جلد 2016 -                   جلد 2016 - صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها



DOI: 10.1002/14651858.CD011286.pub2

XML Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Ilaria Galizia, Lucio Oldani, Karine Macritchie, Erica Amari, Dominic Dougall, Tessa N Jones, et al . S-adenosyl methionine (SAMe) for depression in adults. 3. 2016; 2016
URL: http://cochrane.ir/article-1-545-fa.html
Ilaria Galizia ، Lucio Oldani ، Karine Macritchie ، Erica Amari ، Dominic Dougall ، Tessa N Jones ، و همکاران. و همکاران.. اس-ادنوزیل متیونین (SAMe) برای درمان افسردگی در بزرگسالان. 1. 1395; 2016 ()

URL: http://cochrane.ir/article-1-545-fa.html


چکیده:   (313 مشاهده)
پیشینه: افسردگی یک بیماری عود کننده با نرخ بالا به لحاظ مزمن بودن است که به درمان مقاوم بوده و اثرات اقتصادی معنی‌‌داری به دنبال دارد. شواهدی در منابع علمی وجود دارد مبنی بر اینکه اس-ادنوزیل متیونین (S-adenosyl methionine (SAMe))، ترکیبی که به صورت طبیعی در بدن انسان ساخته می‌‌شود، اثر ضدافسردگی دارد. این محصول ممکن است یک مکمل مهم در کنار مجموعه داروها، تجهیزات و تکنیک‌‌های در دسترس (armamentarium) مربوط به عوامل ضدافسردگی باشد.
اهداف: بررسی اثرات اس-ادنوزیل متیونین در مقایسه با پلاسبو یا عوامل ضدافسردگی برای درمان افسردگی در بزرگسالان.
روش‌های جستجو: ما در پایگاه ثبت تخصصی شده گروه اختلالات شایع روانی کاکرین (پایگاه ثبت مطالعات و منابع CCMDCTR)، MEDLINE، EMBASE، PsycINFO، پایگاه‌‌های ثبت کارآزمایی‌‌های بین‌‌المللی ClinicalTrials.gov و پرتال کارآزمایی‌‌های سازمان جهانی بهداشت (ICTRP) به جست‌وجو پرداختیم. ما فهرست منابع را کنترل کردیم، به اجرای جست‌وجوی دستی پرداختیم و با کارشناسان حوزه تخصصی مربوطه تماس برقرار کردیم. آخرین جست‌وجوی به‌روز شده در منابع علمی CCMDCTR مربوط به 5 فوریه 2016 بود.
معیارهای انتخاب: کارآزمایی‌‌های کنترل شده تصادفی شده‌‌ای که به مقایسه اس-ادنوزیل متیونین با پلاسبو یا داروهای ضدافسردگی در بزرگسالان مبتلا به افسردگی شدیدِ تشخیص داده شده پرداخته بودند.
گردآوری و تحلیل داده‌‌ها
2 نویسنده مرور به صورت مستقل به استخراج داده‌‌ها و ارزیابی ریسک تورش پرداختند. ما برای دسترسی به اطلاعات اضافی با مجریان کارآزمایی‌‌های به اجرا درآمده در مطالعات منتخب تماس برقرار کردیم.
