جلد 2015 -                   جلد 2015 - صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Maartje S Gordijn, Niki Rensen, Reinoud JBJ Gemke, Elvira C van Dalen, Joost Rotteveel, Gertjan JL Kaspers. Hypothalamic-pituitary-adrenal (HPA) axis suppression after treatment with glucocorticoid therapy for childhood acute lymphoblastic leukaemia. 3. 2015; 2015
URL: http://cochrane.ir/article-1-49-fa.html
پیشینه
گلوکوکورتیکوئیدها نقش عمده‌ای در درمان لوسمی لنفوبلاستیک حاد (ALL) ایفا می‌کنند. با این حال، دوزهای سوپرافیزیولوژیک (supraphysiological) (بیش از مقدار معمول فیزیولوژیک) ، می‌توانند محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال (HPA) را سرکوب کنند. محور سرکوب‌گر HPA که سبب کاهش پاسخ کورتیزول می‌شود، ممکن است باعث ایجاد اختلال در پاسخ به استرس و دفاع نامناسب یا ناکافی میزبان در برابر عفونت شود. این امر یکی از دلایل بیماری و مرگ و میر است. سرکوب معمولا در روز اول پس از قطع گلوکوکورتیکوئیدتراپی رخ می‌دهد، اما مدت زمان دقیق آن مشخص نیست. این مطالعه یک به روزرسانی از مطالعه مروری کاکرین است که قبلا منتشر شده است.
اهداف
این مطالعه به منظور بررسی وقوع و مدت زمان سرکوب محور HPA پس (از هر چرخه) درمان گلوکوکورتیکوئید برای درمان ALL دوران کودکی انجام شده است.
روش های جستجو
جست‌وجو در پایگاه کارآزمایی‌های بالینی ثبت شده کاکرین (CENTRAL؛ Cochrane Central Register of Controlled Trials) (شماره 6، 2014)، MEDLINE/PubMed (از سال 1945 تا جون 2014)، و EMBASE/Ovid (از سال 1980 تا جون 2014) انجام شد. علاوه بر این، فهرست منابع مقالات مرتبط، چکیده مقالات کنفرانس‌ها (انجمن بین‌المللی برای انکولوژی کودکان (International Society for Paediatric Oncology) و انجمن سرطان‌شناسی بالینی آمریکا (American Society of Clinical Oncology)
(از 2005 تا 2013) و پایگاه اطلاعاتی کارآزمایی‌های در حال انجام (مراکز ثبت ISRCTN و NIH از طریق www.controlled-trials.com در ماه جون 2014) نیز جست‌وجو شد.
معیارهای انتخاب
تمام طرح‌های مطالعه، به جز گزارش‌های موردی و سری‌های بیماران با کمتر از 10 کودک، که در آنها اثر گلوکوکورتیکوئید‌تراپی برای کودکان بر عملکرد محور HPA بررسی شده بود.
گردآوری و تحلیل داده‌ها
دو نویسنده به طور مستقل از هم، انتخاب مطالعات را انجام دادند. یک نویسنده استخراج داده‌ها و خطر وجود سوگیری (bias) را ارزیابی و نویسنده دیگر آنها را بررسی کرد.
نتایج اصلی
تعداد هشت مطالعه (شامل 218 کودک)، شناسایی شد که شامل دو کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل شده بود که در آنها عملکرد آدرنال بررسی شده بود. در هیچ یک از مطالعات، محور HPA در سطح هیپوتالاموس، هیپوفیز یا هر دو، ارزیابی نشده بود. با توجه به تفاوت‌های اساسی میان مطالعات، در پژوهش حاضر امکان ادغام نتایج حاصل از آنها وجود نداشت. در تمام مطالعات شناسایی شده، برخی از محدودیت‌های روش‌شناسی وجود داشت. نتایج حاصل از مطالعات انتخاب شده نشان داد که نارسایی آدرنال، تقریبا در همه کودکان در روز اول پس از قطع درمان گلوکوکورتیکوئید برای ALL دوران کودکی رخ می‌دهد. اغلب کودکان در عرض چند هفته بهبود یافتند، اما در تعداد کمی از کودکان، نارسایی آدرنال تا 34 هفته ادامه داشت. در RCTها، وقوع و طول مدت نارسایی آدرنال، بین بازوهای پردنیزون و دگزامتازون، تفاوت معنی‌داری نداشت. در یک مطالعه، به نظر می‌رسید که درمان با فلوکونازول، مدت زمان نارسایی آدرنال را طولانی‌تر می‌کند. علاوه بر این، در یکی از مطالعات، وجود عفونت‌ها یا دوره‌های استرس یا هر دو به عنوان عوامل خطر نارسایی آدرنال بررسی شد. نویسندگان هیچ رابطه‌ای بین وجود عفونت / استرس و نارسایی آدرنال پیدا نکردند.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان

