CBT در مقابل آموزش روانی
یک کارآزمایی، TF-CBT را با آموزش روانی مقایسه کرد. نتایج مربوط به شدت نشانه اختلال استرس پس از سانحه (1 RCT؛ 52 = n؛ MD: 0.23؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛ 14.66- تا 15.12؛ شواهد با کیفیت پایین) و کیفیت عمومی زندگی (1 RCT؛ 49 = n؛ MD: 0.11؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛ 0.74- تا 0.95؛ شواهد با کیفیت پایین) در میان‌مدت دارای ابهام بود. هیچ داده‌ای برای سایر پیامدهای دلخواه در دسترس نبود.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان

تعداد بسیار کمی از کارآزمایی‌ها، مداخلات روان‌شناختی مبتنی بر تروما را در افراد مبتلا به بیماری شدید روانی و اختلال استرس پس از سانحه بررسی کردند. نتایج به‌دست آمده از کارآزمایی‌ها درباره TF-CBT، در مورد اثربخشی آن بر اختلال استرس پس از سانحه، یا بر علائم روان‌پریشی یا نشانه‌های دیگر بیماری روانی، محدود و بی‌نتیجه هستند.
فقط یک کارآزمایی، حساسیت‌زدایی را با حرکات چشم و پردازش مجدد ارزیابی و شواهد اولیه محدودی درباره مقبولیت حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد در مقایسه با لیست انتظار ارائه کرد. مقایسه سر به سر رفتاردرمانی شناختی متمرکز بر تروما با حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد و آموزش روانی کوتاه به ترتیب، هیچ اثر روشنی درباره هر یک از درمان‌ها نشان نداد. هم رفتاردرمانی شناختی متمرکز بر تروما و هم حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد در مقایسه با لیست انتظار یا مراقبت معمول، به نظر نمی‌رسد باعث عوارض جانبی بیشتری (یا کمتری) شوند؛ با این حال، این یافته‌ها اغلب بر پایه شواهدی با کیفیت پایین تا بسیار پایین استوار هستند. کارآزمایی‌های بیشتری با مقیاس بزرگتر برای ارائه شواهدی با کیفیت بالا برای تایید یا رد این یافته‌های اولیه و برای ایجاد روش‌ها و تکنیک‌های مداخله‌ای که با پیامدهای بهبود یافته، به ویژه در طولانی‌مدت، مرتبط باشد، در حال حاضر مورد نیاز هستند.
خلاصه به زبان ساده
مداخلات روان‌شناختی برای اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در افراد مبتلا به بیماری شدید روانی
پیشینه
اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) معمولا پس از یک رویداد آسیب‌زای شدید توسط یک فرد تجربه یا ظاهر می‌شود یا ممکن است تروما توسط شخصی که نزدیک به آنهاست تجربه شود. شواهد رو به رشدی وجود دارد که نشان می‌دهد مردم مبتلا به بیماری شدید روانی (SMI) به دلیل افزایش خطر تروما در دوران کودکی و بزرگسالی، در برابر پیشرفت اختلال استرس پس از سانحه آسیب‌پذیر هستند. برآورد شده که حدود یک سوم از افراد مبتلا به بیماری شدید روانی از اختلال استرس پس از سانحه نیز رنج می‌برند. تعدادی از مداخلات روان‌شناختی برای درمان اختلال استرس پس از سانحه که در مجموع به عنوان «مداخلات روان‌شناختی مبتنی بر تروما (TFPIs)» شناخته شده‌اند، در دسترس هستند.
جست‌وجوی شواهد
ما ثبت کارآزمایی گروه اسکیزوفرنی در کاکرین را در ژانویه 2015 و مارچ 2016 جست‌وجو و چهار مطالعه مرتبط را شامل 300 بزرگسال مبتلا به بیماری شدید روانی و اختلال استرس پس از سانحه یافتیم. شرکت‌کنندگان، از درمان‌هایی شامل رفتاردرمانی شناختی متمرکز بر تروما (TF-CBT)، حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد (EMDR) و آموزش روانی کوتاه برخوردار بودند. همه این درمان‌ها، افراد را از طریق کار و پردازش خاطرات، احساسات و رفتارهای مرتبط با تروما حمایت کردند.
نتایج اصلی
وقتی رفتاردرمانی شناختی متمرکز بر تروما با مراقبت معمول دریافت‌شده مقایسه شد، درباره کاهش اختلال استرس پس از سانحه، نشانه‌های روانی، افسردگی یا اضطراب یا بهبود کیفیت زندگی هیچ تاثیری نشان داده نشد. شواهدی با کیفیت پایین به‌دست آمده از دو مطالعه وجود داشت که نشان داد افراد مبتلا به بیماری شدید روانی و اختلال استرس پس از سانحه که رفتاردرمانی شناختی متمرکز بر تروما دریافت کردند، بیشتر احتمال دارد اختلال استرس پس از سانحه در آن‌ها بهبود یابد، این بدان معناست که، داشتن علائم اختلال استرس پس از سانحه، زیر آستانه تشخیص قرار دارد. رفتاردرمانی شناختی متمرکز بر تروما با افزایش عوارض جانبی مرتبط نبود.
مقایسه افرادی که حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد دریافت می‌کنند در برابر کسانی که منتظر دریافت درمان هستند، اثر مطلوبی در کاهش علائم اختلال استرس پس از سانحه (بسیار شواهد با کیفیت پایین) نشان دادند. باز هم، هیچ تفاوتی در عوارض جانبی وجود نداشت. هیچ داده‌ای درباره تاثیر حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد بر کیفیت زندگی، بیماری روانی، افسردگی یا اضطراب در دسترس نبود.
مقایسه TF-CBT با EMDR، هیچ تفاوتی در کاهش شدت علائم اختلال استرس پس از سانحه (شواهد با کیفیت بسیار پایین) نشان نداد.
در نهایت، زمانی که EMDR با آموزش روانی کوتاه مقایسه شد، شواهدی وجود نداشت که نشان دهد کدام درمان در درمان طیف وسیعی از علائم اختلال استرس پس از سانحه بهتر است.
کیفیت شواهد
این مطالعه مروری، محدودیت و شواهد با کیفیت پایین را درباره رفتاردرمانی شناختی متمرکز بر تروما و حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد شناسایی می‌کند. اثرات این درمان‌ها در کاهش نشانه‌های اختلال استرس پس از سانحه ناشناخته باقی مانده، اگر چه به نظر نمی‌رسد نسبت به شرایط در انتظار درمان، باعث عوارض جانبی بیشتری در درمان شوند. با این حال، بسیاری از پیامدهای مهم مقبول، گزارش نشده‌اند و تحقیقات بیشتری درباره مزایای مداخلات روان‌شناختی متمرکز بر تروما برای افراد دارای بیماری شدید روانی و اختلال استرس پس از سانحه مورد نیاز است.

(2599 مشاهده)
متن کامل [PDF 4 kb]   (39 دریافت)    

پذیرش: ۱۳۹۴/۱۲/۲۰ | انتشار: ۱۳۹۵/۱۱/۵