جلد 2016 -                   جلد 2016 - صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها



DOI: 10.1002/14651858.CD009043.pub3

XML Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Lauren E Hirsch, Tamara Pringsheim. Aripiprazole for autism spectrum disorders (ASD). 3. 2016; 2016
URL: http://cochrane.ir/article-1-624-fa.html
Lauren E Hirsch ، Tamara Pringsheim . کاربرد داروی آریپیپرازول (Aripiprazole) در درمان اختلالات طیف اوتیسم. 1. 1395; 2016 ()

URL: http://cochrane.ir/article-1-624-fa.html


چکیده:   (804 مشاهده)
پیشینه: اختلالات طیف اوتیسم (ASD) شامل اختلالاتی چون اوتیسم، آسپرگر و اختلالات نافذ رشد و دیگر اختلالاتی می‌شود که به صورت دیگری طبقه‌بندی نشده‌اند (PPD-NOS). داروهای ضدسایکوز برای مداخله دارویی در کج‌خلقی‌های مربوط به اختلالات طیف اوتیسم بکار برده می‌شوند. آریپیپرازول (Aripiprazole) که یک ضدسایکوز آتیپیک نسل سوم است، داروی جدیدی است با مکانیسم عمل منحصربه‌فرد و متفاوت از دیگر داروهای ضدروان‌پریشی. این مرور، به‌روزرسانی شده مروری است که پیش از این در کاکرین برای بررسی بی‌خطری و موثر بودن داروی آریپیپرازول برای مبتلایان به اختلالات طیف اوتیسم در سال 2011 صورت گرفته و چاپ شده بود.
اهداف: ارزیابی بی‌خطر بودن و موثر بودن داروی آریپیپرازول برای درمان دارویی مبتلایان به اختلالات طیف اوتیسم.
روش‌های جستجو: در اکتبر 2015، ما در ثبت مرکزی کارآزمایی‌های کنترل شده کاکرین (CENTRAL)، MEDLINE Ovid، MBASE، Cumulative Index to Nursing and Allied Health Literature (CINAHL) و 7 مرکز داده دیگر از جمله دو مرکز ثبت کارآزمایی ها جست‌وجو کردیم. ما در مقالات چاپ شده مربوط به 1990 و بعد از آن جست‌وجو کردیم، زیرا داروی آریپیپرازول بعد از این سال در دسترس قرار گرفته است.
معیارهای انتخاب: کارآزمایی‌های کنترل شده تصادفی‌شده (RCTs) وارد مطالعه شدند که به بررسی مصرف داروی آریپیپرازول (که با هر دوزی و بصورت خوراکی تجویز شده بود) در مقایسه با پلاسبو در بیماران مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم پرداخته بودند.
جمع‌آوری و تحلیل داده‌ها: دو نویسنده این مرور بطور جداگانه به انتخاب و ارزیابی و تحلیل مطالعات پرداختند. ما در مواردی که امکان داشت، از متاآنالیز در مورد داده‌های اولیه و ثانویه استفاده کردیم. همینطور از GRADE (Grades of Recommendation، Assessment، Development and Evaluation) برای بررسی کلی کیفیت شواهد استفاده شد.
نتایج اصلی: ما 3 کارآزمایی را وارد این مطالعه مروری کردیم. 2 تا از آنها در مقاله مروری چاپ شده قبلی حضور داشتند و نتایج یک مطالعه دیگر که بصورت پلاسبو –کنترل بود، به آنها اضافه شد. اگرچه ما برای همه سنین جست‌وجو کرده بودیم، فقط مطالعاتی را پیدا کردیم که درباره کودکان وجوانان بود. آزمون‌های انتخاب شده در بیشتر حوزه‌ها خطر تورش کمی داشتند و فقط در یک مطالعه خطر بالای تورش به علت داده‌های ناتمام وجود داشت. بنابراین قضاوت کلی ما در باره کیفیت مدارک این بود که از این نظر در رتبه متوسط قرار دارند.