نتایج این مطالعه نشان داد که نارسایی آدرنال معمولا در روزهای اول پس از قطع درمان با گلوکوکورتیکوئید برای ALL دوران کودکی رخ می‌دهد، اما مدت زمان دقیق آن مشخص نیست. از آن جا که هیچ اطلاعاتی در سطح هیپوتالاموس و هیپوفیز در دسترس نبود، نمی‌توان در مورد آن پیامدها، هیچ‌گونه نتیجه‌گیری انجام داد. پزشکان باید تجویز درمان جایگزینی گلوکوکورتیکوئید را در طول دوران جدی استرس در هفته‌های اول پس از قطع درمان گلوکوکورتیکوئید برای ALL دوران کودکی، به منظور کاهش خطر ابتلا به عوارض تهدیدکننده زندگی در نظر بگیرند. با این حال، انجام تحقیقات بیشتر با کیفیت بالا برای دستورالعمل‌های مبتنی بر شواهد برای درمان جایگزینی گلوکوکورتیکوئید مورد نیاز است.
باید به بیماران تحت درمان با فلوکونازول و احتمالا داروهای ضدقارچ مشابه، توجه ویژه‌ای داشت. زیرا این درمان ممکن است مدت زمان نارسایی آدرنال را طولانی کند.
در نهایت، انجام بررسی بیشتر رابطه بین بروز عفونت/استرس و نارسایی آدرنال در یک مطالعه جداگانه بزرگتر که به‌طور ویژه برای این منظور طراحی شده باشد، مناسب خواهد بود.
خلاصه به زبان ساده
سرکوب محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال (HPA) پس از درمان با گلوکوکورتیکوئیدتراپی برای اطفال مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد
لوسمی حاد لنفوبلاستیک (ALL) شایع‌ترین نوع سرطان است که در کودکان رخ می‌دهد. گلوکوکورتیکوئیدها مانند پردنیزون و دگزامتازون، نقش عمده‌ای در درمان ALL بازی می‌کند. با این حال، گلوکوکورتیکوئیدها با دوز بالا می‌تواند محور HPA را سرکوب کند. سرکوب محور HPA که منجر به تولید ناکافی کورتیزول می‌شود، ممکن است سبب اختلال در واکنش به عوامل استرس‌زا (برای مثال تروما، جراحی، یا التهاب) و دفاع ناکافی میزبان در برابر عفونت شود و در نتیجه به عنوان یکی از دلایل بیماری و مرگ و میر در دوران کودکی، باقی مانده است. وقوع و مدت زمان سرکوب محور HPA پس از درمان گلوکوکورتیکوئید برای ALL دوران کودکی نامشخص است.
این مطالعه مروری نظام‌مند شامل شش مطالعه کوهورت و دو مطالعه تصادفی‌سازی شده است که در آنها عملکرد آدرنال ارزیابی شده بود.
در هیچ یک از مطالعات، محور HPA در سطح هیپوتالاموس، هیپوفیز یا هر دو ارزیابی نشده بود. تمام مطالعات دارای برخی از محدودیت‌های روش بودند. لذا امکان ادغام نتایج با یکدیگر به دلیل وجود ناهمگونی وجود نداشت. نارسایی آدرنال در تقریبا تمام کودکان در روزهای اول پس از قطع درمان گلوکوکورتیکوئید رخ داده بود. اغلب کودکان در عرض چند هفته بهبود یافتند، اما نارسایی آدرنال در تعداد کمی از کودکان، تا مدت 34 هفته ادامه داشت. انجام تحقیقات بیشتر با کیفیت بالا برای ارزیابی وقوع و مدت زمان سرکوب محور HPA به منظور تدوین دستورالعمل‌های مناسب برای درمان جایگزینی گلوکوکورتیکوئید مورد نیاز است.

(1236 مشاهده)
متن کامل [PDF 4 kb]   (22 دریافت)    

پذیرش: ۱۳۹۳/۳/۲۶ | انتشار: ۱۳۹۴/۵/۲۶