نتایج اصلی: این مرور نظام‌‌مند 8 کارآزمایی‌‌ را که به مقایسه اس-ادنوزیل متیونین با هر یک از موارد پلاسبو، ایمی‌‌پرامین (imipramine)، دزیپرامین (desipramine)، اسیتالوپرام (escitalopram) پرداخته بودند، دربرمی‌‌گیرد. ما کارآزمایی‌‌هایی را که از اس-ادنوزیل متیونین به عنوان تنها شیوه درمانی یا به عنوان روش درمانی مکملِ مهارکننده‌‌های انتخابی بازجذب سروتونین (selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs)) استفاده کرده بودند، پذیرفتیم. ما همچنین هر دو نوع مصرف خوراکی (oral) و تزریقی (parenteral) را قبول کردیم. این مرور 934 بزرگسال را، از هر دو جنسیت، از محیط‌‌های سرپایی و بستری دربرمی‌‌گرفت.
کارآزمایی‌‌ها دارای ریسک تورش گزارش‌‌دهی پایین بودند. ما ریسک انتخاب، عملکرد، تشخیص و تورش ریزش را در سطح پایین یا غیرشفاف قضاوت کردیم. یکی از مطالعات دارای سطح بالایی از ریسک تورش ریزش بود.
هیچ شواهد قوی‌‌ای مبنی بر وجود اختلاف میان اس-ادنوزیل متیونین و پلاسبو به عنوان تنها شیوه درمان به لحاظ تغییر در علائم افسرگی از زمان شروع تا پایان دوره درمان وجود نداشت (اختلاف میانگین استاندارد شده (SMD): 0.54-، فاصله اطمینان (CI) 95%: 1.54- تا 0.46؛ سطح معناداری (P): 0.29؛ 142 شرکت‌‌کننده؛ 2 مطالعه؛ شواهد با کیفیت بسیار پایین). همچنین هیچ شواهد قوی‌‌ای مبنی بر وجود اختلاف میان اس-ادنوزیل متیونین و پلاسبو، زمانی که به عنوان تنها روش درمانی مورد استفاده قرار می‌‌گرفتند، به لحاظ نرخ انصراف از درمان به هر دلیل وجود نداشت (نسبت خطر (RR): 0.88، فاصله اطمینان 95%: 0.61 تا 1.29؛ سطح معناداری: 0.52؛ 142 شرکت‌‌کننده؛ 2 مطالعه؛ شواهد با کیفیت پایین).
شواهد با کیفیت پایین نشان داد که تغییر در علائم افسردگی از شروع تا پایان دوره درمان میان اس-ادنوزیل متیونین و ایمی‌‌پرامین، هر دو به عنوان تنها روش درمان، مشابه بود (اختلاف میانگین استاندارد شده: 0.04-، فاصله اطمینان 95%: 0.34- تا 0.27؛ سطح معناداری: 0.82؛ 619 شرکت‌‌کننده؛ 4 مطالعه). همچنین هیچ شواهد قوی‌‌ای مبنی بر وجود اختلاف میان اس-ادنوزیل متیونین و یک داروی ضدافسردگی سه حلقه‌‌ای به لحاظ انصراف از درمان به هر دلیل وجود نداشت (نسبت خطر: 0.61، فاصله اطمینان 95%: 0.28 تا 1.31؛ سطح معناداری: 0.2؛ 78 شرکت‌‌کننده؛ 3 مطالعه؛ شواهد با کیفیت بسیار پایین).
شواهد اندکی مبنی بر وجود اختلاف میان اس-ادنوزیل متیونین و اسیتالوپرام، هر دو به عنوان تنها شیوه درمان، به لحاظ تغییر در علائم افسردگی از شروع تا پایان دوره درمان وجود داشت (اختلاف میانگین (MD): 0.12، فاصله اطمینان 95%: 2.75- تا 2.99؛ سطح معناداری: 0.93؛ 129 شرکت‌‌کننده؛ 1 مطالعه؛ شواهد با کیفیت پایین). هیچ شواهد قوی‌‌ای میان اس-ادنوزیل متیونین و اسیتالوپرام به لحاظ انصراف از درمان به هر دلیل وجود نداشت (نسبت خطر: 0.81، فاصله اطمینان 95%: 0.57 تا 1.16؛ سطح معناداری: 0.26؛ 129 شرکت‌‌کننده؛ 1 مطالعه؛ شواهد با کیفیت پایین).