در 2 مطالعه که روش‌های مشابهی داشتند، تاثیر استفاده از آریپیپرازول به مدت 8 هفته در 316 کودک و نوجوان مبتلابه اوتیسم مورد ارزیابی قرار گرفته بود. متاآنالیز نتایج بدست آمده، میانگین بهبود 6.17- نمره را از چک‌لیست‌ رفتارهای نابه‌جا (Aberrant Behavior Checklist) یا ABC را در خرده‌مقیاس تحریک‌پذیری (با فاصله اطمینان 95 درصد بین 9.07- تا 3.26-، در 2 مطالعه با 308 کودک و نوجوان و کیفیت متوسط)، 7.93- نمره ازABC را در خرده‌مقیاس بیش‌فعالی (با فاصله اطمینان 95 درصد بین 10.98- تا 4.88-، در 2 مطالعه با 308 کودک و نوجوان و کیفیت متوسط) و 2.66- مورد از ABC را در خرده‌مقیاس رفتارهای کلیشه‌ای (با فاصله اطمینان 95 درصد بین 3.55- تا – 1.77-، در 2 مطالعه با 308 کودک و نوجوان و کیفیت متوسط) در کودکان و نوجوانانی که از آریپیپرازول استفاده کرده بودند در برابر کسانی که از پلاسبو استفاده کرده بودند، نشان داد.
در بررسی عوارض جانبی، مشخص شد کودکان و نوجوانانی که دارو مصرف کرده بودند با اضافه وزن مواجه شده بودند که میانگین این افزایش 1.13 کیلوگرم در مقایسه با گروه پلاسبو بود (با فاصله اطمینان 95 درصد بین 0.71 تا 1.54 در 2 مطالعه با 308 کودک و نوجوان و کیفیت متوسط)، و نسبت ریسک (RR) بالاتری برای خواب‌آلودگی (RR 4.28، با فاصله اطمینان 95 درصد بین 1.58 تا 11.60، در 2 مطالعه با 313 کودک و نوجوان و کیفیت متوسط) و لرزش یا ترمور (RR 10.26، با فاصله اطمینان 95 درصد بین 1.37 تا 63.76، در 2 مطالعه با 313 کودک و نوجوان و کیفیت متوسط) در این مبتلایان وجود داشت. یک مطالعه تصادفی کنترل شده با پلاسبو نشان داد که 35% از کودکان و نوجوانان که به درمان با دارو ادامه داده بودند در مدت زمان مشخص دچار عود تحریک‌پذیری شدند و این میزان عود در گروه پلاسبو52% گزارش شد. نسبت خطر (hazard ratio) در این مورد 0.57 بود (با فاصله اطمینان 95 درصد بین 28.0 تا 12.1، در 85 کودک و نوجوان و کیفیت پایین مدارک).
همه این 3 مطالعه توسط Bristol-Myers Squibb (Princeton, NJ) و شرکت دارویی اوتسوکا (Otsuka) در ژاپن و حامیان دیگری مثل شرکت آموزش پزشکی اوگیلوی (Ogilvy) حمایت شده بودند.
نتیجه‌گیری نویسندگان: شواهد به‌دست آمده از 2 مطالعه نشان داد که آریپیپرازول می‌تواند به عنوان یک درمان کوتاه‌مدت برای برخی رفتارهای ناشی از اختلالات طیف اوتیسم در کودکان و نوجوانان موثر واقع شود. بعد از این مداخله درمانی کوتاه‌مدت، کودکان و نوجوانان تحریک‌پذیری کمتر، بیش‌فعالی کمتر و رفتارهای کلیشه‌ای (اعمال تکراری و بی‌هدف) کمتری نشان می‌دهند، اگرچه عوارض جانبی‌ مثل اضافه‌وزن وخواب‌آلودگی، ریزش آب دهان و لرزش را نیز نباید نادیده گرفت. از آنجا که یک مطالعه که به‌طور طولانی‌مدت استفاده از دارو را با استفاده از پلاسبو مقایسه کرده بود، تفاوت معناداری بین عود در بین این دوگروه مشاهده نکرده بود، به نظر می‌رسد که استفاده از آریپیپرازول بعد از یک مدت زمان خاص که باعث ثبات علایم تحریک‌پذیری شده، به بازبینی و ارزیابی دوباره نیاز دارد. مطالعاتی که در این مرور از آنها استفاده شد، تشخیص اختلال طیف اوتیسم را بر اساس معیارهای DSM-IV (2000) گذاشته بودند که البته در ویرایش جدید تر آن (DSM-5) در2013، معیارهای تشخیصی به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای تغییر کرده است.

خلاصه به زبان ساده
آریپیپرازول (Aripiprazole) در درمان اختلالات طیف اوتیسم

پیشینه: آریپیپرازول یک داروی ضدسایکوز (نوعی دارو که برای درمان اختلالات شدید روانی مثل پارانویا مورد استفاده قرار می‌گیرد) است. این دارو همچنین در درمان اختلالات رفتاری (مانند خشونت، از کوره دررفتن شدید) در بیماران مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم مورد استفاده قرار می‌گیرد. داروی آریپیپرازول به خوبی تحمل شده و باعث بهبودی مشکلات در اختلالاتی مثل اسکیزوفرنیا و اختلالات دوقطبی می‌شود. ازآنجا که این دارو جدید است، بسیار مهم است که میزان سودمندی آن در برابر عوارض جانبی احتمالی روی مبتلایان به اختلالات طیف اوتیسم مورد بررسی قرار گیرد.
سوال مطالعه مروری: آیا کودکان و بزرگسالان مبتلا به به اختلالات طیف اوتیسم از درمان دارویی با داروی آریپیپرازول در مقایسه با پلاسبو سود می‌برند؟
مشخصات مطالعه
در این مرور ما از 3 مطالعه استفاده کردیم که به بررسی اثر داروی آریپیپرازول پرداخته بودند. 2 تا از آنها بصورت کوتاه‌مدت (8 هفته) مطالعه کرده بودند که آیا آریپیپرازول می‌تواند مشکلات رفتاری را بهبود بخشد یا خیر. این مطالعات 316 کودک/نوجوان را بررسی کردند. سومین مطالعه دارو را به صورت طولانی‌مدت (تا 16 هفته ) در 85 کودک/نوجوان که بطور اولیه علایم‌شان بهبود یافته بود، ادامه داده بودند تا ببینند کدام مشکلات عود خواهند کرد. همه شرکت‌کنندگان بین شش تا 17 ساله بودند و همه از چک‌لیست‌های رفتاری چندگانه برای ارزیابی علایم استفاده کرده بودند.
نتایج کلیدی و کیفیت مدارک
مطالعاتی که درمان کوتاه‌مدت را مدنظر قرار داده بودند، بهبودی در رفتارهایی مثل تحریک‌پذیری، بیش‌فعالی و رفتارهای کلیشه‌ای و گفتار نامناسب را در کودکان/نوجوانان مبتلا به به اختلالات طیف اوتیسم در مقایسه با گروه پلاسبو گزارش کردند. اما محققان، بهبود در بی‌حالی/هشیاری (منظور کم بودن انرژی و کاهش تیزفهمی) را گزارش نکردند. کودکان/نوجوانان سفیدپوست با مصرف دارو کمتر دچار عود رفتارهای مشکل‌دار شدند اما این نتیجه در بقیه نژادها گزارش نشد. نسبت مشکلات حرکتی به عنوان عارضه جانبی مثل، لرزش، سفتی عضلانی و حرکات غیرارادی در کودکان/نوجوانان که دارو گرفته بودند در همه کارآزمایی‌ها بالاتر گزارش شد.
نتایج این مرور نشان می‌دهد که استفاده کوتاه‌مدت از آریپیپرازول ممکن است در بهبود علایمی مانند تحریک‌پذیری، بیش‌فعالی و رفتارهای کلیشه‌ای در کودکان/نوجوانان مبتلا به به اختلالات طیف اوتیسم موثر باشد، اگرچه ممکن است با عوارضی مثل اضافه‌وزن و عوارض عصبی (حرکات غیرارادی صورت و چانه) همراه باشد. کودکان و نوجوانانی که از آریپیپرازول استفاده می‌کنند باید از نظر بهبود علایم و بروز عوارض ناخواسته پیگیری شوند. در کل کیفیت این مدارک متوسط است. زمانی که این مطالعات در دست انجام بوده، نسخه جدیدی از کتاب راهنمای تشخیصی به چاپ رسیده است. بنابراین مطالعات دیگری مورد نیاز است تا به ارزیابی کم‌خطر بودن و سودمندی استفاده بلندمدت از داروی آرپیپرازول کمک کند.

متن کامل [PDF 4 kb]   (13 دریافت)    

پذیرش: ۱۳۹۴/۷/۲۲ | انتشار: ۱۳۹۵/۴/۶