شواهد با کیفیت پایینی وجود داشت مبنی بر اینکه اس-ادنوزیل متیونین به عنوان مکملِ مهارکننده‌‌های انتخابی بازجذب سروتونین به لحاظ تغییر در علائم افسردگی از شروع تا پایان دوره درمان نسبت به پلاسبو ارجحیت دارد (اختلاف میانگین: 3.90-، فاصله اطمینان 95%: 6.93- تا 0.87-؛ سطح معناداری: 0.01؛ 73 شرکت‌‌کننده؛ 1 مطالعه). هیچ شواهد قوی‌‌ای مبنی بر وجود اختلاف میان اس-ادنوزیل متیونین و پلاسبو به عنوان روش درمانی کمکیِ مهارکننده‌‌های انتخابی بازجذب سروتونین به لحاظ انصراف از درمان به هر دلیل وجود نداشت (نسبت خطر: 0.70، فاصله اطمینان 95%: 0.31 تا 1.56؛ سطح معناداری: 0.38؛ 73 شرکت‌‌کننده؛ 1 مطالعه؛ شواهد با کیفیت بسیار پایین).
در تمامی مقایسه‌‌ها، مقادیر پیامدهای ثانویه نرخ‌‌ پاسخ و بهبودی با این مقادیر پیامدهای اولیه سازگار بودند.
با توجه به تمامی مقادیر قابل استخراجِ مقبولیت اس-ادنوزیل متیونین، کیفیت شواهد پایین تا بسیار پایین بود. اس-ادنوزیل متیونین نسبت به پلاسبو و داروهای ضدافسردگی شناخته شده (established) تفاوتی نداشت. یک استثنا وجود داشت و آن اینکه در مقایسه با ایمی‌‌پرامین، تعداد کمتری از شرکت‌‌کنندگانی که تحت درمان با اس-ادنوزیل متیونین تزریقی قرار گرفته بودند، دچار عوارض جانبی سخت شدند.
عوارض جانبی خاص در بیشتر مطالعات منتخب به جزئیات بیان نشده بودند. دو گزارش از مانیا (mania) و مانیای خفیف (hypomania) برای 441 شرکت‌‌کننده در بازوی اس-ادنوزیل متیونین به ثبت رسیده بودند.
نتیجه‌گیری نویسندگان: با فرض عدم وجود شواهد با کیفیت بالا و عدم توانایی در نتیجه‌‌گیری مبتنی بر آن شواهد، بهتر است استفاده از اس- ادنوزیل متیونین برای درمان افسردگی در بزرگسالان در آینده مورد بررسی موشکافانه قرار گیرد. کارآزمایی‌‌های آینده بهتر است در قالب کارآزمایی‌‌های بالینی کنترل شده تصادفی شده با کیفیت روش‌‌شناسی بالا، با تمرکز خاص روی تصادفی‌‌سازی، پنهان‌‌سازی تخصیص، کورسازی و ساماندهی داده‌‌های گم شده طراحی شوند. بهتر است داروهای ضدافسردگیِ مبنای مقایسه، از تمامی کلاس‌های دارویی (classes) انتخاب شوند. با در نظر داشتن اینکه القای مانیا جز موارد موردتوجه خاص است، عوارض جانبی بهتر است در مورد هر یک از شرکت‌‌کننده‌‌ها با جزئیات بیان شوند.

خلاصه به زبان ساده
اس-ادنوزیل متیونین برای درمان افسردگی در بزرگسالان

توصیف بیماری
افسردگی (Depression) یک اختلال عودکننده شایع است. معمولاً، افراد مبتلا علائمی را از جمله کم‌‌خلقی و از دست دادن علاقه یا لذت تجربه می‌‌کنند. افراد مبتلا به افسردگی همچنین اغلب برخی از این علائم را تجربه می‌‌کنند: افزایش یا کاهش وزن؛ افزایش یا کاهش اشتها، بی‌‌خوابی (insomnia) یا پر خوابی (hypersomnia)؛ بی قراری و خستگی و همچنین احساس گناه بیش از حد؛ احساس بی ارزش و بی‌فایده بودن، قدرت تمرکز ضعیف و بی‌‌تصمیمی؛ افکار عودکننده مرگ و افکار خودکشی. بیشترین داروهایی که اغلب برای درمان افسردگی مورد استفاده قرار می‌‌گیرند، داروهای ضدافسردگی هستند.
توصیف دارو
اس-ادنوزیل متیونین (S-adenosyl methionine) (اغلب تحت عنوان SAMe شناخته می‌‌شود) به طور طبیعی در بدن انسان وجود داشته و شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه این ماده به عنوان یک عامل ضدافسردگی اثربخش است. اس-ادنوزیل متیونین از اواسط دهه 80 میلادی برای درمان افسردگی و برای سایر موقعیت‌‌های پزشکی از جمله آرتروز (osteoarthritis) (بیماری مفصل که موجب درد و سختی مفصل می‌‌شود)، فیبرومیالژیا (fibromyalgia) (درد و سفتی گسترده)، بیماری کبد و سردردهای میگرنی در برخی کشورهای اروپایی مورد بازاریابی قرار گرفته است. با وجود این، اس-ادنوزیل متیونین به طور رسمی از طرف کشور انگلستان (UK) برای درمان افسردگی مورد تایید قرار نگرفته، و در آمریکا این ماده فقط به عنوان یک مکمل غذایی دسته‌‌بندی می‌‌شود.
هدف مطالعه مروری
با توجه به میزان بار افسردگی، نرخ‌‌های بالای مزمن بودن و تعداد بالای افرادی که به درمان‌‌های مرسوم پاسخ نمی‌‌دهند، نیاز مبرم به بررسی روش‌‌های درمان دارویی جایگزین وجود دارد. در این مرور، ما اثربخشی اس-ادنوزیل متیونین را در درمان افسردگی مورد بررسی موشکافانه قرار دادیم.
نتایج
ما برای به دست آوردن تمامی کارآزمایی‌‌های کنترل‌شده تصادفی‌شده (مطالعات بالینی که در آن افراد به صورت تصادفی در یکی از دو یا چند گروه درمانی قرار داده می‌‌شوند) در بزرگسالان مبتلا به افسردگی شدیدِ تشخیص داده شده، بانک‌‌های داده‌‌ای علمی را مورد جست‌وجو قرار دادیم. این مطالعات، بررسی‌هایی بودند که در آن‌‌ها اس-ادنوزیل متیونین با هر یک از پلاسبو (یک درمان ساختگی) یا سایر داروهای ضدافسردگی (برای مثال ایمی‌‌پراتین (imipramine) و اسیتالوپرام (escitalopram)) که قبل از فوریه 2016 به اجرا درآمده بودند، مقایسه شده بود.
ما 8 مطالعه را شامل 934 نفر در این مرور وارد کردیم. هیچ شواهد قوی‌‌ای مبنی بر وجود اختلاف میان اس-ادنوزیل متیونین و ایمی‌‌پرامین یا اسیتالوپرام، زمانی که به تنهایی مورد استفاده قرار می‌‌گرفتند، به لحاظ اثربخشی وجود نداشت. اس-ادنوزیل متیونین در مقایسه با پلاسبو زمانی که در ترکیب با عوامل ضدافسردگی مهارکننده‌‌های انتخابی بازجذب سروتونین (selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs)) مورد استفاده قرار می‌‌گرفت، ارجحیت داشت اما این شواهد کیفیت پایینی داشت. هیچ اختلاف معنی‌‌داری میان اس-ادنوزیل متیونین و پلاسبو به تنهایی از لحاظ اثربخشی وجود نداشت، اما دوباره این شواهد کیفیت بسیار پایینی داشت. مقبولیت اس-ادنوزیل متیونین نسبت به داروهای ضدافسردگی یا پلاسبو تفاوتی نداشت. یک استثنا وجود داشت و آن زمانی بود که تعداد شرکت‌‌کنندگان کمتری زمانی که با اس-ادنوزیل متیونین درمان شده بودند، نسبت به ایمی‌‌پرامین، عوارض جانبی را تجربه کرده بودند. اگرچه، کیفیت شواهد برای مقبولیت اس-ادنوزیل متیونین دارای کیفیت پایینی بود.
محدودیت‌‌های این مرور عبارت بودند از اینکه علیرغم تلاش برای تماس با نویسندگان، امکان گردآوری تمامی داده‌‌های مرتبط فراهم نشد و برخی از مطالعات منتخب دارای کیفیت پایینی بودند.
در گام بعدی بهتر است چه اتفاقی حادث شود؟
نتیجه‌‌گیری قطعی از این مرور امکان‌‌پذیر نیست و شواهد به دست آمده دارای کیفیت محدود هستند. برای بررسی موشکافانه اثر و مقبولیت اس-ادنوزیل متیونین در درمان افسردگی در بزرگسالان در آینده نیاز به کارآزمایی‌‌های برنامه‌‌ریزی شده بهتر و بزرگتر وجود دارد.

متن کامل [PDF 4 kb]   (10 دریافت)    

پذیرش: ۱۳۹۴/۱۱/۱۶ | انتشار: ۱۳۹۵/۷/۱۹